ห้องทดลองใต้ดินหมายเลขเจ็ด

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและละอองเวทมนตร์เข้มข้นจนแสบจมูก เสียงโลหะหนักหน่วงบด3ขยี้กันดังลั่นอยู่เบื้องหลังตู้เสื้อผ้าไม้โอ๊คเก่าๆ ในห้องพักหมายเลข 412 ประตูมิติที่สั่นพับๆ ด้วยออร่าสีม่วงเข้มกำลังแผ่แรงกดดันมหาศาลจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เรย์ วาลเทอร์ ไม่ได้ขยับถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ดวงตาสือกราฟสีนิลกวาดมองข้อความโฮโลแกรมสีแดงฉานที่ยังคงลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ **[แจ้งเตือนระบบสถาบัน: ตรวจพบการปลดปล่อยพลังงานเวทมนตร์ปริศนา ระดับภัยคุกคาม: SSS]** **[เงื่อนไขภารกิจลับ: ผู้ถูกเลือกจำต้องเข้าสู่ 'เขาวงกตใต้พิภพ' ร่วมกับอาจารย์ที่ปรึกษาภายใน 3 นาที มิฉะนั้นเขตหอพักทั้งหมดจะถูกผนึกถาวร]** "สามนาทีเหรอครับ... ช่างเป็นตัวเลือกที่บีบบังคับกันเสียจริง" เรย์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยความตื่นตระหนก แม้ว่าเงาสัมผัสรูปร่างประหลาดกำลังคืบคลานออกมาจากรอยแยกมิติเบื้องหลังตู้เสื้อผ้า สมองของเขากำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วถึงความเป็นไปได้ทั้งหมด ระบบไม่ได้กำลังขอร้อง แต่มันกำลังบังคับให้เขาต้องลงมือ ทว่า ก่อนที่เขาจะได้ขยับตัวหยิบไม้กายสิทธิ์ประจำตัว ร่างระหงของอาจารย์สาวเจ้าของปัญหาตัวจริงก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วราวกับภูตพราย เซเลนา มอนต์โกเมอรี ในชุดคลุมนักวิจัยสีขาวเปื้อนคราบหมึกเวทมนตร์ ส่งยิ้มกริ่มที่มุมปาก ดวงตาสีอำพันเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน ราวกับเด็กสาวที่กำลังเล่นสนุกในเทศกาลสวนสนุก ไม่ใช่คนที่เพิ่งสร้างภัยคุกคามระดับ SSS ขึ้นมา "มัวยืนคำนวณความน่าจะเป็นอะไรอยู่ล่ะพ่อหนุ่มนักตรรกะ? ถ้าช้ากว่านี้ หัวใจน้อยๆ ของนายคงได้กลายเป็นอาหารว่างของเจ้าตัวเขมือบมิติเบื้องหลังนั่นแน่ๆ นะครับ" เซเลนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า พร้อมกับเอื้อมมือเรียวไปคว้าปกเสื้อด้านหลังของเรย์อย่างไร้ความเกรงใจ "อาจารย์ครับ ช่วยกรุณาปล่อยมือและอธิบายว่าทำไม 'เขาวงกตใต้พิภพ' ถึงมาโผล่ในหอพักนักเรียนปีหนึ่งได้..." เรย์พยายามขัดขืนเล็กน้อย แต่แรงดึงดูดเวทมนตร์จากฝ่ามือของอีกฝ่ายกลับเหนียวแน่นเสียยิ่งกว่าคีมเหล็ก "อธิบายระหว่างเดินสิฟะ เด็กดื้อ!" เซเลนาไม่รอให้เขาได้ทักท้วงต่อ นางออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียว ร่างของเรย์ก็พุ่งถลาทะลุผ่านประตูมิติสีม่วงเข้มตามร่างบางของอาจารย์สาวไปทันที *วูบ!* ความรู้สึกเหมือนดิ่งพสุธาผ่านอุโมงค์แห่งกาลเวลาชั่วพริบตา ก่อนที่สัมผัสอันเย็นเยียบของพื้นหินแกรนิตจะรองรับน้ำหนักของเขาทั้งสองคน กลิ่นอายความชื้นและกลิ่นดินปืนเก่าๆ ลอยเข้าปะทะจมูกทันทีที่ลืมตาขึ้น เรย์กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว ตามนิสัยของนักเรียนทุนผู้รอบคอบ เบื้องหน้าของพวกเขาคือโถงทางเดินหินกว้างขวาง ผนังสองข้างฝังศิลาเรืองแสงสีฟ้าอ่อนที่กะพริบถี่ๆ คล้ายกับสัญญาณเตือนภัย ไอหมอกสีขาวจางๆ ลอยปกคลุมพื้นดิน และที่สำคัญที่สุด... เบื้องหลังของพวกเขาคือผนังทึบตัน ไร้ซึ่งร่องรอยของประตูมิติที่เพิ่งก้าวข้ามมา "ยินดีต้อนรับสู่ 'ห้องทดลองใต้ดินหมายเลขเจ็ด' ห้องลับใต้ดินที่ถูกลืมเลือนของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้... และแน่นอนว่า ไม่มีทางออกจนกว่าเราจะทำภารกิจสำเร็จนะจ๊ะ" เซเลนากล่าวด้วยรอยยิ้มร่าเริง นางสะบัดมือขวาเบื้องหน้า