เกรดติดลบกับกัปตันหน้าตาย

"ถ้าเทอมนี้เกรดวิชาสถิติของเธอไม่พ้นโซนแดง ฉันจะถอดชื่อเธอออกจากรายชื่อลีดเดอร์ไม้หนึ่งของคณะนิเทศฯ ทันที... และบอกไว้ก่อนว่า ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับเด็กเส้นคนไหนทั้งนั้น" เสียงประกาศิตจากประธานสโมสรนักศึกษาดังขึ้น พร้อมกับแฟ้มผลการเรียนสีแดงแจ๋ที่ถูกปักหมุดด้วยกระดาษโน้ตสีเหลืองเรืองแสง มันตอกย้ำความฉิบหายที่กำลังคืบคลานเข้ามาในชีวิตของ ริน หนุ่มฮอตปีสามผู้มีรอยยิ้มพราวเสน่ห์เป็นอาวุธประจำกาย รอยยิ้มที่มักจะละลายใจคนมองเสมอในยามอยู่หน้ากล้องหรือบนสเตจเชียร์ แต่ในวินาทีนี้ รอยยิ้มนั้นกลับแข็งค้างจนเกือบกลายเป็นรอยย่นบนใบหน้า "โธ่ อาจารย์ครับ... ชีวิตวัยรุ่นมันต้องมีผิดพลาดกันบ้าง วิชาสถิตินี่มันเหมือนภาษาอารามยัคที่สาบสูญไปแล้วชัดๆ นะครับ" รินพยายามส่งสายตาออดอ้อนระดับสิบไปให้ แต่อาจารย์ที่ปรึกษาหนุ่มใหญ่กลับนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน "ฉันไม่ได้ใจร้ายนะริน ทางคณะให้โอกาสเธอแล้ว... เงื่อนไขเดียวที่จะทำให้เธอรอดคือ ต้องหาติวเตอร์ส่วนตัวที่ทำเกรดเฉลี่ยวิชานี้ไม่ต่ำกว่า 3.8 และบังเอิญว่าคนคนนั้นเพิ่งส่งรายชื่อมาพอดี" อาจารย์เลื่อนเอกสารอีกแผ่นมาตรงหน้า "ไปตื๊อเขาซะ ถือซ้ำเติมความซวยของตัวเองให้คุ้มหน่อย" รินก้มมองชื่อที่ปรากฏอยู่บนกระดาษ ปลายนิ้วเรียวชะงักกึก *กันต์ - คณะบริหารธุรกิจ ปี 4* แถมพ่วงด้วยตำแหน่งกัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหด เหี้ยม และเนี้ยบทุกระเบียบกระบะ รัศมิความเย็นชาของอีกฝ่ายแผ่ทะลุกระดาษออกมาจนรินรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ให้ตายเถอะ... ไปขอร้องคนแบบนั้น สู้ให้เขาจับโยนลงถังขยะยังง่ายกว่าเสียอีก แต่ศักดิ์ศรีลีดเดอร์ตัวท็อปและตั๋วไปต่อในงานแข่งระดับประเทศค้ำคออยู่ รินจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากก้าวขาเข้ามาในอาคารยิมเนเซียมในยามที่แสงไฟสปอตไลท์สนามบาสสาดส่องลงมา เสียงลูกบาสเกตบอลกระทบพื้นยางดังปั๊กๆ เป็นจังหวะหนักหน่วง สะท้อนความหงุดหงิดของเจ้าของสนามได้อย่างดี รินยืนกอดอกพิงเสาเหล็กข้างสนาม ดวงตากลมโตมองแผ่นหลังกว้างในเสื้อกล้ามสีดำชุ่มเหงื่อของกัปตันทีมบาสที่กำลังเลี้ยงลูกหลบผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามด้วยความคล่องแคล่ว ท่วงท่าดุดันและเด็ดขาดจนน่าหมั่นไส้ เมฆ รองกัปตันทีมที่ยืนอยู่ข้างสนามอีกฝั่งส่งเสียงเชียร์แซวเสียงดัง แต่กันต์ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจ เขาส่งบอลทะลุช่องแคบๆ ก่อนจะกระโดดดังค์ลงห่วงเสียงดังสนั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจคนมอง ออร่าความกดดันและจริงจังของกันต์แผ่ขยายเป็นวงกว้าง จนคนในทีมต่างพากันถอยห่างเมื่อเห็นสีหน้าถมึงทึงของกัปตันหนุ่ม เมื่อการฝึกซ้อมสิ้นสุดลง กันต์ใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับเหงื่อตามลำคอแกร่ง ดวงตาคมกริบสีนิลกวาดสายตามองมาที่ขอบสนาม และหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างโปร่งของคนที่ยืนเก๊กท่ารออยู่ก่อนแล้ว "นายมาทำอะไรตรงนี้ เขตหวงห้ามคนนอก" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นโดยไม่มีความเกรงใจ รินขยับยิ้มมุมปาก