การกลับมาของศิษย์พี่ทรยศ

กลิ่นอายคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสาบของมวลหมู่ปีศาจที่ลอยล่องมาตามสายลมที่พัดผ่านหุบเขาพันธนาการ ท้องฟ้าเบื้องบนเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำราวกับรอยช้ำบนร่างคนตาย ไป๋ซูหยุนยืนตระหง่านอยู่บนยอดศิลา นัยน์ตาคมกริบดั่งกระบี่ที่ยังไม่พ้นฝักจ้องมองไปยังเงาร่างหนึ่งที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าผ่านม่านหมอกสีดำมืดมิด “เจ้าเปลี่ยนไปมาก... ศิษย์พี่หยางเฟย” ไป๋ซูหยุนเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย็นเยียบที่สามารถแช่แข็งวิญญาณของผู้ฟังได้ ร่างที่ก้าวออกมาจากเงามืดคือชายหนุ่มในชุดเกราะสีนิลสนิท ใบหน้าซีกซ้ายถูกรอยแผลเป็นประหลาดลากผ่านจากขมับจรดลำคอ ไอปีศาจสีเขียวมรกตหมุนวนรอบกายเขาไม่ขาดสาย ‘หยางเฟย’ ศิษย์พี่ร่วมสำนักผู้เคยได้รับการยกย่องว่ามีคุณธรรมสูงส่ง บัดนี้แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและอหังการ “เปลี่ยนไปงั้นหรือ?” หยางเฟยแค่นหัวเราะ เสียงของเขาฟังดูแหบพร่าราวกับเศษแก้วเสียดสีกัน “ในสำนักที่เน้นแต่ความกตัญญูจอมปลอมขังข้าไว้ในกรงขังแห่งศีลธรรมมานานหลายปี แต่การรับใช้ท่านจ้าวปีศาจ... ทำให้ข้าได้เห็นถึง 'ขอบเขต' ที่แท้จริงของพลัง” มู่อิงหลันที่ยืนอยู่เคียงข้างไป๋ซูหยุนก้าวออกมาครึ่งก้าว มือเรียวงามกระชับด้ามกระบี่เหมันต์นิรันดร์จนข้อนิ้วขาวซีด ไอเย็นเยียบแผ่ออกจากกายของนางจนหยาดน้ำค้างบนใบหญ้ารอบข้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง “คนทรยศที่ยอมขายวิญญาณให้เดรัจฉาน ไม่มีสิทธิ์เอ่ยนามแห่งวิถีเซียน” หยางเฟยหันไปมองนาง มุมปากกระตุกยิ้มอย่างเหยียดหยาม “มู่อิงหลัน เจ้ายังคงเป็นสตรีที่ยึดติดกับสิ่งที่เรียกว่าความถูกต้องจนน่าสมเพช ไป๋ซูหยุน... เจ้ามองดูสิ ว่าดอกไม้ที่สูงส่งเช่นนาง ยอมแปดเปื้อนมาอยู่เคียงข้างกบฏที่ถูกสำนักทอดทิ้งเช่นเจ้าได้อย่างไร” ไป๋ซูหยุนไม่โต้ตอบด้วยวาจา เขารู้ดีว่าวาจาของคนผู้นี้เปรียบเสมือนพิษร้ายที่หวังทำลายสมาธิ เขาค่อยๆ วางมือลงบนด้ามกระบี่ข้างกาย อักขระปราณสีทองโบราณเริ่มปรากฏขึ้นบนแขนเสื้อ ความกดอากาศรอบตัวลดต่ำลงจนหินผาเบื้องล่างเริ่มแตกร้าว “คนที่จะทอดทิ้งศิษย์ร่วมสำนักคือพวกท่าน แต่วันนี้... คนที่จะส่งเจ้าไปชดใช้กรรมคือข้า” ไป๋ซูหยุนสะบัดข้อมือเพียงแผ่วเบา ร่างของเขาก็หายวับไปราวกับภูตผี เหลือทิ้งไว้เพียงรอยแยกของมิติที่เกิดจากความเร็วอันเหลือเชื่อ หยางเฟยเบิกตากว้าง รีบปลดปล่อยไอปีศาจเข้าปกคลุมร่างเป็นโล่ป้องกัน