ทางออกสุดท้าย

“เซ็นชื่อลงไปเสียรินรดา อย่าให้ฉันต้องรอกับเรื่องไร้สาระที่เธอรู้อยู่เต็มอกว่ายังไงจุดจบก็ต้องเป็นแบบนี้” เสียงทุ้มต่ำที่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกของธันวาดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศภายในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์ตระกูลอัครเดชโชติ เขาโยนปากกาหมึกซึมด้ามหรูลงบนโต๊ะไม้สักตัวงาม กองเอกสารหย่าร้างวางเด่นตระหง่านอยู่ตรงหน้าหญิงสาวราวกับเป็นประกาศิตแห่งความตายของชีวิตคู่ที่เขามองว่าไร้ความหมาย รินรดานิ่งงัน ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยฉายแววอ่อนหวานและเปี่ยมด้วยความภักดีบัดนี้กลับนิ่งสนิทราวกับผืนน้ำที่ไร้คลื่นลม เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้ตัดพ้อ ไม่แม้แต่จะสั่นไหวกับถ้อยคำเชือดเฉือนของชายผู้เป็นสามีในนามมาตลอดสามปี “คุณธันวาคะ” เธอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าก้องกังวานในความรู้สึกของคนฟัง “ตลอดสามปีที่ฉันพยายามเป็นภรรยาที่ดี... ท่ามกลางความว่างเปล่าที่คุณหยิบยื่นให้ วันนี้ฉันได้เรียนรู้แล้วว่า บางทีการปล่อยมือไม่ใช่ความพ่ายแพ้ แต่คือการปลดแอกตัวเองออกจากกรงขังที่คนใจร้ายขังไว้” “อย่ามาทำเป็นพูดจาสวยหรู” ธันวาแค่นยิ้มที่มุมปาก สายตาคมกริบจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความเหยียดหยัน “เธอก็แค่ผู้หญิงที่หวังจะเรียกร้องความสนใจ สุดท้ายเธอก็ไปไหนไม่รอดหรอก ถ้าไม่มีชื่ออัครเดชโชติหนุนหลัง” รินรดาไม่ตอบโต้ เธอหยิบปากกาด้ามนั้นขึ้นมาด้วยท่วงท่าที่สง่างามเกินกว่าที่เขาเคยเห็น ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษแผ่นสุดท้ายอย่างมั่นคง ลายเซ็นของเธอทิ้งรอยหมึกที่ดำเข้มและเด็ดขาด ราวกับจะย้ำเตือนว่าต่อจากนี้ไป เธอและเขาคือคนแปลกหน้าที่เดินบนเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ เธอเก็บข้าวของส่วนตัวเพียงน้อยนิดลงในกระเป๋าเดินทางใบย่อม ไม่มีการอาลัยอาวรณ์ ไม่มีการหันกลับมามองภาพความทรงจำที่พังทลาย ธันวายืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่หาสาเหตุไม่ได้ ลึกๆ ในใจเขามีความมั่นใจว่าเดี๋ยวเธอก็คงโทรกลับมาง้อ หรือไม่ก็ส่งข่าวเรื่องการเงินมาให้เขาจัดการตามเดิม แต่วันนี้... ท่าทางที่เธอเดินออกจากคฤหาสน์โดยไม่แม้แต่จะชายตามองเขามันกลับทำให้ความเย็นชาในอกเขาสั่นคลอนอย่างประหลาด อากาศภายนอกคฤหาสน์ดูสดชื่นกว่าที่เคยสำหรับรินรดา กลิ่นดินหลังฝนพรมให้ความรู้สึกถึงการเริ่มต้นใหม่ เธอแตะที่หน้าท้องแบนราบของตนเองเบาๆ พลางคลี่ยิ้มจางๆ “แม่จะพาลูกไปในที่ที่ปลอดภัยที่สุด... ที่ที่ลูกจะมีความสุขได้โดยไม่ต้องมีใครมาดูถูกเราอีกนะ” เธอก้าวขึ้นรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่ สายลมยามบ่ายพัดผ่านเส้นผมที่ปล่อยยาวสลวย เธอไม่ได้เป็นรินรดาคนเดิมที่อ่อนแอและยอมคนอีกต่อไป ความอดทนที่เธอมีให้เขาหมดสิ้นลงพร้อมกับการหย่าร้างในวันนี้ แต่สิ่งที่เขายังไม่รู้... คือการที่เขากำลังทำลายสายใยสุดท้ายที่จะผูกมัดเขากับโลกของเธอไปจนวันตาย ในขณะที่ธันวายืนกำหมัดแน่นอยู่ที่หน้าต่างห้องทำงาน สายตาของเขามองตามรถคันนั้นไปจนลับสายตา หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างผิดจังหวะด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่อาจนิยามได้ว่ามันคือ 'ความโล่งใจ' หรือ 'ความสูญเสีย' ที่แทรกซึมเข้ามาในกระแสเลือด ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะหมุนตัวกลับเข้าสู่ความเงียบงันในห้องทำงาน สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกอยู่บนพรมใกล้กับโต๊ะที่รินรดาเพิ่งจะเดินจากไป มันเป็นเอกสารแผ่นเล็กๆ ที่หลุดออกมาจากซองเอกสารของเธอ เขาขมวดคิ้วแน่นก่อนจะก้มลงหยิบมันขึ้นมา ทันทีที่เขากางกระดาษแผ่นนั้นออก ลมหายใจของธันวาก็แทบจะหยุดชะงัก แสงไฟในห้องดูเหมือนจะมืดมัวลงไปถนัดตา ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าไม่ใช่เอกสารหย่าร้างทั่วไป แต่มันคือผลการตรวจครรภ์และภาพถ่ายอัลตร้าซาวด์ขนาดจิ๋วที่แสดงให้เห็นถึงชีวิตตัวน้อยๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ในครรภ์ของหญิงสาวที่เขากำลังไล่ตะเพิดออกไปจากชีวิต ตัวหนังสือด้านล่างระบุชื่อคนไข้อย่างชัดเจน... 'รินรดา อัครเดชโชติ' และอายุครรภ์ที่กำลังย่างเข้าสู่เดือนที่สาม มือของธันวาสั่นระริกจนกระดาษในมือยับย่น ความถือทิฐิที่เคยมีมากล้นพังทลายลงในพริบตา เมื่อภาพหญิงสาวที่เดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมาลอยเด่นชัดขึ้นในหัว ความจริงที่ว่าเขากำลังจะเป็นพ่อคน ในวันที่เขาเพิ่งจะตัดความสัมพันธ์กับผู้หญิงที่เป็นแม่ของลูกอย่างเลือดเย็นที่สุด! น้ำผึ้งหยดแรกขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานชิ้นนี้ด้วยกันเสมอนะคะ