คู่กัดประจำโรงยิม

กระดาษโน้ตโพสต์อิทสีเหลืองสะท้อนแสงสามแผ่นถูกแปะทับลงบนหน้าจอไอแพดรุ่นล่าสุดอย่างถือวิสาสะ แรงกดของนิ้วเรียวที่จงใจขยี้มุมกระดาษให้ยับยู่ยี่บ่งบอกถึงระดับความหงุดหงิดของเจ้าของมือได้เป็นอย่างดี "นายจะบ้าหรือไงกันต์! เอาตารางซ้อมบาสบ้าบออะไรมาแปะทับตารางติววิชามืดมนของฉันเนี่ย!" เสียงตวาดปนหอบแฮกของรินดังลั่นห้องชมรมบาสเกตบอลที่ปิดทึบ กลิ่นอายของยางพื้นสนามผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบตัดเฉือนได้ กันต์ที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาพร้อมขวดน้ำเย็นจัดในมือ ชะงักฝีเท้าลง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบคิ้วหนาเข้มมองเอกสารบนหน้าจอของอีกฝ่ายนิ่งสนิท ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงจนไร้ร่องรอยอารมณ์ใดๆ นอกจากความดื้อรั้นที่แผ่ออกมาทางรังสีออร่า กันต์เปิดฝาขวดน้ำ ยกขึ้นดื่มอึกใหญ่โดยไม่ยอมปริปากพูดอะไรสักคำ ลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการกลืนน้ำยิ่งขับเน้นให้เห็นถึงความเยือกเย็นที่ชวนให้คนมองอยากจะเข้าไปเขย่าร่างสูงๆ นั้นให้หลุดจากอาการฟอร์มจัดสักที "นี่! หูหนวกเป็นใบ้ไปแล้วหรือไง กัปตันทีมบาสผู้รักระเบียบวินัยเหนือสิ่งอื่นใด!" รินก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างสูงที่สูงกว่าตนเกือบหนึ่งช่วงหัวไหล่ นิ้วเรียวชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง "ฉันเหลือเวลาอีกแค่สามสัปดาห์ก่อนสอบไฟนอลวิชาสถิติขั้นสูง ถ้าฉันสอบตก นายก็ไม่ต้องหวังจะได้เห็นฉันมานั่งทรมานอยู่ข้างสนามซ้อมบาสอีกต่อไป เข้าใจที่พูดไหม!" กันต์ลดขวดน้ำลง วางมันลงบนโต๊ะไม้เสียงดังปั้งจนน้ำกระเซ็นเล็กน้อย ขายาวก้าวเข้ามาหาจนรินต้องผถอยหลังไปชนขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่โดยอัตโนมัติ พื้นที่ระหว่างเขาทั้งสองถูกบีบให้แคบลงจนลมหายใจอุ่นๆ เริ่มปะทะกัน "แล้วนายคิดว่าฉันมีเวลาเหลือเฟือหรือไงริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก มันเจือด้วยความกดดันที่สะสมมานาน "การแข่งอินเตอร์โค้วเลจอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า ทีมเราต้องชนะ ท่ามกลางสายตาของอาจารย์และสปอนเซอร์ทุกค่าย ถ้าฉันทำพลาดแม้แต่ก้าวเดียว ทุกอย่างที่พยายามมาตลอดปีจะพังทลาย" "แต่นั่นมันเรื่องของนาย! ไม่ใช่เรื่องของฉัน!" รินสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยหยาดน้ำตาคลอเบ้าอย่างคับ Mข้น แม้ปากจะเก่งและเถียงฉอดๆ แต่ความเครียดที่สะสมจากการเรียนและการโดนบังคับให้มานั่งจำเรื่องกฎกติกาลูกส้มกระดอนพื้นก็ทำให้พลังชีวิตของหนุ่มนิเทศฯ คนนี้แทบติดลบ "มันคือเรื่องของนายเหมือนกัน... เพราะฉันเป็นคนรับปากกับอาจารย์ที่ปรึกษาแล้วว่าจะทำให้นายผ่านเกณฑ์" กันต์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเสี้ยววินาที แต่ยังคงความดื้อดึงเอาไว้ครบถ้วน "ตารางที่ฉันจัดให้ คือการคำนวณเวลาที่สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว ครึ่งชั่วโมงแรกอ่านหนังสือ ครึ่งหลังนั่งดูฟุตเวิร์กของฉันในสนาม ถือเป็นการพักสมองไปในตัว" "พักสมองบ้าอะไร! นั่นมันทรมานทางจิตชัดๆ!" รินเอื้อมมือไปหมายจะดึงโพสต์อิทแผ่นนั้นออก แต่กันต์เร็วกว่า เขาคว้าข้อมือเรียวไว้ได้ทัน ความร้อนจากฝ่ามือหนาที่กุมรอบข้อมือบางส่งกระแสความอุ่นวาบแล่นพล่านไปทั่วร่างจนรินต้องสะดุ้งเฮือก ไม่มีใครยอมขยับเขยื้อน ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงหัวใจของใครบางคน—หรืออาจจะทั้งคู่—ที่เต้นโครมครามแข่งกับเสียงแอร์เก่าๆ บนผนัง รินเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีนิลที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งดื้อรั้น ดุดัน และ... อ่อนล้าอย่างไม่น่าเชื่อ ใกล้เสียจนรินได้กลิ่นสบู่หอมสะอาดเจือจางจากร่างของกัปตันทีมบาสคนเก่ง หัวใจที่เคยเต้นด้วยความโกรธเริ่มรัวเร็วกระหน่ำด้วยจังหวะอื่นที่ไม่คุ้นเคย ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายเสียจนสมองที่เคยประมวลผลคำด่าทอเริ่มรวนเร "ปล่อยนะ..." รินพึมพำเสียงแผ่ว ความแข็งกร้าวเมื่อครู่มลายหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ เมื่อปลายนิ้วอุ่นของกันต์เผลอลูบไล้ผ่านผิวเนื้ออ่อนตรงข้อมืออย่างเผลอไผล กันต์เองก็คล้ายเพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป เขารีบปล่อยมือราวกับถูกไฟลวก ใบหน้าคมคายเบือนหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความประหม่าที่ฉาบอยู่บนพวงแก้ม ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะเอ่ยเสียงลอดไรฟัน "ถ้านายยังดื้อดึงไม่ยอมทำตามตารางนี้... คืนนี้ เราต้องติวกันยาวถึงเที่ยงคืน เลือกเอา ว่าจะยอมเหนื่อยเป็นเวลาตามที่ฉันบอก หรือจะโดนกักบริเวณอยู่ในห้องสมุดจนกว่านายจะจำสูตรคำนวณทั้งหมดได้ขึ้นใจ" "นายมันเผด็จการที่สุด!" รินกัดริมฝีปากด้วยความแค้นใจ กำปั้นเล็กๆ ทุบลงบนอกแกร่งเบาๆ อย่างหมั่นไส้ แต่คนโดนทุบกลับไม่สะเทือนแถมยังคว้าข้อมือข้างเดิมไว้ได้ทันอีกรอบ ทว่า ก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมจะได้ดำเนินต่อด้วยบทลงโทษที่กันต์เตรียมไว้ในใจ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแรงผลักประตูกระจกห้องชมรมก็เปิดผางเข้ามาเสียงดังลั่นจนทั้งคู่ต้องผละออกจากกันแทบไม่ทัน "กันต์! ริน! พวกนายรีบมาดูนี่เร็วเข้า... ที่สนามกลางแจ้ง เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เมฆ รองกัปตันทีมบาสยืนหอบหายใจโยนตัวอยู่ตรงกรอบประตู สีหน้าซีดเผือกและแววตาตื่นตระหนกที่ฉายชัดอยู่หลังกรอบแว่น ทำให้บรรยากาศความฟินและมาคุเมื่อครู่ถูกกระชากให้ขาดวิ่นลงในพริบตาเดียว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนเดือดในตอนนี้ แล้วไปลุ้นต่อด้วยกันในตอนหน้า, ครับ