สติแตกกลางห้องสมุด

"กัปตัน... แย่แล้วครับ" เสียงหอบสะท้านของเมฆดังแทรกเข้ามาในความเงียบงันของห้องสมุดโซนวิจัยส่วน The Silent Zone ร่างโปร่งบางในชุดวอร์มของรองกัปตันทีมบาสยืนพิงกรอบประตูบานใหญ่ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ แว่นสายตาขึ้นฝ้าขาวจนเจ้าตัวต้องรีบถอดมันออกแล้วใช้หลังมือปาดเช็ดลวกๆ รินที่กำลังนั่งคอตกอยู่หน้ากองหนังสือเล่มหนาเตอะสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตหันขวับไปมองผู้มาใหม่สลับกับกันต์ที่ยืนนิ่งค้างอยู่ตรงหน้าโต๊ะอ่านหนังสือ รัศมีรอบตัวของกัปตันหนุ่มแผ่ไอเย็นเยียบออกมาจนแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง "มีเรื่องอะไร ว่ามา" กันต์เอ่ยเสียงต่ำ ร่างสูงใหญ่ขยับบังรินไว้โดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อประเมินอาการตื่นตระหนกของรองกัปตัน "กรรมการสนามใหญ่โทรมาแจ้งด่วน... เรื่องผลตรวจร่างกายประจำปีของทีมเรามีปัญหา ค่าสารกระตุ้นในตัวผู้เล่นสำรองคนหนึ่งเกินเกณฑ์มาตรฐาน สมาคมกำลังจะส่งเจ้าหน้าที่มาสอบสวนเย็นนี้ ถ้าเคลียร์ไม่จบ ทีมเราอาจโดนตัดสิทธิ์จากการแข่งขันแมตช์ชิงแชมป์มหาวิทยาลัยสัปดาห์หน้า" เมฆพูดรัวเร็วด้วยความร้อนรน มือเรียวสั่นเทาจนแทบประคองแว่นไว้ไม่อยู่ สายตาที่มักจะฉายแววท้าทายกันต์เสมอในยามปกติ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและจนมุมอย่างเห็นได้ชัด กันต์ขมวดคิ้วแน่นจนสันจมูกเป็นรอยย่น บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ปัญหาใหญ่ระดับสโมสรโถมเข้ามาในเวลาที่เขาต้องรับมือกับวิชาตัวต่อตัวนรกแตก และที่สำคัญ... เขามีสัญญาลูกผู้ชายที่ให้ไว้กับรินว่าจะติวให้จนกว่าจะสอบผ่าน รินค่อยๆ ขยับถอยหลัง ปิดตำราเล่มหนาที่อ่านไม่รู้เรื่องมาก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น แม้เขาจะเป็นคนปากเก่งและชอบกวนประสาทอีกฝ่ายแค่ไหน แต่ในสถานการณ์วิกฤตระดับคอขาดบาดตายแบบนี้ เขาย่อมรู้ดีว่าควรวางตัวอย่างไร "นายไปเคลียร์ก่อนเถอะ" รินตัดสินใจพูดขึ้น ทำลายความเงียบ "เรื่องติว... ไว้ค่อยว่ากัน" กันต์หันขวับกลับมามองหน้าคนพูด นัยน์ตาสีเข้มไหววูบไปชั่วขณะ ความกดดันจากปัญหาทีมบาสที่สั่งสมมานานปะทะเข้ากับความกังวลลึกๆ ในใจที่กลัวว่าคนตรงหน้าจะสอบตก จนสติที่เคยควบคุมได้เริ่มพังทลายลงทีละน้อย ร่างสูงสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ แต่ความเหนื่อยล้าทางกายและจิตใจกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว "ริน..." กันต์เรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงห้วนจัดหรือคำสั่งเด็ดขาดแบบที่เคยชิน แต่เป็นโทนเสียงที่เจือความเหนื่อยล้าและอ่อนแรงอย่างหาได้ยาก รินชะงัก เงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวโตที่ยืนค้ำหัวอยู่ ดวงตากลมโตฉายแววประหลาดใจระคนเห็นใจ ปกติแล้วเขาเห็นแต่กันต์ในโหมดหุ่นยนต์เหล็กกล้าผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น แต่วินาทีนี้... ไหล่กว้างที่แบกรับความคาดหวังของคนทั้งมหาวิทยาลัยกำลังสั่นน้อยๆ "ชั้นยังไม่ไปไหนหรอกน่า" รินถอนหายใจยาว เอื้อมมือเรียวไปดึงชายเสื้อคลุมของกัปตันเบาๆ อย่างลืมตัว "นายไปจัดการเรื่องทีมก่อน เคลียร์เสร็จค่อยกลับมาลุยวิชานี้ต่อ... ฉันรออยู่ที่นี่แหละ ไม่หนีไปไหนหรอก สัญญาเลยเอ้า" คำพูดเรียบง่ายแต่จริงใจของรินเปรียบเสมือนกระแสอุ่นๆ ที่ไหลซึมเข้าสู่กลางอกของคนฟัง กันต์ก้มมองมือขาวที่กำชายเสื้อเขาไว้แน่น ดวงตาคมกริบทอดมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ฉายแววความห่วงใยปิดไม่มิด ความตึงเครียดที่ขมวดปมอยู่ในสมองคลายตัวลงชั่วขณะอย่างน่าประหลาด "อย่าเพิ่งไปไหนจริงๆ นะ" กันต์เอ่ยเสียงพร่า มือหนายื่นออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด ฝ่าฝุ่นหนาและคราบความเหนื่อยล้าถูกละทิ้ง นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะกลุ่มผมนุ่มของรินแล้วขยี้เบาๆ อย่างทะนุถนอม สัมผัสอ่อนโยนที่ไม่เคยมีใครได้รับมาก่อนจากกัปตันผู้เย็นชา ทำให้หัวใจของรินกระตุกวูบ เต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก รินเบิกตากว้าง เลือดสูบฉีดพุ่งขึ้นมาร้อนผ่าวที่สองข้างแก้ม สมองที่รวนเรจากการอ่านหนังสือมาทั้งวันตอนนี้ช็อตสนิทจนคิดคำพูดโต้กลับไม่ออก ทำได้เพียงยืนแข็งทื่อ ปล่อยให้มืออุ่นๆ ของอีกฝ่ายลูบกลุ่มผมเล่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่กันต์จะดึงมือกลับแล้วหันไปหาเมฆด้วยแววตาที่กลับมาเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง "นำทางไปสิ เมฆ... เรามีเรื่องต้องเคลียร์ให้จบวันนี้" ร่างสูงหมุนตัวเดินตามรองกัปตันออกไปจากห้องสมุดอย่างเร่งรีบ ทิ้งให้รินนั่งเคว้งคว้างอยู่หน้ากองหนังสือคนเดียว ลมหายใจสะดุดติดขัด หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะจนต้องยกมือขึ้นกุมหน้าอกซ้ายของตัวเอง ให้ตายเถอะ... แบบนี้มันขี้โกงชะมัด! เขาอุตส่าห์เตรียมใจมารับมือกับกัปตันปากร้ายจอมเผด็จการ แต่ทำไมอยู่ๆ ถึงกลายเป็นโหมดคลั่งรักอ่อนโยนทำลายล้างหัวใจแบบนี้ไปได้เล่า! รินสบถเบาๆ กับตัวเอง พยายามสะบัดใบ้าร้อนผ่าวออกจากหัวแล้วก้มหน้าลงเปิดตำราเรียนต่อเพื่อฆ่าเวลา ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอีกครั้งที่หน้าประตูห้องสมุด รินเงยหน้าขึ้นด้วยความคาดหวังว่าจะเจอใบหน้าหล่อเหลาที่เพิ่งทำเขาใจสั่นเมื่อครู่ ทว่า... คนที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่กันต์ ร่างสูงโปร่งในชุดไปรเวทหรู รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก และดวงตาพราวระยับที่มองตรงมายังโต๊ะที่เขานั่งอยู่ ทำให้รินต้องหรี่ตาลงด้วยความรู้สึกไม่ชอบมาพากล "อ้าว... น้องรินคนเก่ง มานั่งทำอะไรหลบมุมคนเดียวตรงนี้ล่ะครับ" เสียงทุ้มกังวานเอ่ยทักทายอย่างสนิทสนม พร้อมกับทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่กันต์เพิ่งลุกออกไป "กัปตันสุดโหดของน้องคงไม่ได้ทิ้งให้นั่งซดน้ำตาอยู่คนเดียวนะ" รินขมวดคิ้วมุ่น ถอยหลังหนีเล็กน้อย "รุ่นพี่กรณ์... คุณมาทำอะไรที่นี่?" กรณ์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบกวาดมองกองหนังสือบนโต๊ะก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเกินระยะห่างที่เหมาะสม "พี่ก็แค่มารับฝากข้อความ... พอดีกันต์เขามีธุระด่วนกว่าที่คิด และดูท่าทาง... เขาคงไม่มีทางกลับมาติวให้น้องในวันนี้แน่ๆ แล้วล่ะครับ" -------------- [ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอมานะครับ!]