ภายใต้เงารัตติกาล

กลิ่นอายกำยานจันทร์ลอยผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของคัมภีร์เก่าแก่ในห้องหนังสือลับของจวนเสนาบดีอัครมหาเสนาบดีผู้กุมอำนาจ ยามรัตติกาลเคลื่อนคล้อยเข้าสู่ยามสาม ความเงียบงันถูกปกคลุมด้วยความหนาหนักราวกับมีม่านหมอกพิษแผ่ซ่าน หลี่ซูเหวินก้าวเท้าอย่างเงียบเชียบดั่งเงาพราย อาภรณ์ที่นางสวมใส่ในค่ำคืนนี้เป็นชุดรัดกุมสีดำสนิทเนื้อดี ทอจากแพรไหมปักดิ้นเงินลายเมฆาซ่อนคมกระบี่ ซึ่งกลมกลืนไปกับความมืดมิดของเรือนรับรองด้านหลังได้อย่างไร้ที่ติ บนศีรษะเกล้ามวยอย่างทะัดรัด ปักปิ่นเหล็กดำที่ซ่อนใบมีดอาบยาพิษไว้ภายใน ทุกย่างก้าวของนางเปี่ยมด้วยความระแวดระวังและมั่นคง สติปัญญาอันเฉียบคมกำลังประเมินกลไกค่ายกลและทิศทางของยามตระเวนรอบด้านอย่างรวดเร็ว เบื้องหลังของนางไม่ไกลนัก ร่างสูงสง่าในชุดสีดำสนิทเช่นเดียวกันของจ้าวเฟยหลงก้าวตามมาติดๆ ท่านอ๋องผู้ถูกขนานนามว่าปีศาจหาได้ลดทอนความน่าเกรงขามลงแม้ในยามที่ต้องลอบเร้น ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีภายใต้เงาจันทร์กวาดมองไปรอบอาณาiบริเวณเพื่อคุ้มกันภัยให้สตรีในดวงใจ รัศมีความเยือกเย็นและดุร้ายที่แผ่ออกมาจากร่างสูงทำให้บรรยากาศรอบกายดูเย็นเยียบลงไปถนัดตา ทว่ายามที่สายตาคมคู่นั้นเหลือบกลับมามองแผ่นหลังบางเบื้องหน้า ความดุดันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลึกล้ำและห่วงหาอาทรอย่างสุดซึ้ง ความรักของพวกเขามั่นคงดั่งหินผา ท่ามกลางสมรภูมิการเมืองที่พร้อมจะบดขยี้ชีวิตผู้คนให้แหลقสลายได้ทุกเมื่อ "ระวังตรงนั้นเพดานด้านบนมีกลไกหน้าไม้ซ่อนอยู่" เสียงกระซิบแผ่วเบาราวสายลมลอดผ่านริมฝีปากอิ่มของซูเหวิน นางเอ่ยเตือนพร้อมกับยกมือขึ้นเป็นสัญญาณหยุด จ้าวเฟยหลงชะงักฝีเท้าลงทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึกของบุรุษผู้เย็นชา "เจ้าดูรอบคอบขึ้นทุกวันแล้ว ภรรยาข้า" ซูเหวินหันกลับไปค้อนค้อนหนึ่งวง สายตาคมปนค้อนเล็กน้อยส่งไปให้สตรีผู้ผ่านความเป็นความตายมาแล้วรอบหนึ่ง "เวลานี้ไม่ใช่เวลามาหยอกเย้านะคะ ท่านอ๋อง... หากหลักฐานการทุจริตและบัญชีลับการค้าอาวุธเถื่อนของใต้فتชั่วผู้นั้นไม่ได้อยู่ที่นี่ แผนการที่เราวางไว้หลายเดือนจะสูญเปล่าทันที" "ข้าเชื่อใจเจ้า" คำพูดสั้นๆ แต่หนักแน่นดั่งคำประกาศิตจากปากของจ้าวเฟยหลงทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของซูเหวินอุ่นวาบขึ้นมา นางพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะหันไปให้ความสนใจกับชั้นตำราไม้จันทน์ตรงหน้า ปลายนิ้วเรียวดั่งลำเทียนไล่สัมผัสสันหนังสือทีละเล่มอย่างพินิจพิเคราะห์ จนกระทั่งสะดุดเข้ากับตำราประวัติศาสตร์เล่มหนึ่งที่มีร่องรอยการสึกหรอผิดธรรมชาติ นางออกแรงกดลงที่สันหนังสือเบื้องล่าง *คลิック...