พลังกายาเทวะตื่นรู้

โลหิตในกายของไป๋ซูหยุนกำลังเดือดพล่านดุจธารลาวาอัคคีที่ไหลทะลักผ่านร่องผาบรรพกาล ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเหล่าผู้อาวุโสและศิษย์นับพันที่รายล้อมลานประลองสำนักกระบี่เมฆา แรงกดดันระดับขอบเขตทองคำขั้นสมบูรณ์แบบแผ่ซ่านออกมาจากร่างโปร่งบางจนมิติรอบกายบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น นี่มิใช่เพียงแค่การเลื่อนระดับพลังปราณธรรมดา หากแต่เป็นการท้าทายกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินที่ถูกขีดเส้นไว้ "เด็กน้อย... เจ้าคิดว่าจะฝืนลิขิตสวรรค์ได้จริงหรือ?" เสียงคำรามเย้ยหยันดังมาจากประมุขตระกูลหลี่ผู้ทรงอำนาจ ซึ่งยืนตระหง่านอยู่บนอัฒจันทร์ฝั่งตรงข้าม รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างของเขาจนเหล่าศิษย์รุ่นเยer ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น ไป๋ซูหยุนมิได้ใส่ใจต่อคำดูถูกนั้น ดวงตาคู่คมกริบดุจพยัคฆ์ซ่อนเล็บทอประกายสีทองเจิดจ้า ร่างกายของเขากำลังส่งเสียงกรอบแกรบราวกับกระดูกทุกชิ้นกำลังถูกหลอมขึ้นใหม่ด้วยเพลิงเทวะ ปราณกระบี่เก้าชั้นฟ้าโคจรวนรอบกายเป็นพายุหมุนขนาดมหึมา ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวไปข้างหน้าทำให้พื้นศิลาแกร่งแตกร้าวเป็นทางยาว มู่อิงหลันที่ยืนสงบนิ่งอยู่บริเวณขอบลานประลอง นางจับจ้องบุรุษเบื้องหน้าด้วยสายตาที่ซ่อนความห่วงใยไว้ภายใต้ความเย็นชา มือเรียวบางกำด้ามกระบี่เหมันต์นิรันดร์แน่นจนข้อต่องอขาว นางรู้ดีว่าการทะลวงสู่ขอบเขตทองคำขั้นสมบูรณ์แบบในยามนี้นั้นอันตรายเพียงใด หากจิตใจวอกแวกเพียงเสี้ยววินาที ปราณย้อนกลับจะแผดเผาร่างของเขาจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าธุลี "ซูหยุน... ท่านต้องทำได้" เสียงหวานเย็นเยียบกระซิบแผ่วเบาในสายลม แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในห้วงจิตสำนึกของไป๋ซูหยุน ราวกับสายธารน้ำทิพย์ที่ดับความร้อนรุ่มในกาย ไป๋ซูหยุนสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของโอสถบรรพกาลที่หลอมรวมอยู่ในตันเถียนระเบิดออกเป็นแสงสว่างวาบ ร่างกายที่เคยบอบบางตามวิสัยมนุษย์บัดนี้กลับเปล่งประกายระยิบระยับดุจทองคำบริสุทธิ์ กล้ามเนื้อทุกมัดถูกถักทอขึ้นใหม่ด้วยอักขระโบราณที่สลักลึกลงไปถึงกระดูก นี่คือ "กายาเทวะบรรพกาล" วิชาลับที่แม้แต่เหล่าเซียนบนสรวงสวรรค์ยังต้องหวาดผวา "บังอาจนัก!" ประมุขตระกูลหลี่แผดเสียงด้วยความเกรี้ยวกราด เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มเบื้องหน้ากำลังจะก้าวข้ามขีดจำกัดที่มนุษย์ทั่วไปทำได้ เขายกฝ่ามือขึ้นวาดเป็นวงโค้ง ปราณอัคคีสีชาดพุ่งทะยานออกมาราวกับมังกรเพลิงที่กระหายเลือด พุ่งตรงเข้าหมายปลิดชีพไป๋ซูหยุนกลางอากาศ อานุภาพการโจมตีระดับนี้รุนแรงพอจะผ่าภูเขาออกเป็นสองซีก เหล่าผู้อาวุโสสำนักกระบี่เมฆาต่างหน้าถอดสี หลายคนหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง เพราะไม่มีทางที่ผู้ที่กำลังอยู่ในระหว่างการทะลวงขอบเขตจะรับมือกับการโจมตีเต็มกำลังจากยอดฝีมือเช่นนี้ได้ ทว่า ไป๋ซูหยุนหาได้มีความหวาดกลัวไม่ เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทรงพลังที่สุด "มาช้าไป..." สิ้นเสียงคำราม ดาบแสงสีทองอร่ามก็พุ่งออกจากฝักอย่างไร้ร่องรอย มันมิใช่กระบวนท่าธรรมดา หากแต่เป็นการผสานระหว่างวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์และกายาเทวะที่เพิ่งตื่นรู้ แสงกระบี่สายนั้นตัดผ่านความว่างเปล่า ผ่ามังกรเพลิงสีชาดออกเป็นสองเสี่ยงอย่างง่ายดายราวกับตัดผ่านเต้าหู้ แรงปะทะสะท้อนกลับจนประมุขตระกูลหลี่ต้องกระออกเลือดสดๆ ถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ความเงียบสงบปกคลุมลานประลองชั่วขณะ ทุกผู้คนต่างอ้าปากค้างด้วยความตะลึงงัน ไป๋ซูหยุนยืนหยัดอยู่ใจกลางพายุพลังปราณ ร่างกายแผ่ไอเทวะที่กดดันจนทุกคนแทบหยุดหายใจ เขากลายเป็นจุดศูนย์กลางของจักรวาลในสายตาของทุกคนไปเสียแล้ว ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าการประลองได้สิ้นสุดลงแล้ว ท้องน้ายามค่ำคืนที่เคยปลอดโปร่งกลับถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกสีดำสนิทอย่างกะทันหัน สายฟ้าสีม่วงเข้มขนาดมหึมาฟาดผ่าลงมากลางลานประลองจนพื้นดินสะเทือนเลื่อนลั่น แรงกดดันจากเบื้องบนนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าประมุขตระกูลหลี่เสียอีก มู่อิงหลันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางอุทานออกมาเบื้องล่างด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเป็นครั้งแรก "นั่นมัน... ทัณฑ์สวรรค์เก้าภพ! ทำไมมันถึงมาเร็วนัก?!" ไป๋ซูหยุนแหงนมองท้องฟ้า แววตาของเขาหาได้มีความหวาดหวั่นไม่ หากแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารที่ลุกโชน เขากำด้ามกระบี่ในมือแน่นยิ่งขึ้น ขณะที่สายฟ้าสีม่วงสายที่สองกำลังรวบรวมพลังเพื่อพุ่งลงมาปลิดชีพผู้ท้าทายกฎสวรรค์ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้หัวใจของไป๋ซูหยุนต้องกระตุกวูบ... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กับวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