ความลับในครรภ์

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่อบอวลอยู่ในห้องตรวจสูตินรีเวชดูเหมือนจะกรีดลึกเข้าไปในโสตประสาทของรินรดา มันไม่ใช่กลิ่นที่ทำให้รู้สึกปลอดภัย แต่มันคือกลิ่นของความเปลี่ยนแปลงที่เธอยังไม่พร้อมจะเผชิญ "ยินดีด้วยนะคะคุณรินรดา... อายุครรภ์ประมาณหกสัปดาห์ค่ะ" เสียงของคุณหมอเบาหวิวเหมือนคลื่นวิทยุที่ถูกสัญญาณรบกวน รินรดานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีขาว มือที่สั่นเทาเผลอกุมหน้าท้องแบนราบของตัวเองโดยสัญชาตญาณ หกสัปดาห์... มันคือช่วงเวลาที่หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้น ในขณะที่หัวใจของเธอเพิ่งจะตัดสินใจหยุดความสัมพันธ์ที่เน่าเฟะกับผู้ชายคนนั้นลง หย่ากันได้เพียงหนึ่งเดือน... พระเจ้ากำลังเล่นตลกอะไรกับชีวิตของเธอกันแน่? รินรดาพยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงออกมาจากคลินิก แสงไฟนีออนริมถนนยามค่ำคืนดูพร่ามัวกว่าปกติ เธอไม่ได้รู้สึกถึงความยินดีอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือความหวาดกลัวที่เกาะกุมไปทั่วร่าง ภาพใบหน้าคมสันดุจรูปสลักของธันวาแวบเข้ามาในห้วงคำนึง หากเขารู้... ผู้ชายที่เคยตราหน้าเธอว่าเป็นภรรยาที่น่าเบื่อและไร้ซึ่งความน่าหลงใหลคนนั้นจะทำอย่างไร เขาจะใช้เด็กคนนี้เป็นเครื่องมือในการพันธนาการเธอไว้ในกรงทองอีกครั้งหรือไม่ “ไม่มีวันค่ะ” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นสั่นพร่าแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว “ฉันจะไม่มีวันให้ลูกของฉันต้องเกิดมาในที่ที่ไม่มีความรัก” ทว่าความเย่อหยิ่งของรินรดาต้องถูกทดสอบอย่างรุนแรงในเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบก้าวเข้ามาในร้านออกแบบอัญมณีของเธอ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่เธอเคยชอบซุกหน้าลงไปดมยามอิงแอบบัดนี้กลับทำให้เธอรู้สึกพะอืดพะอมจนแทบจะอาเจียน ธันวากวาดสายตามองไปรอบร้านด้วยแววตาเหยียดหยาม มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้รินรดาต้องกำมือแน่นใต้โต๊ะทำงาน "ดูเหมือนชีวิตหลังหย่าจะไปได้สวยนะ รินรดา" เขาเอ่ย เสียงทุ้มต่ำนั้นทรงอำนาจและเยือกเย็นเสมอ "ถึงกับมีปัญญามาเปิดร้านเล็กๆ นี่ได้... หรือว่าเงินหย่าที่ฉันให้ไปมันเหลือเฟือจนคุณต้องหาทางผลาญทิ้ง?" รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมาในอก เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา สายตาที่เคยอ่อนแสงและยอมจำนนบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่ไร้ที่ติ "เงินของคุณ... ฉันคืนให้ทนายความของคุณไปหมดแล้วตั้งแต่สัปดาห์แรกค่ะ คุณธันวา" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนกำลังพูดเรื่องลมฟ้าอากาศ "และที่นี่ก็เป็นพื้นที่ส่วนตัว ถ้าคุณไม่มีธุระเรื่องธุรกิจ กรุณาออกจากร้านของฉันไปเถอะค่ะ" ธันวาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบคู่นั้นวูบไหวราวกับไม่คาดคิดว่าคนอย่างเธอจะกล้าต่อปากต่อคำ เขาเดินก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ รินรดาได้กลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขา มันเป็นกลิ่นของความเครียดที่เขามักจะสะสมไว้ภายใต้หน้ากากความสมบูรณ์แบบ "อย่ามาทำเป็นอวดดีให้มากนัก" ธันวาโน้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างจากเธอเพียงนิดจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้า "รินรดา... คนอย่างคุณน่ะหรือจะอยู่ได้ถ้าไม่มีเงินของตระกูลอัครเดโช อย่าให้ฉันต้องไปสืบดูนะว่าคุณเอาอะไรไปแลกมาเพื่อให้ได้ร้านนี้" รินรดาสวนกลับทันควันโดยไม่เกรงกลัว "นั่นมันเรื่องของฉัน ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคุณ! เราหย่ากันแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องชีวิตฉันอีก!" "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" ธันวาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่ากลัวและกดดัน "เรายังไม่ได้แบ่งสมบัติชิ้นสุดท้าย... รินรดา คุณรู้นี่ว่าผมไม่ชอบค้างคา" รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าในท้องจะรู้สึกปั่นป่วนจนอยากจะทรุดลงไปกองกับพื้น เธอรู้ดีว่าคำว่า 'สมบัติ' ของเขามันไม่มีความหมายอะไรเลยสำหรับผู้ชายที่มองคนเป็นเพียงเครื่องมือ แต่สำหรับเธอ... สิ่งที่อยู่ในครรภ์คือสมบัติเพียงชิ้นเดียวที่เธอจะไม่มีวันยอมให้เขาพรากไป "เชิญคุณกลับไปเถอะค่ะ" เธอเบือนหน้าหนี ไม่กล้าสบตาคมคู่นั้นนานเกินไปเพราะกลัวเขาจะจับพิรุธได้ "เราไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว ทั้งทางนิตินัยและพฤตินัย" ธันวาจ้องมองเธอด้วยแววตาวิจารณ์ ก่อนจะตัดสินใจเดินหันหลังกลับไปที่ประตู แต่ก่อนที่เขาจะผลักประตูออกไป เขากลับหยุดกะทันหันแล้วหันมามองเธอนิ่งๆ สายตาคู่นั้นกวาดมองไปที่หน้าท้องของเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนกลับมาที่ใบหน้าซีดเผือดของเธอ "ทำไมวันนี้คุณดูหน้าซีดนักล่ะ? หรือว่าทำงานหนักจนลืมดูแลตัวเอง... หรือว่ามี 'ความลับ' อะไรซ่อนอยู่กันแน่ รินรดา" หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความเงียบเข้าปกคลุมร้านจนได้ยินเสียงแอร์ที่ทำงานเบาๆ ธันวาเดินกลับมาหาเธออีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้กดดัน แต่เขาก้มลงมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น มือของเขาเย็นเฉียบจนเธอขนลุกชัน ในจังหวะที่เธอกำลังจะสะบัดมือออกนั้นเอง กระเป๋าถือใบเก่งของเธอก็ร่วงลงจากเก้าอี้ ข้าวของข้างในกระจายเกลื่อนพื้น... รวมถึงซองจดหมายสีขาวจากโรงพยาบาลที่มีชื่อของเธอและผลการตรวจยืนยันการตั้งครรภ์ที่โผล่พ้นออกมาจากปากซองอย่างชัดเจน ธันวาก้มลงมองตามสายตาเธอ นัยน์ตาคมเข้มดุจพายุหมุนเบิกกว้างขึ้นชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะย่อตัวลงแล้วคว้าซองจดหมายนั้นขึ้นมาอ่านช้าๆ รินรดาหน้าถอดสี ร่างกายแข็งทื่อเหมือนถูกสาป เธอเห็นธันวาไล่สายตาอ่านข้อความในกระดาษแผ่นนั้น มือหนาของเขาเริ่มสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยดวงตาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก "นี่คือเหตุผลที่เธอหนีไปงั้นเหรอ รินรดา..." เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปจากเดิม ราวกับความเย็นชาทั้งหมดถูกพังทลายลงด้วยคำเพียงไม่กี่คำ "ลูก... ของเรา?" น้ำผึ้งหยดแรกขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานชิ้นนี้ด้วยกันเสมอนะคะ