เสียงนกหวีดแห่งความวุ่นวาย

"ถ้าหมุนข้อมือแบบนั้นอีกครั้งเดียว ผมจะถือว่าคุณจงใจก่อวินาศกรรมทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยครับ ริน" เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดอย่างชัดเจนดังขึ้นตัดผ่านเสียงฝัดของลูกบาสเกตบอลที่กระทบพื้นยางสนามร่มอเนกประสงค์ กันต์ยืนกอดอกแน่น กล้ามเนื้อบริเวณสันรามกรามขยับนูนขึ้นตามแรงขบกราม ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบคิ้วหนาจ้องมองผู้บุกรุกภาคสนามด้วยแววตาที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างเป็นจุล รินไม่เพียงแต่ไม่สะทกสะท้าน เจ้าตัวยังยิ้มรับหน้าตาเฉย สองมือถือกล้องโปรโมเดลล่าสุดพร้อมเลนส์เทเลโฟโต้ตัวยักษ์ที่เพิ่งยกขึ้นกดชัตเตอร์ใส่หน้ากัปตันทีมบาสหุ่นล่ำไปหยกๆ ร่างโปร่งในเสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซส์ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้ปั่นประสาทคนตรงหน้า "โถ่ กันต์ กัปตันสุดหล่อแห่งคณะบริหารฯ ขาโหด... ผมแค่มารักษาเกรดวิชาเลือกเสรีตามคำสั่งอาจารย์ที่ปรึกษาต่างหาก ไม่ได้มาวินาศกรรมสักหน่อย อีกอย่าง... มุมเมื่อกี้น่ะ แสงสวย สีหน้าคุณตอนกำลังหัวเสียเนี่ย มันคือคอนเทนต์ระดับรางวัลพูลิตเซอร์เลยนะรู้ตัวไหม" รินลอยหน้าลอยตาตอบ พร้อมกับยกกล้องขึ้นเล็งอีกรอบ เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของกันต์ เขาเกลียดความไม่เป็นระเบียบ และเกลียดที่สุดคือไอ้ตัวแสบจากคณะนิเทศศาสตร์คนนี้ที่เข้ามาปั่นป่วนตารางซ้อมอันเคร่งครัดของเขาตลอดสามวันที่ผ่านมา ตั้งแต่ที่รินแพนด้าหนุ่มจอมกะล่อนโดนทำทัณฑ์บนให้มาทำสารคดีเบื้องหลังทีมบาสเพื่อแลกกับการไม่ต้องติด F วิชาพัฒนานวัตกรรมสื่อ ชีวิตของกัปตันทีมบาสผู้ไร้พ่ายก็เหมือนตกนรกทั้งเป็น "ถ้าคุณยังไม่เลิกเอาเลนส์กล้องมาจ่อหน้าผม แล้วเปลี่ยนมาทำหน้าที่เด็กเก็บบอลเงียบๆ เหมือนชาวบ้านเขา ผมจะเชิญคุณออกจากโรงยิมเดี๋ยวนี้" กันต์ก้าวเข้าไปประชิดตัวรินอย่างรวดเร็ว ความสูงร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรของกัปตันทีมทำให้รินที่เตี้ยกว่าเกือบฝ่ามือต้องแหงนหน้ามองโดยปริยาย กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นเหงื่อจางๆ และน้ำหอมผู้ชายราคาแพงลอยเข้าแตะจมูกจนรินเผลอกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ แต่รินก็คือริน... คนอย่างเขาไม่เคยยอมจำนนให้ใครง่ายๆ โดยเฉพาะกับไอ้ตู้เซฟเคลื่อนที่อย่างกันต์ "อุ๊ย ใจเย็นสิครับกัปตัน หน้าบึ้งแบบนี้เดี๋ยวริ้วรอยก่อนวัยถามหาไม่รู้ด้วยนะ... อีกอย่าง ผมไม่ได้มาเกะกะนะ นี่ไง น้ำกับผ้าเย็น ผมเดินบริการนักกีฬาครบทุกคนแล้วด้วยซ้ำ" รินเอี้ยวตัวหลบไหล่หนาของกันต์ ชูขวดเกลือแร่ในมือขึ้นโชว์หรา แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นเมฆ รองกัปตันทีมที่กำลังเดินมาสมทบพอดี เมฆยืนมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปาก ดวงตาเรียวรีซ่อนแววเจ้าเล่ห์เอาไว้มิดชิด เมฆไม่ชอบหน้ากันต์มานานแล้ว และการที่กันต์แสดงท่าทีหงุดหงิดกับรินแบบนี้ มันคือจุดอ่อนชั้นดีที่เขาสามารถหยิบมาใช้ประโยชน์ได้ "มีอะไรกันเหรอครับกันต์ เสียงดังไปถึงห้องล็อกเกอร์แนะ น้องรินเขาอุตส่าห์หวังดีนะ อย่าดุNong เขานักเลย" เมฆเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ พร้อมกับเอื้อมมือไปแตะไหล่บางของรินอย่างถือวิสาสะ "จริงไหมครับน้องริน เหนื่อยไหมเนี่ย มาช่วยทีมเราซ้อมแทบทุกวันแบบนี้ เดี๋ยวพี่เลี้ยงชานมไข่มุกหลังซ้อมนะ" รินกระพริบตาปริบๆ รู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่แล่นแปลบปลาบอยู่ระหว่างสองเสาหลักของทีมบาส กันต์ปรายตามองมือของเมฆที่วางอยู่บนไหล่ของรินด้วยสายตาที่คมกริบยิ่งกว่าเดิม บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ สมาชิกในทีมคนอื่นๆ ที่กำลังวอร์มอยู่ต่างพากันหยุดชะงักและเงียบเสียงลงโดยอัตโนมัติ ไม่มีใครกล้าหายใจแรงในรัศมีสามเมตรจากกัปตัน "เมฆ... นายว่างมากเหรอ ถึงได้มาเดินแจกจ่ายความสนิทสนมในเวลาซ้อม ถ้ามีเวลาว่างมากขนาดนั้น วิ่งรอบสนามอีกสิบรอบน่าจะดีกว่านะ" กันต์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับหนักแน่นและเฉียบคมเหมือนใบมีดโกนที่อาบน้ำผึ้ง เมฆหัวเราะในลำคอ สีหน้าไม่ได้สะทกสะท้านกับคำสั่งนั้น "อ้าว กันต์ นึดว่านายจะชอบที่มีคนมาช่วยดูแลทีมซะอีก เห็นหวงก้าง... เอ๊ย หวงความเป็นระเบียบของทีมอยู่เรื่อย" รินขยับตัวออกห่างจากมือของเมฆอย่างนิ่มนวล แม้เขาจะชอบปั่นประสาทคน แต่ก็พอจะอ่านบรรยากาศมาคุนี้ออก รินยกกล้องขึ้นระดับอก แกล้งทำเป็นเช็คภาพในจอ LCD เพื่อกลบเกลื่อนความอึดอัดที่จู่ๆ ก็พุ่งสูงขึ้น "เอ่อ... งั้นผมขอตัวไปเก็บภาพฝั่งโน้นต่อนะครับ เชิญพวกคุณเคลียร์กันตามสบายเลย" รินหมุนตัวเตรียมเดินหนี แต่เสียงทุ้มต่ำและเฉียบขาดของกันต์ก็สวนกลับมาทันควัน "หยุดตรงนั้นเลย ริน" รินชะงักเท้า หันกลับไปเลิกคิ้วใส่ "อะไรอีกครับกัปตัน ผมบอกแล้วไงว่าผมมาทำงานส่งอาจารย์" "งานของคุณคือบันทึกภาพการซ้อม ไม่ใช่ยืนให้คนอื่นมาแตะเนื้อต้องตัวในเขตสนามของผม" กันต์เดินตรงเข้ามาอีกก้าว สันกรามขบเข้าหากันแน่น ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของรินอย่างไม่ยอมหลบ "แล้วก็... เลิกทำหน้าตาระรื่นใส่ทุกคนสักที มันน่ารำคาญ" คำพูดนั้นทำเอารินชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าหล่อเหลาเจื่อนลงเล็กน้อย ความรู้สึกแปลกๆ วาบขึ้นมาในอก ชายหนุ่มเม้มปากแน่น ความดื้อรั้นในตัวถูกปลุกเร้าขึ้นมาทันที "อ๋อเหรอครับ? ผมจะยิ้มให้ใคร จะคุยกับใคร มันก็สิทธิ์ของผมนี่ครับ คุณเป็นแค่กัปตันทีมบาส ไม่ใช่พ่อผมสักหน่อย จะมาสั่งห้ามโน่นห้ามing นี่อยู่ได้... เออ! ถ้ามันน่ารำคาญนัก งั้นผมไม่ถ่ายมันละรูปทีมบาสงี่เง่าเนี่ย!" รินกระแทกเสียงใส่ด้วยความโมโห มือเรียวคว้าสายสะพายกล้องเตรียมจะเดินหนีออกจากโรงยิม แต่ก่อนที่รินจะทันได้ก้าวเท้าพ้นจากเส้นสนาม กันต์ก็คว้าหมับเข้าที่ข้อศอกของเขา แรงบิดที่ไม่ได้รุนแรงแต่เด็ดขาดทำให้รินต้องเซถลอยกลับเข้ามาประชิดตัวกัปตันหนุ่มอีกครั้ง ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งคู่ปะทะกันท่ามกลางความเงียบงันของคนทั้งสนาม "ปล่อยนะ!" รินดึงแขนออกแต่ไม่เป็นผล กันต์ใช้มืออีกข้างจับไหล่ทั้งสองข้างของเขาตรึงไว้แน่น ดวงตาสีเข้มคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าเนียนที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธอย่างลึกซึ้ง "ผมบอกให้คุณอยู่เฉยๆ" เสียงของกันต์อ่อนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นประกายความน้อยใจในดวงตากลมโตนั้น แต่มันยังคงความดื้อรั้นเอาไว้เต็มเปี่ยม "คุณคิดว่าผมหงุดหงิดเพราะอะไรกันแน่ ริน... คิดว่าผมรำคาญที่คุณถ่ายรูปไม่สวย หรือรำคาญที่..." กันต์ชะงักคำพูดไว้แค่นั้น ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเมื่อปลายนิ้วโป้งเผลอไล้สัมผัสเบาๆ บนผิวแก้มเนียนโดยไม่รู้ตัว รินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครรลองหายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงความร้อนผ่าวที่พุ่งริ้วขึ้นมาบนใบหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา สมาชิกในทีมต่างพากันเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เมฆที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนด้วยความไม่พอใจ ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของรินกำลังเต้นระรัวจนแทบจะหลุดลอย และริมฝีปากของกันต์กำลังโน้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อน— *ปิ๊ดดดดดดด!* เสียงนกหวีดแหลมสูงกรีดแทรกบรรยากาศสีชมพูจางๆ ให้แตกกระเจิงในเสี้ยววินาที ประตูโรงยิมฝั่งทิศตะวันออกถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดสูททางการของอาจารย์ที่ปรึกษาคณะนิเทศศาสตร์ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "กันต์! ริน! พวกเธอสองคนมาทำอะไรกันตรงนั้น! เลิกสวีท เอ๊ย เลิกเคลียร์ปัญหากันได้แล้ว อาจารย์มีเรื่องด่วนต้องประกาศเรื่องโปรเจกต์ส่งเกรด!" สแลมดังก์สื่อรัก ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