ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะทำงานของอาจารย์ประภาสดูเหมือนเขียงเขียงใหญ่ที่กำลังรอสับคอผมให้ขาดกระเด็นในดาบเดียว "ทุนการศึกษาโควตานักกีฬาบาสเกตเกียรติยศ... ถ้าเกรดเฉลี่ยรวมของนายร่วงลงต่ำกว่าสามจุดสองในเทอมนี้ มันหมายถึงการสละสิทธิ์โดยอัตโนมัติ คุณริน" เสียงของอาจารย์ที่ปรึกษาไม่ได้ดัง แต่ทุกพยางค์ที่กดลงมามีน้ำหนักราวกับค้อนปอนด์ "และตอนนี้ ตัวเลขสะสมล่าสุดของนายอยู่ที่สองจุดแปดห้า... ขาดอีกตั้งไกลลิบ" ผมยืนตัวตรงในห้องพักอาจารย์ที่เครื่องปรับอากาศพังจนลมร้อนเป่ารดท้ายทอย แต่ความเย็นเยียบกลับวิ่งพล่านไปตามกระดูกสันหลัง ดวงตาหลังกรอบแว่นหนาของอาจารย์มองผมด้วยความระอาปนสมเพชเวทนา "ผมพยายามแล้วครับอาจารย์ ช่วงนี้ซ้อมหนัก..." "การซ้อมบาสไม่ได้ช่วยให้วิชาเศรษฐศาสตร์มหภาคออกใบเกรดเอให้นายหรอกนะ" อาจารย์ประภาสตัดบท ใบหน้าย่นยู่ส่ายไปมาอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแฟ้มแล้วเลื่อนมันมาตรงหน้าผม "ทางออกเดียวที่จะดึงเกรดนายขึ้นมาทันสอบมิดเทอมสัปดาห์หน้า คือต้องมีคนติวเข้มตัวต่อตัวแบบเกาะติด" ผมก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้น รายชื่อติวเตอร์ระดับหัวกะทิของคณะถูกลิสต์ไว้สามคน คนแรกเกรดเฉลี่ยสี่จุดศูนย์แต่ติดธุระต่างประเทศ คนที่สองเป็นรุ่นพี่ปีสี่ที่เพิ่งลาออกจากการเป็นติวเตอร์เพราะต้องเตรียมตัวสอบตั๋วทนาย และชื่อสุดท้าย... ชื่อที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ทรงพลัง แฝงความดุดันและเป็นระเบียบในเวลาเดียวกัน *กันต์ ธีระวรกุล* สมองผมชะงักไปสามวินาทีเต็ม ภาพกัปตันทีมบาสมหาลัย ผู้มีใบหน้าคมคายราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นแต่แววตากลับเย็นชาเหมือนน้ำแข็งขั้วโลก ลอยเข้ามาในหัว พร้อมกับเสียงรองเท้าผ้าใบบดกับพื้นสนามบาสและเสียงฮู้ดที่กระแทกเข้ากับหน้าอกผมเมื่อวานซืน *ให้ตายเถอะ... นี่มันเรื่องตลกอะไรกันวะเนี่ย* "กันต์เขาเป็นท็อปฟอร์มของภาควิชาบริหารธุรกิจ แถมยังเป็นหัวหน้าทีมบาสที่นายสังกัดอยู่ด้วย น่าจะพูดจากันง่าย" อาจารย์ประภาสพูดต่อโดยไม่สนใจสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของผม "ไปคุยกับเขาซะ ถ้าเขาไม่ยอมเซ็นรับรองการเป็นติวเตอร์ให้... โควตาทุนของทีมนายจบเห่แน่ และเตรียมตัวหาเงินจ่ายค่าเทอมเองได้เลย" ผมเดินออกมาจากห้องพักอาจารย์ด้วยความรู้สึกเหมือนคนกำลังจะเดินไปขึ้นลานประหาร สนามบาสเกตบอลในร่มช่วงบ่ายสามโมงแดดส่องทะลุกระจกใสสาดแสงสีส้มอมทองลงมาบนพื้นยางสีเขียวเข้ม กลิ่นเหงื่อจางๆ และเสียงลูกบาสกระแทกพื้นดัง *ปั่กๆ* เป็นจังหวะสม่ำเสมอสะท้อนก้องไปทั่วโถงกว้าง ภาพของกันต์ในชุดเสื้อกล้ามสีดำและกางเกงวอร์มสีเทากำลังเลี้ยงลูกหลบเมฆ รองกัปตันทีมที่พยายามขโมยบอลอย่างดุเดือด เป็นภาพที่ดึงดูดสายตาทุกคู่บนอัฒจันทร์ แต่ไม่ใช่สายตาของผม... ผมกำลังมองหาช่องทางหนีทีไล่ที่เร็วที่สุดก่อนที่กัปตันทีมจอมโหดจะหันมาเห็นตัวปัญหาอย่างผม "เฮ้ย ริน!" เสียงเรียกที่ดังขึ้นจากกลางสนามทำเอาผมสะดุ้งสุดตัว เมฆหยุดการเลี้ยงบอลแล้วหันมาทางผม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนมุมปากของคู่ปรับตัวฉกาจ "มายืนทำหน้าเหมือนหมาท้องเสียอะไรตรงนั้นวะ หรือว่าอาจารย์เรียกไปเฉ่งเรื่องเกรดตกจนต้องมาขอส่วนบุญสนามบาส?" เสียงหัวheadครื้นเครงของสมาชิกในทีมบาสดังขึ้นทันที สายตาทุกคู่หันมาจับจ้องที่ผมเป็นตาเดียว รวมถึงกันต์... เขายืนอยู่กลางสนาม มือข้างหนึ่งถือลูกบาสไว้มั่น หยดเหงื่อใสไหลย้อยตามแนวสันกรามคมสันที่ขึ้นเคราจางๆ ใบหน้านั้นนิ่งสนิทไร้อารมณ์ แต่ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกคำพูดไร้สาระ กันต์ไม่พูดอะไรสักคำ เขาส่งลูกบาสให้เพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งรับแทน ก่อนจะเดินตรงดิ่งมาทางผม