สูตรคำนวณความปวดหัว

"ถ้าเธอปัดเศษทศวรรษตัวที่สี่ผิดไปแม้แต่น้ำหนักของเส้นผมเส้นเดียว วงแหวนเวทมนตร์ใต้พื้นห้องนี้จะเปลี่ยนสภาพจากห้องเรียนกึ่งปฏิบัติการ ให้กลายเป็นเตาเผาขยะมนุษย์ชั้นดีที่แม้แต่กระดูกก็จะไม่เหลือให้เก็บกวาดนะครับ เรย์" น้ำเสียงของอาจารย์เซเลนาไม่ได้มีความตื่นตระหนกเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พนักสูงบุด้วยกำมะหยี่สีแดงเข้ม มือเรียวยาวข้างหนึ่งถือแก้วชาพอร์ซเลนลายครามจิบอย่างใจเย็น ขณะที่ดวงตาสองสีคู่คมกริบมองตรงมายังร่างของเรย์ที่ยืนอยู่ใจกลางห้องโถงวงกลม รอบตัวของเด็กหนุ่มปีหนึ่งเต็มไปด้วยเศษเสี้ยวละอองแสงสีฟ้าครามที่กำลังลอยเคว้งคว้างราวกับหิมะกลางฤดูร้อน ทว่าทุกอณูของละอองแสงเหล่านั้นกลับอัดแน่นไปด้วยกระแสมานาความกดดันสูงลิ่ว จนทำให้ผิวหนังบริเวณต้นแขนของเรย์รู้สึกชาหนึบคล้ายถูกเข็มเล่มเล็กๆ นับพันเล่มทิ่มแทง นี่ไม่ใช่บทเรียนทฤษฎีเวทมนตร์ประยุกต์ธรรมดาตามหลักสูตรปีหนึ่งทั่วไป แต่เป็นบทลงโทษ... หรือหากพูดให้ถูกคือนรกบนดินที่อาจารย์สาวจอมเจ้าเล่ห์จงใจออกแบบขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ เมื่อสิบนาทีที่ผ่านมา เรย์ไม่ได้ปริปากบ่นสักคำ แม้ในใจจะกำลังส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหงุดหงิดระคนระทึก เปลือกตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อเพ่งสมาธิไปยังสมการเวทมนตร์สามมิติที่กำลังหมุนวนอยู่กลางอากาศ มันคือโครงสร้างเรขาคณิตซับซ้อนที่ประกอบด้วยอักษรรูนโบราณกว่าสองร้อยตัวกำลังเชื่อมโยงเข้าหากันด้วยเส้นใยมานาอันเปราะบาง ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อย—อย่างที่เธอกล่าวเตือน—ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น "อาจารย์เซเลนาครับ" เรย์เอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากกลุ่มแสงตรงหน้า น้ำเสียงของเขาราบเรียบและสุขุม ทว่าแฝงความตึงเครียดไว้ในระดับที่คนฟังสามารถสัมผัสได้ "ถ้าผมจำไม่ผิด สูตรคำนวณการไหลเวียนของมานาความหนាแน่นสูงชุดนี้ เป็นงานวิจัยระดับปริญญาเอกของภาควิชาเวทมนตร์จักรกลเมื่อสามปีก่อน ไม่ใช่หลักสูตรที่นักศึกษาปีหนึ่งควรจะต้องมารับผิดชอบในคาบเรียนบำเพ็ญประโยชน์นะครับ" เซเลนาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะของเธอน่าหมั่นไส้เสียจนเรย์อยากจะหยิบตำราเวทหนาเตอะฟาดลงบนโต๊ะสักที แต่เขาก็ทำได้แค่ขยับกรอบแว่นสายตาให้เข้าที่ด้วยมือข้างที่ว่าง "โอ๊ะ เรย์คุง... เธอกำลังดูถูกศักยภาพของตัวเองอยู่นะครับ" อาจารย์สาววางแก้วชาลงบนโต๊ะเสียงดังกระทบเบาๆ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาใกล้เขตแดนอันตรายที่เรย์กำลังควบคุมอยู่ "เด็กทุนอันดับหนึ่งของปีนี้ ที่ใช้เวลาแค่สามวินาทีในการแก้โจทย์สมการวงจรเวทของอธิการบดีเมื่อสัปดาห์ก่อน... คนแบบนั้นไม่มีสิทธิ์มาอ้างว่าทำไม่ได้หรอกนะ" รอยยิ้มที่มุมปากของเธอเจ้าเล่ห์เสียจนเรย์เผลอขบกรามแน่น *ยัยอาจารย์ตัวแสบ... จงใจใช้ข้อมูลเชิงลึกของฉันมาบีบให้จนมุมชัดๆ* เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ สมองส่วนหน้าทำงานอย่างหนักหน่วงราวกับเครื่องจักรกลความเร็วสูง ในหัวของเขากำลังประมวลผลข้อมูลเวทมนตร์นับหมื่นชุดที่เคยอ่านผ่านตามาตั้งแต่ห้องสมุดใต้ดินของสถาบัน ปัญหาเฉพาะหน้าที่เซเลนาสร้างขึ้น ไม่ได้ต้องการแค่พลังเวทปริมาณมหาศาล แต่สิ่งที่ต้องการคือ "ความแม่นยำระดับปรมาณู" มานาที่ไหลเวียนอยู่ในวงแหวนรอบตัวเขากำลังเกิดอาการสั่นพ้อง (Resonance) เนื่องจากอุณหภูมิในห้องที่สูงขึ้นจากการเผาไหม้ของตัวเร่งปฏิกิริยาเวทที่อาจารย์จงใจหยดลงไปในเตาเผาข้างๆ หากปล่อยไว้แบบนี้อีกสิบวินาที แรงดันมานาจะทะลุจุดวิกฤต และระเบิดทำลายล้างห้องทดลองนี้จนไม่เหลือซาก เรย์กวาดสายตาผ่านตัวอักษรรูนสามมิติที่กำลังบิดเบี้ยว สมองของเขาทำการคำนวณย้อนกลับจากผลลัพธ์ที่ต้องการ ไปยังจุดเริ่มต้นของการไหลเวท *ตัวแปร $X$ คือความหนาแน่นของธาตุไฟ... ตัวแปร $Y$ คืออัตราการหักเหของมานาบริสุทธิ์... ถ้าอย่างนั้น ค่าสัมประสิทธิ์ในการดึงพลังงานจากชั้นบรรยากาศรอบตัวจะต้องถูกปรับลดลง 14.2 เปอร์เซ็นต์ เพื่อหักล้างกับแรงดันส่วนเกิน...