* เสียงกลไกภายในผนังดังขึ้นแผ่วเบา ตามด้วยชั้นหนังสือขนาดใหญ่ที่เคลื่อนตัวแยกออกจากกัน เผยให้เห็นห้องลับขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ภายใน แสงไฟริบหรี่จากตะเกียงสำริดด้านในส่องกระทบกับหีบเหล็กใบใหญ่ที่วางอยู่กลางห้อง กลิ่นอายของอำนาจและการทุจริตคดโกงโชยแตะจมูกทันทีที่ประตูเปิดออก ซูเหวินก้าวเข้าไปหยิบสมุดบัญชีเล่มหนาขึ้นมาเปิดดู ดวงตากวาดมองตัวเลขและรายชื่อขุนนางที่รับสินบนอย่างรวดเร็ว มุมปากหยدยิ้มเยาะหยันขึ้นมาทันที "เจอแล้วค่ะ... หลักฐานชิ้นนี้มากพอที่จะลากคอพวกมันลงจากบัลลังก์และส่งตรงไปยังลานประหารได้ทีเดียว" ทว่า ก่อนที่ทั้งสองจะได้เก็บหลักฐานสำคัญลงในถุงผ้า เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบชีวิตก็ดังขึ้นจากด้านนอกห้องโถงใหญ่ พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำลายความเงียบยามวิกาล "มีผู้บุกรุก! ล้อมเรือนรับรองไว้ อย่าให้มันหนีไปได้!" จ้าวเฟยหลงดึงร่างบางของซูเหวินเข้ามาชิดอกแวบหนึ่ง แววตาคมกริบทอประกายอำมหิตขึ้นมาทันที ไอร้อนระอุแห่งการฆ่าฟันแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงดั่งปีศาจจำแลง "ดูท่า... สุนัขเหล่านี้จะตื่นเร็วกว่าที่เราคิดกระมัง" ซูเหวินหาได้มีความหวาดกลัวไม่ นางเก็บสมุดบัญชีเข้าอกเสื้ออย่างรวดเร็ว มือเรียวตบกระบี่ที่ข้างเอวเบาๆ "พวกมันคงไม่ได้คาดคิดว่า เหยื่อที่มันหมายตาจะกลายมาเป็นผู้ล่าในคืนนี้หรอกค่ะ" เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับเงาร่างของทหารยามนับสิบที่เงื้อมือถือคบเพลิงสว่างไสวรายล้อมเรือนพักไว้ทุกสารทิศ ประตูห้องลับถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของแม่ทัพตระกูลมู่ที่นำกำลังเข้ามาด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียมและรอยยิ้มเย้ยหยัน ทว่า ในวินาทีที่ประตูปิดสนิทและเงาร่างของผู้มาใหม่ปรากฏชัดเจนภายใต้แสงไฟ ซูเหวินกลับต้องชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อบุคคลที่ก้าวตามหลังแม่ทัพมู่เข้ามาหาใช่ทหารทั่วไปไม่ แต่เป็นร่างระหงในอาภรณ์หรูหราของสตรีผู้ไม่ควรจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ในยามวิกาลเช่นนี้... มู่หรงเหม่ย สนมเอกผู้กุมอำนาจในวังหลัง และแววตาที่นางมองมายังซูเหวินนั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายและรอยยิ้มของผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและกลยุทธ์อันเชือดเฉือนนี้ไปด้วยกันนะคะ