หัวใจที่เปลี่ยนแปร

“หากในใจของเจ้ายังมีเงาของความแค้นที่คอยแผดเผาให้ทรมาน... เหตุใดจึงไม่ยอมใช้ข้าเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นให้สาสมเล่า, ซูเหวิน” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของตำหนักบูรพาในยามวิกาลนั้น เต็มไปด้วยพลังอำนาจที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ จ้าวเฟยหลงก้าวเข้ามาประชิดร่างบางช้าๆ ทุกย่างก้าวของท่านอ๋องผู้ถูกขนานนามว่าปีศาจเต็มไปด้วยความมั่น ในค่ำคืนนี้ อาภรณ์ปักดิ้นทองสีนิลสนิทขับเน้นให้เรือนร่างสูงใหญ่สง่างามน่าเกรงขามยิ่งขึ้น กลิ่นอายบุรุษเจือจางผสมผสานกับกลิ่นอายเลือดและสนิมเหล็กจางๆ จากสนามรบที่เขายังคงแบกรับไว้บนบ่า หลี่ซูเหวินนิ่งงันไปชั่วขณะ ภายใต้ชุดคลุมผ้าไหมปักลายเถาตานสีเขียวหยก ปลายแขนเสื้อกว้างขยับไหวเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจ นางกำลังถือพู่กันขนกระต่ายป่าที่จุ่มน้ำหมึกสีเข้มค้างไว้บนกระดาษสา แผนผังการเคลื่อนไพรกำลังพลของตระกูลมู่หรงที่นางเพิ่งวิเคราะห์เสร็จสิ้นเมื่อครู่สะท้อนอยู่ในดวงตาดำขลับคู่สวยที่ไหวระริกเพียงชั่วเสี้ยววินาที “หม่อมฉันเป็นเพียงกุนซือผู้ต่ำต้อย หาญกล้าใช้ท่านอ๋องเป็นเครื่องมือได้อย่างไรเพคะ” นางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น แม้จะรับรู้ได้ถึงสัมผัสไอร้อนจากแผงอกของบุรุษเบื้องหน้าซึ่งยืนห่างจากนางเพียงคืบเดียว “เครื่องมือ? เจ้าคิดว่าข้าเป็นเพียงเครื่องมือของเจ้าจริงๆ หรือ” จ้าวเฟยหลงยื่นมือหนาออกมา ปลายนิ้วเรียวยาวดั่งหยกสลักแตะลงบนปลายคางมนของนางอย่างแผ่วเบa ทว่ามั่นคง ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้ บอบบางเพียงนิดจะสลายหายไป นางจำต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นมิได้เย็นชาไร้หัวใจดังเช่นยามที่เขาอยู่ท่ามกลางขุนนางในท้องพระโรง หากแต่ลึกล้ำและร้อนรุ่มดั่งเปลวเพลิงในเตาหลอมที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าเพื่อปกป้องนาง ซูเหวินเบือนหน้าหลบเลี่ยงสัมผัสนั้นเล็กน้อย แต่นางมิได้ถอยหลัง นางยังคงยืนหยัดอย่างสง่างาม แม้ว่าหัวใจในอกจะเต้นรัวระคนสับสน การย้อนเวลากลับมาครั้งนี้ นางวางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้ว ทุกก้าวเดินถูกคำนวณอย่างแม่นยำดั่งการเดินหมากบนกระดานกระดูกสัตว์ แต่นางไม่เคยคำนวณเผื่อไว้เลยว่า... หัวใจที่ควรจะตายด้านไปพร้อมกับเพลิงแค้นในชาติก่อน จะกลับมาสั่นคลอนด้วยความอบอุ่นที่บุรุษผู้เย็นชาคนนี้มอบให้ “สิ่งที่ท่านกำลังทำอยู่... มันไม่ใช่การเล่นสนุกเพคะ องค์ชาย” นางเค้นเสียงกระซิบ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดกัน “ฮ่องเต้จ้าวหยวนและสนมมู่หรงเหม่ยกำลังจับตาดูทุกความเคลื่อนไหวของเรา การที่ท่านแสดงความสนพระทัยในตัวหม่อมฉันออกนอกหน้าเช่นนี้ มีแต่จะนำภัยมาสู่ตัวท่านเอง” “ให้พวกมันจับตาดูไปสิ” จ้าวเฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเปี่ยมด้วยความเย้ยหยัน “บัลลังก์ที่พวกมันแย่งชิงไปโดยคราบบนคราบเลือดของคนตระกูลหลี่และตระกูลจ้าว... ข้าจะทวงคืนมาทุกลมหายใจ และเจ้า... ซูเหวิน เจ้าคือเหตุผลเดียวที่ทำให้ข้าไม่อยากตายในกองเพลิงแห่งความแค้นเหมือนชาติก่อน” คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของหลี่ซูเหวิน ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดในชาติภพก่อนผุดขึ้นมาอีกครั้ง ภาพที่นางต้องมองดูตระกูลหลี่ถูกประหารเจ็ดชั่วโคตร ภาพที่นางถูกกรอกยาพิษจนสิ้นใจอย่างโดดเดี่ยวในตำหนักเย็น และภาพของร่างโชกเลือดของจ้าวเฟยหลงที่บุกเดี่ยวเข้ามาช่วยนางในนาทีสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะมอดไหม้ เขาจำได้... เขาจำเรื่องราวในชาติก่อนได้เช่นเดียวกับนาง! ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนตื่นตะลึง นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นพร่า “ท่าน... ท่านก็...” “ใช่” จ้าวเฟยหลงขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เขาก้มตัวลงกระซิบชิดริมใบหูของนาง จนเส้นผมสีดำสนิทระคลอเคลียกัน “ข้าจำได้ทุกอย่าง ซูเหวิน... ภาพที่เจ้าสิ้นใจในอ้อมแขนข้าในวันนั้น มันหลอกหลอนข้าทุกค่ำคืน ข้าสาบานกับนรกโลกันตร์แล้วว่า หากสวรรค์เมตตาให้โอกาสข้าได้ย้อนเวลากลับมา ข้าจะไม่ยอมให้ปลายนิ้วของใครหน้าไหนแตะต้องเจ้าได้อีก แม้แต่เงาของมันก็ตาม” ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอก ทว่ามันถูกแทนที่ด้วยความหนNาวเหน็บจากความเป็นจริงอันโหดร้าย นางผลักอกเขาออกเบาๆ แม้จะไม่อาจสั่นคลอนร่างที่หนาแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อของแม่ทัพผู้ผ่านศึกได้เลย แต่มันคือการแสดงออกถึงการตั้งกำแพงขึ้นใหม่อีกครั้ง “ท่านทรงตรัสเช่นนี้ได้ง่ายดายเกินไปแล้วเพคะ ความแค้นของหม่อมฉัน หม่อมฉันต้องสะสางด้วยมือของตัวเอง ท่านมีกองทัพ มีอำนาจในมือ แต่เกมนี้... หม่อมฉันเดินหมากเองได้” “เจ้าเก่งกาจ เจ้ามีสติปัญญาเหนือล้ำกว่าบัณฑิตสำนักศึกษาหลวงคนใด ข้ารู้ดี” จ้าวเฟยหลงยอมรับตามตรง สายตาของเขาทอดมองนางด้วยความลึกซึ้งและภาคภูมิใจ “แต่เจ้าเป็นสตรีที่ใช้หัวใจนำทาง แม้ภายนอกเจ้าจะเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง ซูเหวิน... เจ้าแบกรับความแค้นของคนทั้งตระกูลไว้คนเดียวไม่ไหวหรอก ให้ข้าเป็นโล่ให้เจ้า ให้ข้าเป็นคมดาบที่ยอมเปื้อนเลือดแทนมือขาวๆ คู่นี้ของเจ้าเถอะนะ” บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงทันที มีเพียงเสียงเปลวไฟจากตะเกียงน้ำมันหอมที่ไหววับตามสายลมที่ลอดผ่านหน้าต่างแกะสลัก ลวดลายดอกโบตั๋นบนม่านมุ้งผ้าไหมสีม่วงเข้มทอดเงายาวทาบทับลงบนพื้นห้อง หลี่ซูเหวินเม้มริมฝีปากแน่น นางหลบสายตาร้อนแรงคู่นั้น หัวใจที่ด้านชามานานนับปีบีบรัดเข้าหากันอย่างเจ็บปวด ความรักในราชสำนักเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยและอันตรายที่สุด ยิ่งรักมาก ยิ่งมีจุดอ่อนให้ศัตรูโจมตีมาก นางรู้ดีว่าสนมมู่หรงเหม่ยและฮ่องเต้จ้าวหยวนเหี้ยมเกียรติเพียงใด หากพวกเขารู้ว่าจุดอ่อนของอ๋องปีศาจผู้ไร้พ่ายคือสตรีที่ชื่อหลี่ซูเหวิน นางจะกลายเป็นเป้าหมายอันดับหนึ่งที่ต้องถูกกำจัดอย่างแน่นอน แต่มือหนาของจ้าวเฟยหลงกลับเอื้อมมาจับมือของนางไว้ สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดความมั่นคงและความจริงใจที่ปฏิเสธไม่ได้ มือของเขาหยาบกร้านจากด้ามจับกระบี่ แต่มันกลับกุมมือนางไว้อย่างทะนุถนอมราวกับนางคือสมบัติล้ำค่าชิ้นเดียวในใต้หล้า “ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะเป็นจุดอ่อนของเจ้า ซูเหวิน...” เขาราวกับอ่านใจนางออก น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและเฉียบขาดดั่งประกาศิตจากสวรรค์ “ข้าจะใช้ความรักที่ข้ามีต่อเจ้า เป็นอาวุธที่ร้ายกาจที่สุดในการทำลายล้างบัลลังก์ของพวกมัน” ในวินาทีนั้นเอง ก่อนที่หลี่ซูเหวินจะทันได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดเพื่อปฏิเสธหรือยอมจำนนต่อความรู้สึก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากนอกตำหนัก ตามด้วยเสียงเคาะประตูไม้สลักเสียงดังรัวๆ พร้อมกับเสียงร้องตื่นตระหนกของขันทีประจำตำหนัก “ทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชโองการด่วนจากท้องพระโรง... ฮ่องเต้มีรับสั่งให้ท่านอ๋องนำกำลังพลครึ่งหนึ่งมุ่งหน้าสู่ชายแดนเหนือโดยทันที โดยอ้างว่าพบกองกำลังกบฏซุ่มซ่อนอยู่... และ... และมีพระราชโองการลับอีกฉบับพระราชทานให้กุนซือหลี่พ่ะย่ะค่ะ!” จ้าวเฟยหลงชะงักไป ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงทันที รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาราวกับปีศาจที่ตื่นจากการหลับใหล ส่วนหลี่ซูเหวินพลันรู้สึกได้ถึงความเย็นวาบที่แล่นแปลบขึ้นมาจากปลายนิ้ว — ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฝืนคลื่นลมการเมืองและกลยุทธ์อันเชือดเฉือนนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ —