สงครามปากในวันแถลงข่าว

“ถ้าเชฟพันวาคิดว่าฝีมือระดับปรมาจารย์ของตัวเอง การันตีได้ด้วยความเงียบงันบนจานอาหารแล้วล่ะก็ ดิฉันเกรงว่างานแถลงข่าววันนี้คงเป็นเวทีฝังกลบชื่อเสียงของร้านมากกว่าการเปิดตัวซีซั่นใหม่นะคะ” เสียงใสแต่บาดลึกดั่งใบมีดเคลือบน้ำตาลดังขึ้นท่ามกลางแสงแฟลชวับวับจากสำนักข่าวรับเชิญนับสิบ เรนินยืนหยัดอยู่หลังไมโครโฟนด้วยท่าทีสง่างาม ชุดสูทสีขาวเข้ารูปขับเน้นออร่าความเฉี่ยวคมและดุดันในคราบนักวิจารณ์อาหารมือหนึ่ง นัยน์ตากลมโตที่กรีดอายไลเนอร์เฉี่ยวเฉยพินิจมองร่างสูงโปรดของเชฟหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว บรรยากาศในห้องจัดงานแถลงข่าวของโรงแรมหรูใจกลางเมืองตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านอากาศ นักข่าวทุกคนกลั้นหายใจรอรับชมมหกรรมสงครามประสาทระหว่าง "เจ้าพ่อแห่งวงการอาหารโมเดิร์น" กับ "เจ้าแม่แห่งปลายปากกาพิฆาตลิ้น" ที่เพิ่งเปิดศึกผ่านคอลัมนิสต์เล่มดังไปหมาดๆ เมื่อสัปดาห์ก่อน พันวาไม่แม้แต่จะขยับตัว สีหน้าของเขาเรียบสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน ร่างสูงในชุดเชฟโค้ตสีดำสนิทไร้รอยยับปรายตามองคู่กรณีช้าๆ แววตาคมกริบดריดดิ่งลึกราวกับหลุมดำที่พร้อมจะดูดกลืนทุกคำพูดอวดดีให้จมดิ่งลงไป “ลิ้นที่แยกแยะได้แค่วัตถุดิบราคาแพงกับความอคติส่วนตัว คงไม่เข้าใจหรอกครับว่าศิลปะบนจานอาหารเขาเสิร์ฟให้คนกิน ไม่ได้เสิร์ฟให้คนปากจัดมานั่งเคี้ยวทิ้งขว้าง” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยเอ่ยขึ้นผ่านไมโครโฟน น้ำเสียงราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ แต่กลับทรงพลังจนคนทั้งห้องเงียบกริบ พันวาเหยียดยิ้มมุมปากเพียงนิด เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันคือการประกาศสงครามอย่างเต็มรูปแบบ เรนินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ ปลายเล็บที่เคลือบเจลสีนู้ดเรียบหรูจิกเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะ บ้าจริง... ผู้ชายคนนี้ไม่เคยทำให้เธอผิดหวังในความกวนประสาทเลยสักครั้ง! “ศิลปะเหรอคะ? ดิฉันนึกว่ามันคือความพยายามกลบเกลื่อนรสชาติที่ยับเยินซะอีก ถ้างั้นชิมคำนี้หน่อยไหมล่ะคะ เชฟผู้สูงส่ง” เรนินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะยาวที่กั้นกลางระหว่างพวกเขาสองคน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือความสดชื่นของเบอร์กามốtลอยละลิ่วแตะจมูกคมของคนที่นั่งอยู่ พันวาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองตามการเคลื่อนไหวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของหญิงสาวอย่างไม่ละสายตา งานแถลงข่าวถ่ายทอดสดทั่วประเทศ คอมเมนต์ในไลฟ์สตรีมพุ่งทะยานหลักแสนภายในเวลาไม่ถึงนาที แฮชแท็ก #ศึกเชฟเรย์ เดือดพล่านจนติดเทรนด์อันดับหนึ่ง “เชฟคิดว่าตัวเองซ่อนความผิดพลาดไว้ใต้ซอสทรัฟเฟิลนั่นได้เนียนงั้นเหรอคะ?” เรนินโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน ทว่าไมโครโฟนหนีบปกเสื้อของเธอกลับจับเสียงทุ้มหวานนั้นไว้ได้ชัดเจน “แต่ขอโทษทีเถอะค่ะ... ปราสาททรายที่สร้างจากความหยิ่งทะนง มันพังง่ายกว่าที่คิดนะคะ” พันวานิ่งค้างไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะคำพูดเชือดเฉือนนั้น แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขายามนี้มันใกล้จนเกินไป ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอกลิ่นสตรอว์เบอร์รีอ่อนๆ เจือจางปะทะเข้ากับปลายจมูกของเขา ดวงตาคู่คมไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นที่ความเย็นชาไร้พ่ายถูกรอยร้าวบางๆ แทรกซึม ชายหนุ่มค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้โดยไม่เกรงสายตากล้องนับร้อยที่กำลังสาดแฟลชรัวยิบ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นไอความร้อนจากเตาครัวของเขาห้อมล้อมตัวเธอไว้ทันที “ถ้ามั่นใจนักว่าผมพัง... ทำไมคุณถึงตามติดทุกความเคลื่อนไหวของผมไม่ยอมห่างล่ะครับ, คุณนักวิจารณ์” เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดใบหูจนเรนิน ขนลุกซู่ วาบหวามแปลกประหลาดจนต้องผถะถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตกใจ เรนินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด เธอเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาฟอร์ม “ดิฉันแค่ทำหน้าที่จรรยาบรรณค่ะ อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลย” “หึ...” พันวาหลุดหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่อบอุ่นและเจ้าเล่ห์อย่างร้ายกาจจนคนมองถึงกับทำตัวไม่ถูก ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สูงกว่าเธอจนเขาต้องโน้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อสบตา “งั้นคืนนี้หลังงานเลิก เราไปพิสูจน์กันสองต่อสองไหมล่ะครับ ว่าอะไรมันพังง่ายกว่ากัน... ระหว่างจานอาหารของผม กับหัวใจของคุณ” ฉับพลันนั้นเอง เสียงฮือฮาดังกระหึ่มขึ้นทั่วห้องประชุมเมื่อจู่ๆ ประตูบานใหญ่ด้านหลังเวทีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยในชุดสูทราคาแพงที่เรนินไม่คาดคิดว่าจะมาเหยียบที่นี่— ดวงตาคมของพันวาหรี่แคบลงทันทีเมื่อเห็นว่าใครกำลังเดินตรงเข้ามาหาพวกเขาบนเวทีสดๆ ร้อนๆ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาร่วมลิ้มรสความปั่นป่วนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! — สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี