แผนที่ไร้พ่าย

กลิ่นอายจางๆ ของไม้กฤษณาและสนมังกรลอยวนอยู่ในตำหนักรับรองชายแดนบูรพา ทว่าบรรยากาศเบื้องหน้ากลับเย็นเยียบราวน้ำค้างกลางคิมันทฤดู ปลายนิ้วเรียวดั่งลำหญ้าคาของหลี่ซูเหวินกำลังบรรจงเกลี่ยผงชาอวี้เฉียนสีเขียวมรกตลงบนกระเบื้องเคลือบ ร่างระหงในอาภรณ์ปักลายหงส์เพลิงสีชาดซ้อนทับด้วยแพรไหมโปร่งบางสีหมอก นั่งสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้จันทน์แดง บนโต๊ะนั้นไม่ได้มีเพียงตำราพิชัยสงคราม หากแต่กางแผนที่ภูมิประเทศเส้นทางขนส่งเสบียงอันเป็นจุดตายของสองแคว้นเอาไว้จนหมดสิ้น "พวกมันกำลังเคลื่อนทัพมาทางช่องแคบอวี้หลิงแล้วเพคะท่านอ๋อง" น้ำเสียงหวานใสแต่ราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึกเอ่ยขึ้น โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้ยืนสง່າอยู่ริมหน้าต่าง จ้าวเฟยหลงปรายตามองนาง แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีซ่อนประกายความลุ่มหลงยากหยั่งถึงภายใต้ความเยือกเย็น เขาก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นอายบุรุษผู้คร่ำหวอดในกองเลือดโชยเข้ากระทบนาสิก ทว่าสำหรับซูเหวินแล้ว กลิ่นคาวเลือดเหล่านี้กลับอบอุ่นและปลอดภัยยิ่งกว่าราชสำนักเบื้องหลวงนับร้อยเท่า "เจ้ามั่นใจหรือว่า 'แผนที่' แผ่นนั้น จะสยบกองทัพนับแสนของแคว้นเป่ยโม่ได้โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อแม้แต่หยดเดียว?" สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถาม พลางโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนเส้นผมสีดำสนิทของเขาระเข้ากับกลุ่มผมของนาง ซูเหวินเพียงคลี่ยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของจ้าวเฟยหลงกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ - ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนเรียวปาก ทว่าดวงตากลับลุกโชนด้วยไฟแห่งความแค้นที่รอวันสะสาง "สงครามที่ดีที่สุด คือการทำลายความฮึกเหิมของศัตรูตั้งแต่พวกมันยังไม่ทันได้ข้ามพรมแดนค่ะท่านอ๋อง" ซูเหวินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่คมของนางพราวระยับด้วยสติปัญญา "แคว้นเป่ยโม่หาได้ต้องการแผ่นดินของเรา พวกมันเพียงต้องการ 'เส้นทางค้าม้า' และ 'คลังเกลือ' ที่ถูกขุนนางกังฉินฝั่งฮ่องเต้ปิดกั้น หากเราใช้แผนการทูตตีวัวกระทบคราด ส่งสาสลับลับเจรจากับแม่ทัพใหญ่ฝั่งโน้น พร้อมกับเปิดเส้นทางการค้าลับผ่านช่องเขาอี๋หลิง... ท่านคิดว่าแม่ทัพอี้ว์เฉิงผู้กระหายอำนาจแต่รักทรัพย์สิน จะยังอยากเอาชีวิตมาทิ้งในสนามรบเพื่อราชสำนักที่พร้อมจะหักหลังเขาอีกหรือไม" จ้าวเฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ ความพึงฉายชัดในแววตา ดึงรั้งเอวบางของนางเข้ามาชิดแนบกายอย่างถือวิสาสะ "เจ้าหญิงน้อยของข้า... เจ้าช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก ไม่เพียงแต่จะหักหากำลังพลของศัตรู แต่ยังใช้มือของพวกมันเองในการกลับไปสั่นคลอนราชบัลลังก์ของจ้าวหยวนที่เมืองหลวงอีกด้วย" "หม่อมฉันเพียงแต้มสีสันให้เกมกระดานนี้เดินไปตามครรลองที่ควรจะเป็นเท่านั้นเพคะ" ซูเหวินเอ่ยตอบ พลางยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ ซ่อนประกายตาวับวามไว้ใต้แพขนตางอนงาม ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้งและกลยุทธ์อันแยบคาย เสียงฝีเท้ารat-a-tat ของม้าเร็วก็ดังแหวกความเงียบสงบยามราตรีเข้ามาใกล้ตำหนัก เสียงตะโกนรายงานด้วยความตื่นตระหนกดังลั่นจากภายนอก "ทูลท่านอ๋อง! มีราชโองการด่วนจากเมืองหลวง... ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งแม่ทัพใหม่ นำกองทัพหลวงสามหมื่นนายปิดล้อมเส้นทางเสบียงที่เรากำลังจะใช้เจรจาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ปลายนิ้วที่ถือถ้วยชาของซูเหวินชะงักกึก รอยยิ้มบนเรียวปากเลือนหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์ ทว่า ก่อนที่จ้าวเฟยหลงจะได้เอ่ยคำใด ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยองครักษ์เงา ผู้ยื่นห่อผ้าไหมสีดำชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ มาเบื้องหน้า พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้ลมหายใจของทั้งตำหนักแทบหยุดนิ่ง "นี่คือ... ศีรษะของทูตเจรจาฝั่งเป่ยโม่ ที่ถูกส่งมาพร้อมกับสาส์นประกาศสงครามฉบับใหม่พ่ะย่ะค่ะ... จากสนมเอกมู่หรงเหม่ย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟาดฟันความอยุติธรรมไปพร้อมกับซูเหวินนะคะ!