เพลงกระบี่สะท้านหมื่นมาร

ความกดอากาศเบื้องล่างบีบอัดจนแผ่นดินรอบด้านปริแตกออกเป็นใยแมงมุม รัศมีสีครามเข้มข้นที่แผ่ออกมาจากคมกระบี่โบราณในมือไป๋ซูหยุน ไม่ได้เป็นเพียงแค่พลังปราณธรรมดา แต่มันคือสัจธรรมแห่งการทำลายล้างที่สะสมมานานนับหมื่นปี ท้องนภามืดครึ้มไร้ซึ่งแสงดาว ราวกับสรวงสวรรค์เบื้องบนกำลังกั้นหายใจรอคอยการตัดสินชะตากรรมของเหล่ามารร้ายนับพันที่ยืนขวางกั้นเบื้องหน้า "ถอยไปซะ..." เสียงทุ้มต่ำของไป๋ซูหยุนดังขึ้นอย่างเรียบเฉย แต่กลับทรงพลังดั่งอสุนีบาตฟาดลงกลางใจของแม่ทัพมารโลหิต นัยน์ตาคมกริบของเขาสะท้อนประกายกระบี่สีคราม ทะนงตน และเยียบเย็นราวกับยมทูตที่ก้าวมาจากขุมนรก มู่อิงหลันยืนเคียงข้างในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ตัดกับเลือดสีดำของเหล่ามารที่กระเด็นเปื้อนเปรอะ นางไม่ได้เอ่ยคำใด แต่วิญญาณกระบี่เหมันต์นิรันดร์ในร่างกลับส่งเสียงหึ่งๆ ก้องกังวาน ไอเย็นยะเยือกแผ่ขยายออกไปจนหยาดน้ำค้างกลางอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลน นางปรายตามองกองทัพมารนับพันที่ส่งเสียงคำรามก้องด้วยความกระหายเลือด ก่อนจะเอמהนเสียงเรียบเย็นดั่งน้ำค้างแข็ง "พวกมันไม่เข้าใจภาษามนุษย์หรอ... ซูหยุน พวกมันเป็นเพียงเศษเดนที่รอเวลาดับสูญเท่านั้น" "เจ้าพูดถูก" ไป๋ซูหยุนยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อกฎเกณฑ์ของฟ้าดิน สิ้นคำพูดนั้น นิ้วเรียวยาวที่กุมด้ามกระบี่ก็ออกแรง "ชัก" ออกมาอย่างเต็มภาคภูมิ! *แคว็บ—!* เสียงเหล็กกระทบฝักดังกังวานบาดแก้วหู ราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณนับล้านที่ถูกปลดปล่อยจากการจองจำ คลื่นกระบี่สีครามพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ห้วงนภา ทะลวกลึกผ่านชั้นเมฆจนเกิดเป็นช่องว่างขนาดมหึมา เผยให้เห็นห้วงอวกาศอันมืดมิดและดวงดาวที่ดับสลาย แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับลงมาจนเหล่ามารนับพันตนที่กำลังพุ่งเข้ามาต้องชะงักค้างกลางอากาศ กระดูกทั่วร่างของพวกมันส่งเสียงลั่นเอี๊ยดราวกับจะแตกละเอียดเป็นผุยผง แม่ทัพมารโลหิตผู้มีตบะแก่กล้าถึงกับใบหน้าถอดสี นัยน์ตาสีแดงฉานเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด มันพยายามแผดเสียงคำรามเพื่อเรียกขวัญกำลังใจและพลังโลหิตของบริวาร "ฆ่ามัน! ลุมสังหารมันซะ! มันเป็นเพียงมนุษย์คนเดียว..." ทว่า... มันไม่มีโอกาสได้พูดจบประโยค ไป๋ซูหยุนก้าวเท้าออกไปเพียงก้าวเดียว ร่างของเขาก็หายวับไปจากจุดเดิม ราวกับภาพลวงตา ทิ้งไว้เพียงคลื่นกระบี่รูปจันทร์เสี้ยวสีครามที่กว้างใหญ่ไพศาล กลืนกินผืนแผ่นดินรัศมีร้อยลี้ให้ตกอยู่ในอาณาจักรแห่งวิถีกระบี่ นี่คือ **"เพลงกระบี่สะท้านหมื่นมาร"**! กระบี่เดียว... ไร้ซึ่งช่องโหว่ กระบี่เดียว... ตัดขาดทั้งความเป็นและความตาย ประกายแสงสีครามพาดผ่านร่างของกองทัพมารนับพันตนในชั่วพริบตาเดียว ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีแม้แต่เวลาให้พวกมันได้ดิ้นรน ร่างของปีศาจมารและแม่ทัพมารโลหิตต่างหยุดชะงักค้างกลางอากาศ ทุกสิ่งทุกอย่างราวกับถูกหยุดเวลาไว้ ก่อนที่รอยแยกสีครามบางๆ จะปรากฏขึ้นบนลำคอและกลางลำตัวของพวกมัน *พรวด—!* โลหิตสีดำทะลักทลายออกมาจากร่างนับพันราวกับสายฝนสีนิล กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ร่างของพวกมันค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นเถ้าธุลีปลิวหายไปกับสายลมแห่งกาลเวลา เหลือเพียงความว่างเปล่าและความเงียบสงัดที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมไปทั่วทั้งหุบเขา มู่อิงหลันมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาที่ลุ่มลึก นางเก็บกระบี่เหมันต์เข้าฝักอย่างนุ่มนวล ทว่าหัวใจกลับเต้นระรัวอย่างไม่อาจหักห้ามได้ ความแข็งแกร่งของชายหนุ่มผู้นี้ก้าวล้ำเกินกว่าที่ผู้ใดในแดนเซียนจะจินตนาการถึงไปไกลโขแล้ว เขากำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่แม้แต่บรรพชนยังไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง ไป๋ซูหยุนยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิงและเถ้าธุลี คมกระบี่ในมือยังคงเปล่งแสงเรืองรองสะท้อนกับหยาดโลหิตหยดสุดท้ายที่ไหลรินลงสู่พื้นดิน เขากวาดสายงามมองไปยังขอบฟ้าอันไกลโพ้น ที่ซึ่งกลุ่มเมฆสีทองกำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ พร้อมกับแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากองทัพมารนับพันตนเสียอีก นั่นคือ... ทัณฑ์สวรรค์ระลอกแรกที่กำลังเดินทางมาเยือนผู้ที่บังAาญท้าทายลิขิตฟ้า! ทว่า ในขณะที่ไป๋ซูหยุนกำลังจะเก็บกระบี่กลับเข้าฝักนั้นเอง แผ่นดินเบื้องล่างที่ควรจะสงบลงแล้ว กลับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งที่ใหญ่โตและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลยาวนานนับแสนปี รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นตรงกลางซากศพของแม่ทัพมารโลหิต ไอพลังวิญญาณโบราณอันชั่วร้ายพุ่งทะยานขึ้นเสียดฟ้า พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าเย็นเยียบที่ดังสะท้อนก้องมาจากห้วงมิติเบื้องล่าง— *"ฮ่าๆๆ... คิดว่ากำจัดพวกเราหมดแล้วอย่างนั้นหรือ? เจ้าเด็กน้อย... เจ้ายังอ่อนหัดนักที่คิดว่านี่คือจุดจบของสงคราม..."* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของเซียนหนุ่มผู้ฝืนลิขิตฟ้ามา ณ ที่นี้นะครับ