ไป๋ซูหยุนปะทะราชันมาร

โซ่ตรวนแห่งทัณฑ์สวรรค์สีทองอร่ามราวกับมังกรเพลิงอัสนี มิได้เพียงพุ่งแหวกอากาศลงมา แต่มันฉีกกระชากห้วงมิติรอบด้านจนเกิดเป็นรอยแยกสีดำสนิทนับหมื่นสาย แรงกดดันระดับมหาเทพสวรรค์กดทับลงบนพื้นดินเบื้องล่าง จนแผ่นดินรัศมีร้อยลี้ทรุดฮวบลงกลายเป็นหลุมลึกอสูร ภูเขาหินผาอันสูงตระหง่านต่างแหลกสลายกลายเป็นฝุ่นผงในพริบตาเดียว! "ซูหยุน!" เสียงหวานใสที่มักเย็นชาดุจน้ำแข็งนิจนิรันดร์บัดนี้กลับสั่นระริก มู่อิงหลันสะบัดกระบี่เหมันต์นิรันดร์ในมือจนเกิดเสียงคำรามก้องฟ้า ไอเย็นยะเยือกสีครามเข้มแผ่ขยายออกเป็นรูปดอกบัวหิมะเก้ากลีบ พยายามต้านทานแรงกดดันจากโซ่ตรวนสวรรค์ที่ร่วงหล่น ทว่าภายใต้รัศมีแห่งทัณฑ์ฟ้าอันเกรียงไกร กลีบบัวน้ำแข็งเหล่านั้นกลับแตกสลายทีละกลีบอย่างน่าอนาถ กระอักโลหิตสีแดงฉานพ่นออกมาจากริมฝีปากบางของนางจนย้อมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ให้กลายเป็นสีชาด ไป๋ซูหยุนไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขายืนหยัดตระหง่านอยู่เบื้องหน้าดั่งขุนเขาค้ำฟ้า นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นฉายแววเย้ยหยันฟ้าดินถึงขีดสุด มือขวาที่กุมด้ามกระบี่บรรพกาลสั่นน้อยๆ มิใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะจิตวิญญาณแห่งกระบี่ภายในร่างกายกำลังเดือดพล่านจนแทบจะทะลทะลักออกมา "ฟ้าดินอัปยศ... สวรรค์ไร้คุณธรรม!" ไป๋ซูหยุนแค่นเสียงหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะของเขาก้องกังวานสะท้อนไปทั่วฟ้าดิน ราวกับคมมีดนับพันเล่มที่กรีดแทงเข้าใส่จิตสำนึกของเหล่าทวยเทพเบื้องบน "ในอดีตชาติพวกมันหักหลังข้ายังไม่พอ... ชาตินี้ยังบังอาจส่งโซ่ตรวนเวรนี่มาหมายจะจองจำวิญญาณข้าอีกหรือ? ฝันไปเถอะ!" *เปรี้ยงงงงงงง!* ร่างเงาสูงตระหง่านนับพัน丈บนท้องฟ้าเงื้อมมือขึ้น โซ่ตรวนนับร้อยเส้นพุ่งเข้าโอบล้อมร่างของทั้งสองไว้ราวกับกรงขังมรณะ ทันใดนั้นเอง ราชันมารผู้ทรงพลังอำนาจซึ่งซ่อนเร้นอยู่ในห้วงมิติเบื้องบนก็ระเบิดเสียงหัวเราะก้องกังวานออกมา แรงสะเทือนนั้นทำให้หูของเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรในรัศมีพันลี้ต่างมีเลือดไหลซึมออกมาจากทวารทั้งห้า "ฮ่าๆๆๆ ไป๋ซูหยุน! เจ้าคิดว่าการกลับชาติมาเกิดใหม่จะช่วยให้เจ้าหลุดพ้นจากเงื้อมมือแห่งกฎเกณฑ์สวรรค์ได้หรือ? เจ้ามันก็แค่เศษสวะที่ถูกขับไล่จากแดนเซียน!" เสียงของราชันมารดังก้องราวกับอสุนีบาตฟาดฟัน "ยอมจำนนเสียแต่โดยดี ส่งกระบี่บรรพกาลและเคล็ดวิชาฝืนลิขิตฟ้ามาให้ข้า แล้วข้าจะเมตตาให้เจ้าตายอย่างสบาย!" ไป๋ซูหยุนหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจน เขาปรายตามองไปยังร่างเงาสูงตระหง่านบนฟ้าด้วยความดูแคลนอย่างถึงที่สุด "ราชันมาร... เจ้าคิดว่าตัวเจ้าเป็นใคร? เป็นสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์ที่สุดของพวกมันสินะ ถึงได้กล้าเห่าหอนอยู่ต่อหน้าข้าเช่นนี้" น้ำเสียงของไป๋ซูหยุนราบเรียบ ทว่าเต็มไปด้วยอำนาจกดขี่ที่ทำให้ห้วงอากาศรอบตัวถึงกับแข็งค้าง "ในเมื่อพวกเจ้าอยากเห็นนักว่าข้าจะฝืนลิขิตฟ้าอย่างไร... วันนี้ ข้า ไป๋ซูหยุน จะใช้กระบี่ในมือนี้ ตัดขาดทั้งสวรรค์และนรกให้สิ้นซาก!" สิ้นเสียงคำรามนั้น ไป๋ซูหยุนก็ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว พื้นดินเบื้องล่างระเบิดออกเป็นวงกว้างนับร้อยลี้ ปราณกระบี่สีทองอร่ามพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทะลวงทะมึนผ่านชั้นเมฆทัณฑ์สวรรค์จนเกิดเป็นรูโหว่ขนาดยักษ์ รัศมีกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่ว ห้วงมิติแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นความมืดมิดอันว่างเปล่าของห้วงจักรวาล มู่อิงหลันมองแผ่นหลังอันกว้างใหญ่และมั่นคงของชายหนุ่ม หัวใจของนางสั่นไหวอย่างรุนแรง ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหลทะลักเข้าสู่ก้นบึ้งของจิตวิญญาณ แม้เบื้องหน้าจะเป็นความตายที่แท้จริง แต่นางก็ไม่นึกเสียใจเลยสักนิดที่ได้ก้าวเดินเคียงข้างเขามาถึงจุดนี้ "ซูหยุน... ไม่ว่าท่านจะไปแห่งหนใด อิงหลันผู้นี้จะขอติดตามไปจนถึงปรภพ!" มู่อิงหลันกัดฟันกรอด รวบรวมลมปราณเฮือกสุดท้ายผสานเข้ากับกระบี่เหมันต์นิรันดร์ แสงสีครามเจิดจ้าพวยพุ่งขึ้นประสานกับปราณกระบี่สีทองของไป๋ซูหยุน จนเกิดเป็น "วิชากระบี่คู่ผสานหยินหยาง" ที่สะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งสามโลก! *โครมมมมมมม!* การปะทะกันระหว่างโซ่ตรวนแห่งทัณฑ์สวรรค์และปราณกระบี่คู่ผสานสร้างแรงระเบิดที่รุนแรงเสียจนดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าดูราวกับจะดับแสงลง ท้องฟ้าฉีกขาดออกเป็นรอยแผลขนาดใหญ่ เผยให้เห็นดวงตาสีเลือดคู่มหึมาที่กำลังจ้องมองลงมาจากเบื้องบนด้วยความโกรธเกรี้ยว ราชันมารเห็นท่าไม่ดี สีหน้าภายใต้กลุ่มหมอกทมิฬพลันเปลี่ยนไปอย่างมาก มันไม่คาดคิดเลยว่าในสถานการณ์ที่ใกล้จะดับสูญ ไป๋ซูหยุนจะยังสามารถรีดเร้นพลังที่น่ากลัวเช่นนี้ออกมาได้ "เด็กเหลือขอ... ตายเสียเถอะ!" ราชันมารคำรามลั่น มันเหวี่ยงกรงเล็บมารโลหิตขนาดมหมาศ พุ่งทะลวงมิติหมายจะเด็ดศีรษะของไป๋ซูหยุนจากด้านหลังในจังหวะที่เขากำลังรับมือกับทัณฑ์สวรรค์ ทว่า ไป๋ซูหยุนกลับมุมปากยกยิ้มขึ้นราวกับล่วงรู้อยู่แล้ว "รอเจ้าอยู่พอดี..." ไป๋ซูหยุนสะบัดข้อมือซ้าย อักขระโอสถบรรพกาลนับล้านดวงเปล่งแสงเจิดจ้าออกมาจากกลางฝ่ามือ กลายเป็นโล่ค่ายกลโบราณที่สะท้อนการโจมตีทั้งหมดกลับคืนสู่ราชันมารอย่างเต็มกำลัง ในขณะเดียวกัน มือขวาของเขาก็ชักกระบี่ออกจากฝักอย่างเต็มรูปแบบ! *ฉึบ!* ประกายกระบี่สีทองตัดผ่านความมืดมิด ท้องฟ้าและปฐพีราวกับถูกแบ่งแยกออกเป็นสองส่วนอย่างเด็ดขาด เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดของราชันมารดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วแดนสวรรค์และโลกมนุษย์ ทว่า ท่ามกลางละอองเลือดที่โปรยปรายลงมาดั่งหิมะสีชาดนั้น อยู่ๆ รอยแยกมิติเบื้องหลังของไป๋ซูหยุนก็พลันบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งก้าวเดินออกมาจากความว่างเปล่าอย่างไร้สุ้มเสียง พร้อมกับปลายกระบี่สีดำสนิทที่จ่อตรงเข้าที่แผ่นหลังของมู่อิงหลันในเสี้ยววินาทีความเป็นความตาย! "ระวัง!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคและร่วมพิสูจน์วิถีกระบี่อันทระนงนี้ไปกับ "พยัคฆ์ขาวคำราม" นะครับ