แผนซ้อนแผนที่ไร้ร่องรอย

กลิ่นอายจางๆ ของกำยานปักกิ่งคละคลุ้งผสมผสานกับความเงียบงันอันหนักอึ้งภายในตำหนักบูรพา แสงตะเกียงน้ำมันหอมราตรีส่องกระทบผืนผ้าไหมปักดิ้นทองลายหงส์เหิน ยามเมื่อปลายนิ้วเรียวดุจหยกสลักของหลี่ซูเหวินบรรจงพลิกหน้ากระดาษบันทึกบัญชีลับของกรมพิธีการ นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นมิได้สะท้อนความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แม้จะเพิ่งตระหนักได้ว่าตาข่ายดักปลาของมู่หรงเหม่ยได้ถูกหย่อนลงมาล้อมรอบตัวนางในวังหลังแห่งนี้เร็วกว่าที่คำนวณไว้ถึงสามวัน "สายลับที่ฝังตัวอยู่ ณ เรือนซักล้าง เป็นคนของตระกูลมู่หรงสินะเพคะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงถอนหายใจของสายลมลอดผ่านริมฝีปากอิ่มที่แต่งแต้มด้วยชาดสีแดงเรื่อ ซูเหวินเอ่ยถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองร่างเงาดำที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง อาภรณ์ปักลายดอกเหมยสีขาวบริสุทธิ์ทิ้งตัวแนบสนิทกับพื้นพรมขนสัตว์นุ่มฟู เครื่องประดับปิ่นหยกขาวบนมวยผมทรงเทพธิดาขยับไหวเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจที่สงบนิ่งดั่งผืนน้ำในบึงลึก "ทูลคุณหนู... มิใช่เพียงแค่คนเดียวเจ้าค่ะ" องครักษ์เงาหญิงรายงานเสียงสั่นพร่าด้วยความหวาดหวั่น "ฝ่ามือมารของสนมเอกมู่หรงแทรกซึมเข้ามาถึงห้องเครื่องและนางกำนัลรับใช้ใกล้ชิดแล้ว พวกมันจงใจโรยผง 'ปรอทไร้เงา' ลงในอ่างล้างหน้าของท่าน เพื่อหวังให้ผิวพรรณพุพองและสูญเสียสติสัมปชัญญะทีละน้อยในยามค่ำคืนพ่ะย่ะค่ะ... เอ๊ย... เจ้าค่ะ!" ซูเหวินหลุบตาลงซ่อนประกายตาวาวโรจน์ดุจคมมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก ผ้าแพรต่วนเนื้อดีส่งเสียงเสียดสีกันเบาๆ ยามที่นางลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่าทีสง่างามและเยือกเย็นจนน่ากลัว ในชาติภพก่อน นางเคยโง่เขลาเบาปัญญาจนตกหลุมพรางตื้นเขินเหล่านี้ จนต้องจบชีวิตลงด้วยความอัปยศอดสู ทว่าในชาตินี้... หยาดเลือดและน้ำตาที่หลั่งริน จะไม่สูญเปล่าเป็นอันขาด "พวกมันคิดว่าข้าเป็นเพียงกุนซือตกอับผู้ไร้ที่พึ่งพิง จึงคิดจะใช้แผนการสกปรกในเรือนหลังมาบั่นทอนข้าสินะคะ" ซูเหวินแค่นยิ้มหยันที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นงดงามจับตาแต่กลับเยือกเย็นเสียจนองครักษ์เงาต้องก้มหน้าลงต่ำด้วยความเกรงกลัว "ช่างเป็นการเล่นหมากที่ประมาทเลินเล่อเสียจริง" ในวินาทีนั้นเอง ประตูไม้แกะสลักลายวิจิตรก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ลมหนาวพัดกรรโชกเข้ามาจนเปลวไฟในตะเกียงไหววูบ ร่างสูงใหญ่สง่างามในอาภรณ์คลุมสีนิลสนิทของจ้าวเฟยหลงก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคง นัยน์ตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ กลิ่นอายความดุร้ายอันเป็นเอกลักษณ์ของอ๋องปีศาจแผ่ซ่านกดดันบรรยากาศในห้องจนแทบหายใจไม่ออก "เจ้ากำลังเล่นกับไฟ, ซูเหวิน" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทันทีที่ประตูห้องปิดลง มือหนาสาบานตวัดรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์โดยปราศจากความลังเล จ้าวเฟยหลงก้มลงมองสตรีในอ้อมแขนด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มเนียนนุ่มของนาง "ข้าบอกเจ้าแล้วว่าใครก็ตามที่บังAอาจแตะต้องคนของข้า มันผู้นั้นต้องชดใช้ด้วยชีวิต เหตุใดเจ้าจึงยังใจเย็นปล่อยให้งูพิษพวกนั้นเลื้อยเข้ามาใกล้ตัวถึงเพียงนี้?" ซูเหวินมิได้ดิ้นรนขัดขืน นางเพียงเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม นัยน์ตาคู่คมฉายแววท้าทายและลุ่มลึกระคนความผูกพันที่กักเก็บไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจ "หากหม่อมฉันไม่เปิดช่องว่างให้พวกมันตายใจ แล้วเหยื่อตัวน้อยๆ อย่างเราจะล่อให้ปลาตัวใหญ่ติดเบ็ดได้อย่างไรเล่าเพคะ ท่านอ๋อง..." ซูเหวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับเฉียบคมบาดลึก "ความเย่อหยิ่งของมู่หรงเหม่ยคือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุด และในคืนนี้... หม่อมฉันจะใช้ 'ปรอทไร้เงา' ชนิดเดียวกันนี่แหละ ส่งมันกลับไปเป็นของขวัญชิ้นงามถึงตำหนักหงส์ทอง" จ้าวเฟยหลงชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและความโหดเหี้ยมอันน่าสะพรึงกลัว นิ้วแกร่งเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนของนางอย่างทะนุถนอม ทว่าน้ำเสียงกลับเยือกเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก "เช่นนั้น... ข้าจะคอยดูฝีมือของกุนซือคู่กาย ว่าจะพลิกแผ่นดินวังหลังให้ลุกเป็นไฟได้อย่างงดงามเพียงใด" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกำลังระอุไปด้วยแรงปรารถนาแห่งการแก้แค้นและกลยุทธ์อันล้ำลึก เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงรายงานร้อนรนจากขันทีหน้าตำหนัก "ท่านอ๋อง! คุณหนูหลี่! มี... มีราชโองการด่วนจากท้องพระโรง! ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้เรียกตัวท่านทั้งสองเข้าเฝ้ากลางดึกโดยไม่มีกำหนดเหตุผลพ่ะย่ะค่ะ!" ซูเหวินหรี่ตาลงทันที หัวใจกระตุกวูบเมื่อสังเกตเห็นคราบสีดำแปลกประหลาดที่ติดอยู่บนปลายกระดาษของขันทีผู้ส่งสาร ซึ่งไม่ใช่หมึกหลวงทั่วไป... แต่เป็นพิษสลายกระดูกจากแดนใต้ที่ฮ่องเต้ใช้สังหารขุนนางผู้บริสุทธิ์ในชาติก่อน! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในเส้นทางแห่งการล้างแค้นอันงดงามนี้ด้วยกันนะคะ