เดินทอดน่องเข้ามาใกล้ทีละก้าว กลิ่นกายปะปนกับกลิ่นเหงื่อจางๆ และความสะอาดของผู้ชายสายกีฬาโชยปะทะจมูก ชวนให้ใจเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด "ไม่ได้อยากมาเดินเล่นหรอกครับ กัปตันกันต์คนเก่ง... พอดีผมมีเรื่อง 'คอขาดบาดตาย' จะมาขอความกรุณาหน่อย" รินจงใจทิ้งเสียงสูงอย่างยียวน กันต์หรี่ตามองประเมินอีกฝ่าย หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความรำคาญ "ถ้าเรื่องไร้สาระ เชิญออกไปทางเดิม" "เดี๋ยวดสิครับ ใจร้ายจัง... ผมมาร้องขอชีวิตนะเนี่ย" รินก้าวเข้าไปประชิดตัวขึ้นอีกนิดจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับความดุดันของอีกฝ่ายทำเอาสติเกือบหลุด "ผมได้ยินมาว่า... คุณกันต์คนเก่งรับหน้าที่ติวเตอร์วิชาสถิติแก้บนให้สโมสรนักศึกษาใช่ไหมครับ?" กันต์นิ่งเงียบ ไม่ปฏิเสธ แต่ดวงตาสีคมกลับวาวโรจน์ขึ้นอย่างรู้ทัน "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเด็กนิเทศฯ เจ้าสำราญอย่างเธอ?" "เกี่ยวเต็มๆ เลยล่ะครับ เพราะผม... คือเหยื่อรายแรกที่อาจารย์ส่งมาให้คุณเคี่ยวเข็ญไงล่ะ" รินฉีกยิ้มกว้างชนิดที่คิดว่าหวานหยดที่สุดในสามโลกส่งให้ แต่ปฏิสนธิกลับมาคือความเย็นชาที่ติดลบ "ปฏิเสธ" กันต์สวนกลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดสักเสี้ยววินาที "ตารางชีวิตฉันมีระเบียบวินัยเกินกว่าจะเอาเวลาไปเสียกับคนที่ไม่แม้แต่จะจำสูตรคำนวณเบื้องต้นได้ เชิญหาคนอื่น" พูดจบ กัปตันหนุ่มก็หันหลังคว้ากระเป๋าเป้เตรียมเดินหนีทันที แต่รินมีหรือจะยอมแพ้ เขารีบพุ่งตัวไปขวางทาง พร้อมกับคว้าชายเสื้อกล้ามของอีกฝ่ายไว้แน่น แรงกระชากกะทันหันทำให้กันต์ต้องชะงักและหันกลับมามองด้วยความไม่พอใจ รินเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ ดวงตากลมโตมีความดื้อรั้นฉายชัด ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างคนที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "ถ้าคุณไม่ยอมติวให้ผมนะ... ผมจะตามป่วนการซ้อมบาสของคุณทุกวัน จะยืนถือป้ายไฟเชียร์หน้าสนามทุกแมตช์ และจะคอยกวนประสาทคุณจนกว่าทีมคุณจะแพ้ตกรอบเลย คอยดู!" กันต์จ้องมองใบหน้าเรียวที่อยู่ห่างกันแค่คืบ ดวงตาสีคมหรี่แคบลงอย่างอันตราย ความนิ่งสงบเมื่อครู่เริ่มมีรอยร้าวจากความท้าทายของแมวป่าจอมพยศตัวนี้ บรรยากาศรอบตัวเงียบลงจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันต์ที่ผ่อนออกมาอย่างช้าๆ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินจนแผ่นหลังของคนตัวเล็กชนเข้ากับเสาเหล็กสนามบาสอย่างจัง กันต์ใช้แขนข้างหนึ่งยันเสากั้นทางหนีไว้ ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่ทำเอาขนลุกซู่ "กล้าดีนี่... อยากลองของดีนักใช่ไหม?" ในจังหวะที่หัวใจของรินกำลังเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกและแรงกดดันจากใบหน้าที่โน้มเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบจะแตะกันนั้นเอง— *แอ๊ด... เสียงประตูยิมเนเซียมฝั่งทิศเหนือถูกผลักเปิดออกกว้าง พร้อมกับเสียงตะโกนกระหึ่มของใครบางคน* "กันต์! แย่แล้ว! อาจารย์ภาควิชาบริหารเรียกประชุมด่วนเรื่องทุนการศึกษาของทีมนาย มีปัญหาใหญ่แล้ว!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาสัมผัสความฟินและปมเดือดในตอนแรกนี้นะครับ