* นิ้วมือทั้งห้าของเรย์เริ่มขยับวาดลวดลายกลางอากาศอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เส้นแสงสีทองบางเฉียบถูกถักทอขึ้นทีละเส้นราวกับช่างเย็บผ้ากำลังบรรจงปักลวดลายลงบนผืนผ้าไหมชั้นดี บรรยากาศรอบตัวเริ่มเงียบสงัด เสียงลมหายใจของเซเลนาที่ยืนกอดอกมองดูอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เป็นเพียงเสียงเดียวที่หลงเหลืออยู่ในโสตประสาทของเรย์ ดวงตาคู่คมของอาจารย์สาวฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มพึงพอใจที่ยากจะคาดเดา "น่าสนใจ..." เซเลนารำพึงกับตัวเองเบาๆ "เด็กนี่... ไม่ได้ใช้แค่ความจำ แต่เขากำลังเขียนกฎเกณฑ์ใหม่ขึ้นมาสดๆ เพื่อควบคุมมันซะเลยอย่างนั้นเหรอ?" *วู้มมม—!* เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าดังก้องขึ้นมาจากใต้พื้นห้อง วงแหวนเวทมนตร์สีฟ้าครามที่เกือบจะหลุดการควบคุมเมื่อครู่ พลันเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตใสสะอาด ความร้อนระอุที่แผดเผาผิวหนังเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยกระแสลมเย็นสบายที่ไหลเวียนเข้ามาโอบ ละอองแสงนับล้านตกลงสู่พื้นราวกับละอองดาวก่อนจะสลายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เรย์ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด แผ่นหลังของเขารู้สึกได้ถึงความชื้นของเหงื่อที่ซึมผ่านเสื้อเชิร์ตสีขาว ตัวเขายืนนิ่งค้างอยู่ในท่าควบคุมมานาอยู่ชั่วครู่เพื่อความแน่ใจว่าระบบทั้งหมดเสถียรสนิทแล้วจริงๆ ก่อนจะลดมือลงช้าๆ แล้วหันไปเผชิญหน้ากับอาจารย์ที่ปรึกษา "เรียบร้อยแล้วครับ อาจารย์เซเลนา" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แม้ว่าหน้าผากของเขาจะมีเม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นมาให้เห็นเด่นชัด "หวังว่าผลงานชิ้นนี้ จะเพียงพอที่จะทำให้ผมไม่ต้องมานั่งแก้โจทย์ปวดหัวแบบนี้ในคาบเรียนหน้าอีกนะครับ" เซเลนาก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรย์อีกก้าวหนึ่ง ดวงตาสองสีจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของเด็กหนุ่มราวกับต้องการค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังกรอบแว่น "ทำได้ดีมาก เรย์คุง... เกินกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีกนะ" เธอเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหมายแค่การชื่นชมศิษย์รักทั่วไป "เธอแสดงให้เห็นแล้วว่าตรรกะของเธอยอดเยี่ยมแค่ไหน... แต่ก็น่าเสียดายนะ ที่บทเรียนสำหรับวันนี้ มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก" เรย์ขมวดคิ้วมุ่นทันที "หมายความว่ายังไงครับ?" ก่อนที่อาจารย์สาวจะทันได้เอ่ยคำอธิบายใดๆ เพิ่มเติม ประตูเหล็กหนาหนักของห้องทดลองที่ควรจะถูกลงเวทมนตร์ปิดตายเอาไว้จากภายนอก กลับส่งเสียง "คลิก" เบาๆ พร้อมกับกลไกสลักล็อกที่ค่อยๆ ดีดตัวออกทีละตัว *แอดดด—* บานประตูเหล็กเคลื่อนตัวเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นความมืดมิดและกลิ่นอายมานาที่แปลกประหลาดอันคุ้นเคยจากทางเดินด้านนอก และก่อนที่เรย์จะทันได้ใช้ไหวพริบวิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้า เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยและน่าปวดหัวที่สุดในชีวิตของเขาก็พลันดังขึ้นก้องอยู่ในหัวสมองทันที [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ: ปลดล็อกระบบภารกิจระดับ SSS "บททดสอบลับจากเบื้องล่าง"] [คำเตือน: วัตถุอันตรายระดับภัยพิบัติ กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พื้นที่ห้องทดลองภายใน 30 วินาที...] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางไปพร้อมกับเรย์และอาจารย์เซเลนาในตอนนี้นะครับ