ครอบครองศิลาอัคคีสวรรค์

ความร้อนระอุระดับแผดเผาจิตวิญญาณแผ่ซ่านไปทั่วถ้ำอัคคีทมิฬ พื้นหินอัคนีเบื้องล่างหลอมละลายกลายเป็นลาวาเดือดพล่าน ส่งเสียงคำรามราวกับอสูรร้ายในขุมนรก แต่ทว่า ใจกลางแห่งความพินาศนั้นกลับปรากฏร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคงราวกับขุนเขา ไป๋ซูหยุนหรี่ตามองก้อนศิลาสีแดงชาดขนาดเท่ากำปั้นที่ลอยวนเวียนอยู่กลางอากาศ พลังปราณอัคคีบริสุทธิ์นับหมื่นปีถูกบีอัดจนกลายเป็นแก่นแท้ที่แม้แต่ฟ้าดินยังต้องสั่นสะเทือน "ซูหยุน... พลังงานของมันรุนแรงเกินไป ระวังตัวด้วยครับ" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดังขึ้นจากเบื้องหลัง มู่อิงหลันยืนอยู่บนแท่นศิลาเบื้องไกล ไอร้อนรอบตัวนางถูกสะกดด้วยไอเย็นจากกระบี่เหมันต์นิรันดร์จนเกิดเป็นกลุ่มควันพวยพุ่ง แม้ใบหน้างามล้ำจะยังคงเรียบเฉยราวน้ำแข็งพันปี แต่แววตาคู่สวยที่ทอดมองบุรุษเบื้องหน้ากลับฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด ไป๋ซูหยุนมิได้หันกลับไปตอบทันที เขาเพียงยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย แววตาสีดำสนิทลẫกซึ้งดั่งห้วงจักรวาลฉายประกายเด็ดเดี่ยว ในอดีตชาติเขาคือมหาเทพผู้กุมชะตาสวรรค์ แต่กลับถูกสหายรักหักหลังในวินาทีบรรลุเป็นเซียนแท้จริง มาชาตินี้... การหลอมสร้างศาสตราประจำกายขึ้นมาใหม่หาใช่เพื่อความยิ่งใหญ่ในยุทธภพ หากแต่เพื่อทวงคืนความยุติธรรมที่ถูกพรากไป และศิลาอัคคีสวรรค์ก้อนนี้ คือกุญแจสำคัญดอกแรก "วางใจเถอะอิงหลัน" ไป๋ซูหยุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกแต่มั่นคง "ฟ้าดินยังไม่กล้าพรากชีวิตข้า นับประสาอะไรกับเศษเสี้ยวอัคคีบรรพกาลเล่า" สิ้นคำ มือหนาก็สะบัดออกเบื้องหน้า อักขระโบราณนับร้อยตัวพวยพุ่งออกจากปลายนิ้ววาดเป็นค่ายกลผนึกสวรรค์ แสงสีทองสว่างวาบตัดกับสีแดงฉานของลาวา รอบกายของเขาเกิดแรงกดดันมหาศาลจนหินผารอบด้านปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ *เปรี้ยง!* เสียงอสนีบาตคำรามก้องจากภายในจิตวิญญาณ เมื่อพลังปราณมังกรฟ้าของไป๋ซูหยุนปะทะเข้ากับคลื่นความร้อนของศิลาอัคคีสวรรค์ ร่างกายของเขาเกือบแหลกสลาย ผิวหนังเริ่มมีรอยแตกร้าวเนื่องจากทนรับพลังระดับฝืนลิขิตฟ้าไม่ไหว โลหิตสีแดงสดไหลซึมผ่านอาภรณ์สีขาวจนชุ่มโชก แต่นัยน์ตาของเขายังคงทอประกายคมกริบดั่งคมกระบี่ ไม่ยอมแพ้ต่อแรงกดดันใดๆ ทั้งสิ้น มู่อิงหลันที่มองดูอยู่ หัวใจของนางกระตุกวูบ มือเรียวที่กำด้ามกระบี่เหมันต์แน่นจนข้อต่องอขาว นางเกือบจะพุ่งเข้าไปช่วยอยู่แล้ว หากไม่ใช่เพราะสายตาห้ามปรามอันเด็ดเดี่ยวที่ไป๋ซูหยุนส่งผ่านมาทางหางตา *‘เชื่อใจข้า’* — สายตานั้นสื่อความหมายเช่นนั้น นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความกังวลในอก รู้ดีว่าวิถีแห่งเซียนนั้นโดดเดี่ยวและอันตรายเพียงใด หากก้าวข้ามผ่านไม่ได้ ก็ย่อมต้องดับสูญ แต่นางเชื่อมั่นในชายผู้นี้... บุรุษผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้สวรรค์ ไป๋ซูหยุนกัดฟันกรอด เม็ดเหงื่อผสมกับโลหิตไหลย้อยลงตามกรอบหน้า เขาโคจรเคล็ดวิชามังกรกลืนนภาอย่างบ้าคลั่ง ดูดซับพลังความร้อนระอุเข้าสู่จุดตันเทียนทีละน้อย เสียงคำรามต่ำดังเล็ดลอดจากลำคอราวกับพยัคฆ์หนุ่มที่กำลังแผดเผาความอยุติธรรมทั้งหมดในโลกหล้า แสงสีแดงเจิดจ้าแผ่ขยายปกคลุมร่างทั้งร่างของเขา ศิลาอัคคีสวรรค์ค่อยๆ ลดขนาดลงและหลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณกระบี่ในห้วงสำนึก กลิ่นอายโบราณอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกกวาดล้างทุกสิ่งในถ้ำจนราบคาบ รอยแยกมิติสีดำปรากฏขึ้นรอบตัวเขา บ่งบอกว่าการหลอมสร้างวัตถุดิบชิ้นสำคัญได้เดินทางมาถึงวาระสุดท้ายแล้ว บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบลงอย่างฉับพลัน เหลือเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาของไป๋ซูหยุนที่ยืนตระหง่านท่ามกลางเศษซากปรักหักพัง เขาลืมตาขึ้น ชั่วพริบตานั้น นัยน์ตาทั้งสองข้างพลันปรากฏประกายไฟสีชาดวาบผ่าน ก่อนจะกลับมาดำสนิทลุ่มลึกดังเดิม ออร่ารอบตัวแข็งแกร่งขึ้นจนมู่อิงหลันยังต้องลอบตกตะลึง "สำเร็จแล้ว..." มุมปากของชายหนุ่มหยักยิ้มบางเบา ทว่า ในวินาทีที่ความสำเร็จกำลังจะสมบูรณ์แบบนั้นเอง ผืนฟ้าเบื้องบนเหนือถ้ำอัคคีทมิฬที่ควรจะไร้คลื่นลม กลับพลันมืดครึ้มลงอย่างกะทันหัน เมฆทมิฬหนาทึบก่อตัวเป็นรูปเกลียวหมุนวนราวกับพายุคลั่ง เสียงคำรามต่ำของอสนีบาตสวรรค์ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับโกรธเกรี้ยวที่มนุษย์กล้าอาจหาญครอบครองสมบัติฝืนลิขิตฟ้า! และก่อนที่ทั้งสองจะได้ตั้งตัว เงาร่างสายหนึ่งก็พุ่งแหวกมิติลงมาจากฟากฟ้า ปรากฏกายขวางหน้าพวกเขาไว้ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา "ฮ่าๆๆๆ ไป๋ซูหยุน... ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะรอดมาถึงขั้นนี้ได้ แต่อย่าลืมสิว่า ของวิเศษชิ้นนี้... สมควรเป็นของตระกูลมารฟ้าเช่นพวกเรา!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — พยัคฆ์ขาวคำราม