ลูกไฟเวทมนตร์ดวงเล็กก็ลอยขึ้นส่องสว่างให้เห็นโครงสร้างภายในที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น เรย์ลุกขึ้นปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปสบตากับอาจารย์สาวนัยน์ตาสีอำพัน "ห้องทดลองลับที่ไม่มีอยู่ในแผนผังของสถาบัน และเต็มไปด้วยกลไกเวทมนตร์โบราณ... อาจารย์ลากผมลงมาเป็นเครื่องมือทดลองแก้ขัดสินะครับ" "แหม พูดจาเสียมารยาทจัง เรียกว่า 'การเรียนรู้นอกตำราแบบเร่งรัด' ต่างหากล่ะ" เซเลนาหัวคิกคัก เดินนำหน้าไปสองสามก้าว "อีกอย่าง นายก็เป็นคนเดียวในชั้นปีนี้ที่อ่านตำราอักษรเวทมนตร์โบราณออกไม่ใช่เหรอ? ถ้าไม่มีสมองกลมๆ ของนายช่วยถอดรหัสกลไกป้องกันรอบทิศทางนี้ ฉันคงติดแหง็กอยู่ที่นี่ไปจนแก่ตายแน่ๆ" เรย์ถอนหายใจยาวเหยียดอย่างเหนื่อยหน่าย เขาชักดาบสั้นเวทมนตร์ออกจากฝักข้างเอว ตรวจสอบความเสถียรของวงแหวนเวทมนตร์ที่ปรากฏขึ้นบนหลังมือ "แล้วอาจารย์มั่นใจแค่ไหนครับว่า กลไกพวกนั้นจะไม่อัดเราจนแหลกเหลวเป็นจุลเสียก่อน?" "ไม่มั่นใจเลยสักนิด!" เซเลนาตอบกลับมาหน้าตาเฉย พร้อมกับชี้ไปยังเบื้องหน้า "ดูนั่นสิ..." ณ เบื้องหน้าของพวกเขา โถงทางเดินหินถูกกั้นขวางด้วยกำแพงลูกตุ้มเหล็กหนามยักษ์ที่แกว่งไกวด้วยความเร็วสูง และเหนือพื้นดินขึ้นไปสามเซนติเมตร มีเส้นใยมานาสีแดงเข้มโยงใยขึงตึงนับร้อยเส้น หากแตะโดนเพียงเส้นเดียว แรงระเบิดเวทมนตร์คงฉีกร่างพวกเขาเป็นชิ้นๆ อย่างไม่ต้องสงสัย เรย์หรี่ตาลง วิเคราะห์โครงสร้างการเคลื่อนไหวของลูกตุ้มและรูปแบบการสั่นพ้องของเส้นใยมานาอย่างรวดเร็วสมองของเขาทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อคำนวณหาช่องว่างที่ปลอดภัยที่สุด "ตามผมมา... และอย่าก้าวขาผิดเส้นเด็ดขาด ไม่งั้นเราได้เป็นปุ๋ยบำรุงหินใต้ดินนี่แน่ครับ" เรย์กล่าวเสียงเข้ม ย่อตัวลงต่ำเตรียมพร้อมพุ่งทะยาน เซเลนายิ้มรับ หรี่ตามองลูกศิษย์หนุ่มผู้ฉลาดรอบคอบคนนี้ด้วยแววตาที่ลึกซึ้งขึ้นกว่าเดิมชั่วพริวตา "น่าสนใจจริงๆ น้า... เจ้าเด็กคนนี้" นางพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ทว่า ในวินาทีที่เรย์กำลังจะก้าวเท้าแรกเข้าสู่เขตอันตราย เสียงกดแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบไปนานก็ดังขึ้นอีกครั้งในโสตประสาทของเขา—แต่มันไม่ใช่เสียงของระบบสถาบันทั่วไป **[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบลับ: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับตำนานกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดปัจจุบัน - ระยะห่าง: 50 เมตร]** **[รหัสผ่านปลดล็อกห้องทดลอง: ถูกเปลี่ยนแปลงโดยผู้ไม่ประสงค์ออกนาม]** **[เงื่อนไขการเอาชีวิตรอดเปลี่ยน: มีเวลาเหลือเพียง 30 วินาที ก่อนที่ห้องทดลองใต้ดินแห่งนี้จะเริ่มกระบวนการ "ล้างบางอัตโนมัติ"]** เรย์หยุดชะงักก้าวเท้าทันที หัวใจกระตุกวูบเมื่อตระหนักได้ว่า... พวกเขาไม่ได้กำลังทำภารกิจลับตามที่อาจารย์สาววางแผนไว้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่กำลังเดินเข้าสู่ "กับดัก" ของใครบางคน ที่จงใจต้อนพวกเขาให้ตกลงมาในหลุมพรางนี้ตั้งแต่ต้น เซเลนาที่ยืนอยู่ด้านหลัง หุบยิ้มขี้เล่นลงทันที ใบหน้าของอาจารย์สาวแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึม นางหันขวับไปมองความมืดมิดเบื้องหลังกำแพงลูกตุ้มเหล็ก พร้อมกับพึมพำด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่เรย์ไม่เคยได้ยินมาก่อน "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญตัวจริง จะมาเร็วกว่าที่คิดไว้สินะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับเรย์และอาจารย์เซเนาในตอนนี้นะครับ