อาหารมื้อเที่ยงที่ไม่มีใครสั่ง

กลิ่นหอมของเนยละลายผสมผสานกับกระเทียมเจียวคั่วอ่อนๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวสเตนเลสสตีลที่เงาวับ ปราศจากเสียงพูดคุยใดๆ นอกจากเสียงดนตรีแจ๊สเบาๆ จากลำโพงมุมห้องและเสียงตะหลิวกระทบกระทะเบาๆ ของเชฟหน้านิ่งผู้ยืนอยู่หน้าเตา เรนินกอดอกพิงขอบประตูห้องครัว ดวงตากลมโตหรี่มองแผ่นหลังกว้างในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยตามแรงขยับ หล่อนยืนมองเชฟหน้านิ่งคนนี้มาเกือบสิบนาทีแล้วโดยที่อีกฝ่ายยังไม่หันมามองด้วยซ้ำ แต่กลับรู้ดีทุกย่างก้าวว่าหล่อนยืนอยู่ตรงไหน "ถ้าจะยืนจ้องจนกระทะไหม้ ช่วยเปลี่ยนมาถือจานแทนจะดีกว่าไหมคะ คุณนักวิจารณ์อาหาร" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมา พันวาตักซุปเห็ดทรัฟเฟิลสีครีมเนียนลงในถ้วยเซรามิกสีขาวสะอาดตาอย่างประณีต ราวกับกำลังสร้างสรรค์งานศิลปะชิ้นเอก มากกว่าการทำอาหารมื้อเที่ยงที่ไม่มีใครสั่ง เรนินย่นจมูกเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ เดินนวดน่องเข้ามาใกล้โดยไม่ยอมลดละความพยายามที่จะหาเรื่องจับผิด "ใครบอกว่าฉันมารอช่วย? ฉันแค่จะมาเตือนว่า คุณกำลังทำผิดสูตรลับระดับตำนานของเชฟฝรั่งเศสคนโปรดของฉันต่างหากล่ะคะ พันวา" พัน่าวางทัพพีลง หันกลับมาเผชิญหน้ากับร่างบางที่สูงเลยไหล่เขามานิดหน่อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบเฉยทอดมองหล่อนด้วยแววตาระ1ลึกซึ้งที่ซ่อนความเอ็นดูไว้มิดชิด "สูตรลับที่ว่า... ใส่หอมใหญ่ผัดกับน้ำมันมะกอกสกัดเย็น แล้วเคี่ยวด้วยไฟอ่อนสามสิบนาทีใช่ไหมครับ?" "คะ... เดี๋ยวนะ คุณรู้ได้ยังไง!" เรนินสะดุดกึก เผลอหลุดเสียงตกใจออกมาอย่างลืมตัว เพราะนั่นคือสูตรลับที่หล่อนเคยเขียนรีวิวไว้ในคอลัมน์ส่วนตัวเมื่อปีที่แล้ว และมั่นใจว่าไม่เคยบอกใคร พันวายกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่นานๆ ครั้งถึงจะได้เห็น รอยยิ้มที่ทำให้คนมองใจกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ "อ่านจากบทความที่คุณเคยเขียนสิครับ ถึงสำนวนจะปากจัดไปหน่อย แต่เรื่องรสนิยมความอร่อย... คุณไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง" คำชมที่เจือความหยอกเย้าเล็กน้อยทำให้เรนินรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้ม หล่อนรีบเบือนหน้าหนีไปทางเคาน์เตอร์เพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่าที่จู่ๆ ก็พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ปากบางๆ เม้มเข้าหากันอย่างนึกหาคำตอบโต้ "อย่ามาทำเป็นปากหวานหน่อยเลยค่ะ ฉันแค่วิจารณ์ตามเนื้อผ้า... แล้วนี่อะไร?" หล่อนเปลี่ยนเรื่องฉับพลันเมื่อก้มลงมองจานอาหารตรงหน้า บนโต๊ะไม้สีอ่อน มีซุปเห็ดทรัฟเฟิลร้อนๆ สเต็กเนื้อนุ่มฉ่ำที่ย่างมาในระดับความสุกแบบ Medium Rare พอดีเป๊ะ และที่สำคัญที่สุดคือ 'พาสต้าเส้นสดซอสมะเขือเทศโหระพา' เมนูโปรดวัยเด็กที่เรนินเคยบ่นให้ฟังว่าตามหารสชาติดั้งเดิมนี้มานานหลายปีแต่ก็ไม่เคยเจอร้านไหนทำได้เหมือนที่แม่เคยทำให้กิน เรนินชะงักไป ดวงตาคู่สวยไหววับขึ้นมาวูบหนึ่ง หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน หล่อนเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของร้านหน้านิ่งที่กำลังถอดผ้ากันเปื้อนออกช้าๆ "ฉัน... ไม่ได้สั่งเมนูพวกนี้นะคะ" เสียงของหล่อนเบาลงกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว "ไม่ได้สั่ง... แต่ผมตั้งใจทำ" พันวาก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย จนเรนินต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนกับขอบเคาน์เตอร์เย็นเฉียบ ไอร้อนจากตัวเขากับกลิ่นหอมสะอาดๆ ของสบู่และกลิ่นเครื่องเทศจางๆ ลอยมาปะทะจมูกจนแทบหายใจไม่ออก เชฟหน้านิ่งโน้มใบลงมาใกล้ ดวงตาคมเข้มมองลึกลงไปในดวงตาของนักวิจารณ์สาวฝีปากกล้าที่ตอนนี้กลับยืนนิ่งเงียบราวกับถูกสะกด "ลองชิมดูก่อนครับ... ถ้าไม่อร่อยอย่างที่คาดหวัง ค่อยต่อว่าผมทีหลังก็ยังไม่สาย" เรนินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หล่อนแหงนมองใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้แค่คืบ ความใกล้ชิดนี้ทำให้หัวใจที่เคยปิดตายมาตลอดเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่เต้นประสานกัน แต่วินาทีที่เรนินกำลังจะอ้าปากพูดบางอย่างเพื่อทำลายบรรยากาศชวนใจสั่นนี้ *กริ๊ง...!* เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับเสียงผลักประตูกระจกเปิดออกอย่างแรง ตามมาด้วยเสียงใสแจ๋วที่ตะโกนเข้ามาในร้านด้วยความคุ้นเคย "พี่เรย์คะ! อยู่ข้างในหรือเปล่า หนูเอาเอกสารด่วนมาให้—!" ร่างของผู้ช่วยสาวคนสนิทพุ่งพรวดเข้ามาในห้องครัวโดยไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่เธอจะเบรกเอี๊ยดอ้าดเมื่อเห็นภาพของเชฟหน้านิ่งกับนักวิจารณ์สาวคนดังยืนชิดติดกันจนแทบจะรวมร่างอยู่บนเคาน์เตอร์ เรนินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบผลักอกแกร่งของพันวาออกห่างทันที ขณะที่พันวาถอนหายใจยาวอย่างเสียดาย พร้อมกับหันไปมองแขกไม่ได้รับเชิญด้วยสายตานิ่งเรียบที่แฝงความหงุดหงิดไว้เต็มเปี่ยม — สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี