กวาดล้างโรงประมูลด้วยกระบี่เดียว

"พวกเจ้าคิดว่า... อำนาจเงินทองและกองกำลังโจรโฉดสามารถซื้อขายความยุติธรรมบนผืนแผ่นดินนี้ได้จริงๆ สินะ" สุ้มเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวน้ำแข็งจากขั้วโลกใต้ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันราวป่าช้าภายในโถงประมูลชั้นใต้ดินของหอสมบัติร้อยวิญญาณ ไป๋ซูหยุนยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าแท่นประมูล ร่างโปร่งในอาภรณ์สีขาวสะอาดสะอ้านไม่มีรอยเปื้อนแม้แต่น้อย แม้รอบกายเขาจะรายล้อมไปด้วยยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ขั้นวิญญาณนับร้อยคนที่ถูกจ้างวานมาเพื่อปิดปาก แววตาของเขากลับมองกลุ่มคนเหล่านั้นราวกับมองมดปลวกไร้ค่า "สามหาว! ไอ้เด็กเหลือขอ บังอาจมาสร้างความวุ่นวายในเขตอิทธิพลดอนหมื่นลี้ เจ้าคิดว่ามีดีแค่วิชาโอสถแล้วจะทำอะไรตามอำเภอใจได้รึ?" หลี่เทียนป้า เจ้าสำนักพยัคฆ์โลหิตผู้กุมอำนาจเถื่อนครึ่งหนึ่งของเมืองหลวง คำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดปูดโปนตามลำคอ รัศมีพลังปราณสีแดงฉานระเบิดออกจากร่างจนโครงสร้างหอประมูลสั่นสะเทือน โซ่ตรวนวิญญาณนับสิบเส้นพุ่งแหวกอากาศเข้าหาร่างของไป๋ซูหยุนด้วยเจตนาสังหารอันรุนแรง ทว่า ไป๋ซูหยุนไม่แม้แต่จะชายตามอง *ชิง!* เสียงเหล็กกล้าเสียดสีกับฝักกระบี่ดังขึ้นเพียงแผ่วเบา คล้ายเสียงลมหายใจของทารกแรกเกิด แต่มันกลับทรงพลังจนกดทับเสียงคำรามทั้งหมดในห้องให้ดับลงในพริบตา มู่อิงหลันที่ยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่มุมห้อง ปรายตามองด้วยแววตาเยชาไร้ความรู้สึก มือเรียวบางลูบไล้ด้ามกระบี่เหมันต์นิรันดร์ข้างกาย นางรู้ดีว่า... สำหรับไป๋ซูหยุนแล้ว การลงมือกับพวกมดปลวกเหล่านี้ ไม่จำเป็นต้องใช้กระบวนท่าที่ซับซ้อนเลยแม้แต่น้อย แสงกระบี่สีครามประกายประกายหนึ่งพาดผ่านความมืดมิด มันเป็นเส้นแสงที่งดงามราวกับทางช้างเผือกตกลงมาสู่พื้นโลก รวดเร็วจนประสาทสัมผัสของยอดฝีมือขั้นวิญญาณไม่สามารถจับภาพได้ทัน โซ่ตรวนวิญญาณที่พุ่งเข้ามาถูกตัดขาดเป็นท่อนๆ อย่างไร้แรงต้านทาน ราวกับเต้าหู้ที่ถูกตัดด้วยมีดโกน *ฉับ! ฉับ! ฉับ!* เสียงเนื้อและกระดูกถูกคมกระบี่เฉือนขาดดังประสานกันเป็นเสียงเดียว แรงกดดันมหาศาลจากเคล็ดวิชากระบี่ฝืนลิขิตฟ้าแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ อักขระโบราณนับหมื่นตัวปรากฏขึ้นบนพื้นห้อง กักขังวิญญาณและลมปราณของทุกคนในรัศมีร้อย丈ให้อยู่ในภาวะอัมพาตชั่วขณะ หลี่เทียนป้าเบิกตากว้าง คราบเหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก ร่างกายของเขาแข็งค้างคุมไม่อยู่ ความกลัวระดับสัญชาตญาณดิบแล่นพล่านจากกระดูกสันหลังขึ้นสู่สมอง เขารู้สึกได้ทันทีว่าความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อมมือ "เจ้า... เจ้าใช้เคล็ดวิชาอะไรกันแน่..." หลี่เทียนป้าเค้นเสียงถามออกมาได้อย่างยากลำบาก เลือดสดๆ เริ่มไหลซึมออกจากมุมปากของยอดฝีมือทุกคนในห้องโดยที่พวกเขายังไม่ทันได้ขยับตัวด้วยซ้ำ ไป๋ซูหยุนก้าวเดินช้าๆ ผ่านร่างของเหล่าผู้มีอิทธิพลที่คุกเข่าลงกับพื้นทีละคน ฝ่ายตรงข้ามที่เคยผยองพองขน บัดนี้แม้แต่จะเงยหน้าสบตากับเขายังไม่มีปัญญา รังสีแห่งความตายที่แผ่ออกมาจากตัวของเด็กหนุ่มผู้นี้บริสุทธิ์และเด็ดเดี่ยวเกินกว่าที่ผู้บำเพ็ญเพียรสายมารจะทานทน "ข้าเคยเตือนพวกเจ้าแล้วว่าสมบัติที่ได้มาจากการรีดไถและฆ่าฟันผู้บริสุทธิ์... สมควรแก่เวลาที่ต้องส่งคืน" ไป๋ซูหยุนหยุดยืนเบื้องหน้าหลี่เทียนป้า นัยน์ตาสสีดำสนิทลึกล้ำราวกับห้วงจักรวาล "แต่น่าเสียดายที่พวกเจ้าเลือกเส้นทางที่สั้นที่สุด... เส้นทางสู่ความดับสูญ" "ไว้ชีวิตข้า! ไป๋ซูหยุน ข้ามีทรัพย์สมบัติ มีตระกูลหลี่หนุนหลัง—" *ฉู่ว์!* ศีรษะของหลี่เทียนป้าลอยคว้างขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะตกลงมากระแทกพื้นเสียงดังสนั่น โลหิตสีแดงฉานพุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุ ย้อมพื้นหอประมูลให้กลายเป็นสีชาด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ ท่ามกลางความตกตะลึงพรึงเพริดของแขกเหรื่อที่แอบซ่อนดูอยู่ตามระเบียงชั้นบน ภายในเวลาเพียงลมหายใจเดียว อิทธิพลมืดที่สั่งสมมานับร้อยปีในดินแดนแถบนี้... ถูกกวาดล้างจนไม่เหลือแม้แต่เศษซากด้วยกระบี่เดียว มู่อิงหลันเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นอายความหนาวเย็นแผ่กระจายออกรอบตัวนางเพื่อช่วยชำระล้างกลิ่นคาวเลือด นางกวาดสายตามองซากศพเหล่านั้นก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ศัตรูที่แท้จริงไม่ได้มีเพียงเท่านี้ พวกมันเป็นแค่สุนัขรับใช้ปลายแถวของสำนักฟ้าคำราม" ไป๋ซูหยุนเก็บกระบี่เข้าฝัก แววตาคมกริบมองทะลุผ่านผนังหินหนาขึ้นไปยังท้องน้ายามวิกาลที่เริ่มมีกลุ่มเมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างไร้ธรรมชาติ สายฟ้าสีม่วงแล่นแปลบปลาทับซ้อนกันเป็นรูปอักขระโบราณ "ข้ารู้... และพวกมันก็คงรู้แล้วเช่นกันว่าการมาเยือนของข้าในครั้งนี้หมายถึงอะไร" ไป๋ซูหยุนยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่แฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัว ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะหันหลังเดินออกจากหอประมูลนั้นเอง ห้วงมิติเบื้องหน้าของพวกเขาก็เกิดรอยปริแตกออกเป็นทางยาว เสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นสะเทือนจิตวิญญาณก็ดังแทรกผ่านรอยแยกมิติออกมา พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดคลุมสีทองอร่ามที่แผ่กลิ่นอายระดับเซียนแท้จริง! "เด็กน้อย... เจ้าช่างกล้าหาญยิ่งนักที่กล้าลบชื่อสำนักของข้าออกจากสารบบยุทธภพ แต่เจ้าคงลืมไปว่า... ในดินแดนแห่งนี้ กฎของฟ้าดินถูกกำหนดไว้โดยผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่ดินแดนเซียนไปพร้อมกับตัวละครของเรานะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - พยัคฆ์ขาวคำราม -