ชัยชนะเหนือผู้ทรยศ

“ไป๋ซูหยุน... เจ้ากลับมาสายเกินไป” เสียงทุ้มต่ำดั่งห่าฝนในฤดูเหมันต์ดังลอดผ่านความมืดมิด เงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิททอดทับร่างอันไร้ลมหายใจของมารดาผู้ให้กำเนิด แววตาของมันเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยความสะใจ ปราณมารสีดำทะมึนแผ่ซ่านออกมาจากปลายนิ้วราวกับอสรพิษที่กำลังเตรียมฉกเหยื่อ ไป๋ซูหยุนยืนนิ่งสนิท มือขวาที่กุมด้ามกระบี่สั่นเทาเล็กน้อย หาใช่เพราะความกลัวไม่ หากแต่เป็นเพราะ “จิตสังหาร” ที่พรั่งพรูออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น ในชาติภพก่อนเขาถูกศิษย์น้องร่วมสำนักหักหลังจนต้องดับสูญ มาในชาตินี้ พวกมันยังคงบังอาจใช้ ‘วิธีสกปรก’ เช่นเดิมเพื่อเหยียบย่ำหัวใจของเขา “ฟานเทียนหลาง...” เสียงของไป๋ซูหยุนแหบพร่า ทว่ากลับทรงพลังราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ขาวสะท้านปฐพี “ความแค้นเมื่อร้อยปีก่อนข้ายังมิได้สะสาง แต่วันนี้... เจ้ากล้าแตะต้องมารดาของข้า ลมหายใจของเจ้าบนโลกใบนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว” เงาดำหัวร่อลั่นด้วยความเย้ยหยัน “ฮ่าๆๆ! ไป๋ซูหยุน เจ้าคิดว่าเจ้ายังเป็นมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ในอดีตกระนั้นหรือ? ตอนนี้เจ้าเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มผู้หนึ่งที่พลังปราณยังไม่หลุดพ้นขอบเขตหลอมรวมลมปราณด้วยซ้ำ! แม่ของเจ้าตายเพราะความอ่อนแอของเจ้าเอง!” สิ้นคำพูดของมัน พลังปราณมารพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ก่อตัวเป็นรูปเงากะโหลกมหึมาอ้าปากหมายกลืนกินร่างของไป๋ซูหยุนและมู่อิงหลันที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลัง มู่อิงหลันไม่แม้แต่จะขยับกาย นางเพียงแค่ปรายตามองเงากะโหลกนั้นด้วยแววตาเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี กระบี่เหมันต์นิรันดร์ในฝักสั่นเร่า เสียงโลหะกระทบฝักดัง *กริ๊ง* เบาหวิว ทว่าไอร้อนติดลบกลับแผ่ขยายออกไปจนหยดน้ำค้างบนพื้นกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลนในเสี้ยววินาที “ซูหยุน... คนผู้นี้ มอบให้ข้าดีหรือไม่?” น้ำเสียงของนางราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงความเยือกเย็นที่บาดลึกถึงกระดูกดำ “ไม่ต้อง... อิงหลัน” ไป๋ซูหยุนยกมือซ้ายขึ้นห้าม พลางก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวลงไป พื้นศิลาใต้เท้ากลับแตกร้าวเป็นลายใยแมงมุม ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกมาจากร่างของเขาราวกับคลื่นพายุหมุน “บัญชีแค้นนี้ เป็นของข้า... ผู้เดียว” ฟานเทียนหลางหรี่ตาลงอย่างระแวดระวัง แม้จะปากกล้าทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาคู่นั้นของไป๋ซูหยุน มันกลับรู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังยืนอยู่เบื้องหน้ามหาเทพผู้บัญชาความเป็นความตายของสรรพสิ่ง “อวดดีนัก! รับมือ!” ฟานเทียนหลางสะบัดมือ โซ่ตรวนปราณมารสีดำสนิทนับร้อยสายพุ่งแหวกอากาศเข้ามา หมายตรึงร่างของไป๋ซูหยุนให้แหลกเป็นจุล โซ่แต่ละเส้นอัดแน่นด้วยจิตวิญญาณแห่งความอาฆาตแค้น เสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้คนที่เคยถูกมันสังหารดังสะท้อนอยู่ในหูราวกับจะดึงสติให้หลุดลอย ทว่า ไป๋ซูหยุนไม่แม้แต่จะหลบเลี่ยง เขากลับหลับตาลงช้าๆ ห้วงความคิดดิ่งลึกเข้าสู่ ‘จิตวิญญาณกระบี่’ ที่หลับใหลอยู่ก้นบึ้งแห่งห้วงสมุทรปราณ ในอดีตชาติเขาสำเร็จวิชากระบี่สวรรค์เก้าภพ วิถีกระบี่ของเขาคือการตัดขาดจากกิเลสทั้งปวง ฝืนลิขิตฟ้าโดยไม่พึ่งพาสวรรค์! *ติ๊ง...* เสียงหยดน้ำกระทบผิวน้ำดังขึ้นในห้วงจิตสำนึกของไป๋ซูหยุน เปลวเพลิงแห่งจิตวิญญาณสีขาวบริสุทธิ์ลุกโชนขึ้นรอบกายดาบในมิติวิญญาณ ความโกรธแค้น ความเศร้าโศก และความอาลัยอาวรณ์ ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันจนกลายเป็น ‘เจตจำนง’ อันแข็งแกร่งดั่งเพชร วิญญาณกระบี่แปรเปลี่ยน! จากกระบี่ที่เคยเยือกเย็นและยึดติด บัดนี้ได้ทะยานขึ้นสู่ขอบเขตที่เหนือกว่า หลุดพ้นจากพันธนาการแห่งอารมณ์ กลายเป็น “กระบี่ไร้ใจแต่ไร้เทียมทาน” *พรึบ!* ดวงตาของไป๋ซูหยุนลืมโพลงขึ้นประกายแสงสีทองเจิดจ้าพุ่งทะลุผ่านความมืดมิด ราวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังแผดเผาความชั่วร้ายทั้งปวง “วิชากระบี่สวรรค์เก้าภพ... กระบวนท่าที่หนึ่ง: ตัดสะบั้นพันธนาการ!” เขายกกระบี่ขึ้นแล้วฟันออกไปตรงๆ เพียงคราเดียว ไม่มีความซับซ้อน ไม่มีการแปรเปลี่ยนกระบวนท่า มีเพียงความเรียบง่ายที่ทรงพลังจนน่าสะพรึงกลัว คลื่นกระบี่สีทองอร่ามผ่าผ่านอากาศแหวกมิติออกเป็นสองส่วนราวกับกระดาษบางๆ *ฉับ!* โซ่ตรวนปราณมารนับร้อยสายที่พุ่งเข้ามาสลายกลายเป็นฝุ่นผงในพริบตา คลื่นกระบี่หาได้หยุดแค่นั้นไม่ มันพุ่งตรงเข้าผ่าร่างของฟานเทียนหลางอย่างแม่นยำ “อ๊ากกก——!” ฟานเทียนหลางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานสุดขีด มันก้มมองดูหน้าอกของตนเองที่ปรากฏรอยดาบบางเฉียบ ร่างกายของมันเริ่มแตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ ปราณมารในร่างรั่วไหลออกมาอย่างไร้การควบคุม “เป็นไปไม่ได้... วิชานี้... เจ้าสำเร็จมันได้อย่างไร... นี่มันวิชาของมหาเทพ... เจ้าเป็นใครกันแน่...” “ข้าก็คือผู้ที่จะส่งเจ้าไปลงทัณฑ์ในขุมนรกอย่างไรล่ะ” ไป๋ซูหยุนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ดุจดั่งยมทอ่านพิพากษา *ตูม!* ร่างของฟานเทียนหลางระเบิดออกเป็นละอองเลือดสลายหายไปกับสายลม บัญชีแค้นแรกถูกสะสางลงอย่างเด็ดขาด ร่างกายของไป๋ซูหยุนสั่นระริกเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้า หากแต่เป็นเพราะพลังปราณในจุดตันตินของเขากำลังทะยานพลุ่งพล่านอย่างรุนแรง การปลดปล่อยความแค้นและการยกระดับจิตวิญญาณกระบี่ทำให้คอขวดแห่งการบำเพ็ญเพียรที่ขวางกั้นเขามานานกำลังจะพังทลายลงในคราเดียว มู่อิงหลันก้าวเข้ามาใกล้ นางใช้มือเรียวบางแตะลงที่หัวไหล่ของเขาเพื่อถ่าย1ทอดความเย็นเยือกช่วยระงับปราณที่ปั่นป่วน “เจ้ากำลังจะทะลวงขั้น... ตั้งสมาธิให้ดี” ไป๋ซูหยุนพยักหน้ารับ นั่งขัดสมาธิลงเบื้องหน้าร่างของมารดา ดวงตาทั้งสองข้างปิดลงอีกครั้ง โคจรเคล็ดวิชาโอสถบรรพกาลผสานกับวิถีกระบี่ ปราณรอบตัวหมุนวนกลายเป็นพายุเฮอร์ริเคนขนาดย่อม ดูดซับพลังฟ้าดินเข้าสู่ร่างกายอย่างบ้าคลั่ง ทว่า ในขณะที่การทะลวงสู่ขอบเขต “หลอมรวมแก่นแท้” กำลังเดินทางมาถึงจุดชี้เป็นชี้ตาย ท้องน้ายามราตรีที่ควรจะมืดมิดกลับถูกย้อมด้วยสีแดงฉาน เมฆสีนิลหนาทึบก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหันพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องของสายฟ้าสีทองที่น่าสะพรึงกลัว *เปรี้ยง!* สายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์สายแรกผ่าลงมาตรงจุดที่พวกเขายืนอยู่ทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัวแม้แต่น้อย มู่อิงหลันตวัดกระบี่เหมันต์ขึ้นต้านทานรับแรงกระแทกจนร่างถอยหลังไปสามก้าว แววตาของนางฉายแววตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก “นี่ไม่ใช่ทัณฑ์สวรรค์ธรรมดา...” มู่อิงหลันอุทานออกมาเบื้องหน้าคุมเครือ “มีคนจงใจใช้ค่ายกลลับบงการทัณฑ์สวรรค์เพื่อสังหารเจ้าตอนที่กำลังทะลวงขั้น!” ไป๋ซูหยุนลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีทองฉายแววเย้ยหยันขึ้นสู่ท้องฟ้า ยามนี้เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยที่แอบซ่อนอยู่หลังเมฆหมอกเหล่านั้น—กลิ่นอายของ ‘ศิษย์พี่ใหญ่’ จากสำนักเซียนในแดนเบื้องบนผู้เคยร่วมมือกับฟานเทียนหลางหักหลังเขาในอดีตชาติ! และก่อนที่สติของเขาจะจดจ่ออยู่กับการรับมือสายฟ้าสายที่สอง เสียงหัวเราะเยือกเย็นก้องกังวานจากห้วงมิติเบื้องบนก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันทั้งหมดลงในพริบตา— “ไป๋ซูหยุน... น้องรอง เจ้าคิดว่าหนีพ้นจากเงื้อมมือของข้าจริงๆ งั้นหรือ?” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางฝืนลิขิตฟ้าไปกับไป๋ซูหยุนและมู่อิงหลันนะครับ - พยัคฆ์ขาวคำราม -