ทว่านั่นหาใช่การจู่โจมด้วยกระบี่ไม่ แรงกดดันดั่งภูเขาถล่มทับลงมาตรงหน้าหยางเฟย ไป๋ซูหยุนไม่ได้ชักกระบี่ออกมา แต่เขากลับใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางประทับลงกลางหน้าผากของอีกฝ่ายด้วยพลังปราณมหาศาล เสียงอักขระเวทดังสะท้อนก้องกังวานดั่งเสียงระฆังทองคำที่สั่นสะเทือนไปถึงขุมนรก “เคล็ดวิชาดับวิญญาณ... เจ้า! เจ้าสำเร็จวิชานี้ได้อย่างไร!” หยางเฟยแผดร้องอย่างเจ็บปวด ร่างที่เต็มไปด้วยไอปีศาจเริ่มสั่นไหวและแตกสลายออกเป็นส่วนๆ “ในอดีตชาติ ข้าเคยเมตตาเจ้า แต่นั่นคือก่อนที่ข้าจะเข้าใจว่า ความเมตตาต่อศัตรู คือการทำลายล้างความหวังของสรรพชีวิต” ไป๋ซูหยุนกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าแฝงความนัยที่ลึกซึ้งถึงรากแก้วแห่งจิตวิญญาณ ทันใดนั้นเอง มวลอากาศโดยรอบกลับหยุดนิ่งสนิท แรงกดดันมหาศาลจากเบื้องบนกระแทกลงมาจนพื้นดินยุบตัวเป็นวงกว้าง หยางเฟยที่กำลังจะถูกปราบกลับเผยรอยยิ้มที่ทำให้ไป๋ซูหยุนต้องชะงัก “เจ้าคิดหรือว่าข้ามาเพียงลำพัง...” หยางเฟยเค้นเสียงหัวเราะแม้เลือดสีดำจะไหลออกจากปาก “หากวันนี้ข้าตาย พลังมวลมารที่ข้าสะสมไว้จะถูกปลดปล่อย และสำนักของเจ้า... จะต้องถูกฝังกลบด้วยความแค้นที่ข้าทิ้งไว้!” เงาดำสายหนึ่งพุ่งทะยานออกมาจากรอยแยกของมิติเบื้องหลังมู่อิงหลัน มันไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ไป๋ซูหยุน แต่มุ่งตรงไปที่หัวใจของนางเซียนผู้เย็นชาผู้นี้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายฟ้า “อิงหลัน! ระวัง!” ไป๋ซูหยุนคำรามลั่น สละการตรึงร่างหยางเฟยแล้วพุ่งตัวเข้าขวาง แต่ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเขาไม่ใช่ปีศาจทั่วไป หากแต่เป็น... เงาร่างของอาจารย์ผู้ล่วงลับที่สวมชุดขาวสะอาดตา ใบหน้าของท่านเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งชีวิต อาจารย์ของเขา... ผู้ที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน บัดนี้กลับถือกระบี่อาบเลือดจ่ออยู่ที่ลำคอของมู่อิงหลัน ความจริงที่โหดร้ายกว่าความตายกระแทกเข้ากลางใจของไป๋ซูหยุน ในวินาทีที่เขากำลังจะตัดสินใจว่าจะเลือกสหายร่วมรบหรือเกียรติภูมิที่เขารักษาไว้ เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหูเขาเป็นครั้งสุดท้าย ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเซียนหนุ่มผู้ปฏิเสธสวรรค์มาจนถึงตอนนี้ หวังว่าบทนี้จะทำให้ท่านหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะนะครับ... พยัคฆ์ขาวคำราม