ฝีเท้าที่มั่นคงและร่างสูงใหญ่เกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรทำให้บรรยากาศรอบตัวผมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "มีธุระอะไร" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบเอ่ยขึ้นเมื่อเขาหยุดยืนห่างจากผมไม่ถึงก้าว กลิ่นสบู่ผสมเหงื่อจางๆ ลอยปะทะจมูก แต่มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเลยแม้แต่น้อย ผมกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก พยายามงัดรอยยิ้มกวนประสาทที่เป็นเกราะป้องกันตัวตามธรรมชาติออกมาใช้ "แหม กัปตันครับ ทักทายกันแบบนี้ใจคอไม่ค่อยดีเลยนะ... พอดีอาจารย์ฝากความคิดถึงมาน่ะสิ บอกว่าถ้าไม่อยากให้ทุนทีมบาสปลิวหายไปกับสายลม ฉันต้องหาคนเก่งๆ มาช่วยชีวิตด่วนจี๋" กันต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "เรื่องทุนของนาย มันเกี่ยวกับฉันตรงไหน" "ก็เกี่ยวข้องโดยตรงเลยล่ะครับคุณชาย..." ผมถอนหายใจยาวเหยียด ยอมจำนนต่อโชคชะตา "อาจารย์บังคับให้ฉันมาขอร้องให้นาย... ช่วยติววิชาเศรษฐศาสตร์ให้หน่อย" สนามบาสทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ เมฆที่ยืนอยู่ไม่ไกลส่งเสียงหัวเราะหึในลำคอ สีหน้าเยาะเย้ยฉายชัดเจน กันต์นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขามองหน้าผมนิ่งนานเสียจนผมเริ่มรู้สึกอึดอัดและอยากจะมุดแผ่นดินหนี ดวงตาสูงส่งคู่นั้นกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความประเมินค่า "นายเนี่ยนะ จะให้ฉันติวให้?" น้ำเสียงของเขามีความเย้ยหยันเจืออยู่ชัดเจน "แค่เวลาซ้อมบาสนายยังมาสาย สมาธิอยู่กับเรื่องไร้สาระไปวันๆ สมองอย่างนายจะรับความรู้ระดับบริหารธุรกิจเข้าไปได้สักกี่เปอร์เซ็นต์" "อ้าว พูดจาแบบนี้ดูถูกกันเกินไปหน่อยมั้งคุณกัปตัน!" ผมเผลอขึ้นเสียงด้วยความฉุนเฉียว ศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่เริ่มทำงาน "ถึงฉันจะขี้เกียจ แต่เรื่องหัวข้อความเข้าใจถ้าตั้งใจจริงๆ มันก็ไม่ได้ยากเกินมนุษย์มนาหรอกน่า ตกลงจะช่วยหรือไม่ช่วย พูดมาคำเดียว ถ้าไม่ช่วยฉันจะได้ไปหาคนอื่น..." "ไม่มีคนอื่นหรอก" กันต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาดจนผมชะงัก "วิชานั้นมีฉันคนเดียวในทีมที่ได้เกรดเอและว่างพอจะทำเรื่องแบบนี้... และถ้าทีมนายเสียโควตาทุนเพราะนายคนเดียว ทุกคนในทีมจะเดือดร้อน รวมถึงฉันด้วย" เขาขยับเข้าไปใกล้ผมอีกนิด ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนผมได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผมราวกับต้องการจะค้นหาความจริงบางอย่าง "ฉันเกลียดคนไม่มีวินัย ริน... และฉันยิ่งเกลียดคนที่ทำอะไรครึ่งๆ กลางๆ" ผมกัดฟันกรวด รู้สึกเจ็บแปล๊บในอกแต่ก็เถียงไม่ออกเพราะมันคือความจริง "แล้วนายจะเอายังไง ว่ามาเลย!" กันต์ยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับทำให้หัวใจผมเต้นผิดจังหวะอย่างน่าประหลาด "คืนนี้ สองทุ่มตรง ที่ห้องสมุดคณะบริหาร" กันต์กระซิบเสียงเบาข้างหูผม ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคจนขนลุกซู่ "ถ้าสายแม้แต่วินาทีเดียว... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน" พูดจบเขาก็หันหลังเดินกลับไปหยิบลูกบาสในสนามต่อโดยไม่รอคำตอบจากผมสักคำ ทิ้งให้ผมยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ หัวใจเต้นโครมครามด้วยความรู้สึกผสมปนเประหว่างความเครียด ความหงุดหงิด และความวูบวาบแปลกๆ ที่แล่นพล่านอยู่ในอก แต่ก่อนที่ผมจะทันได้ตั้งสติ เมฆก็เดินเข้ามาตบไหล่ผมแรงๆ พร้อมกับรอยยิ้มเหยียดหยาม "ระวังตัวไว้ให้ดีล่ะริน... คนอย่างกันต์น่ะ เขาไม่ได้ใจดีเหมือนหน้าตาหรอกนะ" ผมปัดมือเมฆออกด้วยความหงุดหงิด ส่งสายตาแข็งกร้าวกลับไปก่อนจะหันหลังก้าวเท้าออกจากโรงยิมด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก สองทุ่มตรง... คืนนี้ เราจะได้เห็นดีกัน *** *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้กันนะครับ*