งานเลี้ยงรุ่นที่ไม่คาดฝัน

"นี่... พวกนาย... กำลังทำอะไรกันอยู่?!" เสียงอุทานที่ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบในห้องชมรมบาสเกตบอล ทำเอาข้อมือของรินที่กำลังเอื้อมไปจัดปมเสื้อสูทให้กันต์ชะงักกึก ระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขาสองคนตอนนี้เหลือเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ ของกัปตันทีมบาสหนุ่มปะทะเข้ากับพวงแก้มใสจนรินต้องรีบถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ ขณะที่กันต์ยังคงตีสีหน้านิ่งเรียบ แม้ว่าดวงตาคมก్రిบจะไหววับอย่างรวดเร็วเมื่อหันไปมองต้นเสียง "รุ่นพี่กรณ์..." รินพึมพำเบาๆ พร้อมกับยกมือขึ้นเกาหัวแก้เก้อเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า หัวใจเจ้ากรรมยังคงเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะกลัวรุ่นพี่เข้าใจผิด แต่เป็นเพราะสัมผัสเมื่อครู่มันใกล้ชิดเสียจนเกินขอบเขตของคำว่า "เพื่อนร่วมทีมชั่วคราว" ไปไกลโขแล้ว "ฉันแค่ให้รินช่วยดูความเรียบร้อยของชุด เพราะงานเลี้ยงคณะคืนนี้พวกเราต้องไปในฐานะตัวแทนทีม" กันต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้พิรุธใดๆ สมกับที่เป็นกัปตันผู้ควบคุมสถานการณ์ได้เสมอ แม้ว่ากระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตสีขาวจะถูกปลดออกอย่างไร้ระเบียบเล็กน้อยจากการยื้อยุดก่อนหน้านี้ก็ตาม กรณ์หรี่ตามองรุ่นน้องทั้งสองคนสลับกันไปมาด้วยรอยยิ้มรู้ทัน ก่อนจะหัวเราะในลำคอ "อ่าฮะ... ตัวแทนทีมเหรอ? นึกว่ากำลังซ้อมแผนบล็อกอินไซด์แบบประชิดตัวซะอีก เอาเถอะ รีบตามออกมาก็แล้วกัน รถตู้ของคณะจอดรออยู่ข้างล่างแล้ว เมฆมันไปรอที่งานก่อนแล้วนะ" สิ้นเสียงของกรณ์ ประตูห้องชมรมก็ปิดลงอีกครั้ง ทิ้งให้รินและกันต์ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ รินลอบถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะหันไปคว้ากระเป๋าเป้ของตัวเองขึ้นสะพาย "ไปกันเถอะครับ ท่านกัปตัน เดี๋ยวจะหาว่าผมทำให้เสียเวลาอันมีค่าอีก" รินเอ่ยแซะด้วยน้ำเสียงติดตลกเพื่อทำลายบรรยากาศอึดอัด กันต์ไม่ตอบคำถาม แต่กลับสาวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัวรินอีกครั้ง จนร่างโปร่งต้องผถะหลังชนกับล็อกเกอร์เก็บของ ดวงตาสีเข้มก้มลงมองสบตาคนตัวเล็กกว่าอย่างดุดัน มือหนายื่นออกไปจัดปกเสื้อสูทสีเข้มให้รินใหม่อีกรอบอย่างประณีต บรรจง และช้าๆ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความตั้งใจจนรินไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "อย่าทำตัวซุ่มซ่ามในงานเลี้ยงก็พอ... ริน" กันต์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยแรงดึงดูดประหลาดทำเอาขนอ่อนลุกชันไปทั้งร่าง ก่อนที่เจ้าตัวจะผละออกแล้วเดินนำลิ่วออกจากห้องไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้รินยืนกัดริมฝีปากตัวเองแน่นด้วยความหมั่นไส้และอาการใจสั่นที่ไม่ยอมสงบลงสักที งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของคณะนิเทศศาสตร์และวิทยาศาสตร์การกีฬาจัดขึ้นที่รูฟท็อปบาร์สุดหรูใจกลางเมือง แสงไฟนีออนสีส้มอมชมพูสาดส่องกระทบกับผิวน้ำในสระว่ายน้ำอินฟินิตี้พูล เสียงเพลงจังหวะ Medium-tempo คลอเบาๆ ช่วยสร้างบรรยากาศผ่อนคลายท่ามกลางเหล่านักศึกษาที่กำลังสนุกสนานกับอาหารและเครื่องดื่ม รินเลือกที่จะหลบมุมมานั่งเงียบๆ ที่บาร์เครื่องดื่มด้านใน ปล่อยให้พวกเพื่อนๆ สายปั่นไปสนุกกันที่ฟลอร์แดนซ์ ความเหนื่อยล้าจากการถูกกันต์เคี่ยวเข็ญในสนามซ้อมตลอดสัปดาห์เริ่มส่งผล แต่มันก็ยังไม่เท่ากับความปั่นป่วนในอกทุกครั้งที่นึกถึงสายตาคู่คมนั้น "นั่งคนเดียวไม่เหงาแย่เหรอครับ คุณตัวสำรอง" เสียงทุ้มกวนประสาทดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของ "เมฆ" รองกัปตันทีมบาสที่เดินถือแก้วค็อกเทลเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้สตูลตัวข้างๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความท้าทาย รินปรายตามองเล็กน้อยก่อนจะยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นจิบ "ไม่เหงาหรอกครับ พอดีผมชอบคุยกับคนที่มีเหตุผลมากกว่าพวกที่ชอบเล่นตลกหลังฉาก" เมฆหัวเราะในลำคอ บรรยากาศรอบตัวพวกเขาร้อนระอุขึ้นมาทันทีแม้จะอยู่ในโซนปรับอากาศ "นายคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ริน? กันต์น่ะ... ไม่ใช่คนที่ใครจะเข้าไปเล่นๆ ด้วยได้หรอกนะ หมอนั่นมีกรอบที่กั้นไว้หมดแล้ว และนายก็เป็นแค่... ตัวแปรชั่วคราวที่เข้ามาสร้างความรำคาญให้เขาเท่านั้นแหละ" "งั้นเหรอครับ?" รินวางแก้วลง เสียงกระทบกับเคาน์เตอร์ดังชัดเจน ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว "แล้วถ้าตัวแปรชั่วคราวคนนี้ดันทะลุเข้าไปในกรอบที่ว่านั่นได้ล่ะ... รองกัปตันอย่างคุณจะทำยังไง?" ก่อนที่เมฆจะได้ทันเอ่ยปากตอบโต้ ประตูทางเชื่อมโซน VIP ก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของกันต์ ร่างสูงในชุดสูทสLender สีดำสนิทที่ถอดเนคไทออกแล้ว ปลดกระดุมเม็ดบนเผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนและไหปลาร้าได้รูป ความหล่อเหลาและออร่าความเยือกเย็นทำให้สายตานับสิบในงานหันไปมองเป็นตาเดียว กันต์กวาดสายตาคมกริบมองหาใครบางคน ก่อนที่ดวงตาสูงส่งคู่นั้นจะมาหยุดนิ่งที่รินและเมฆซึ่งกำลังนั่งประจันหน้ากันอยู่ กันต์สาวเท้าก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและหนักแน่น แรงกดดันรอบตัวแผ่ซ่านจนเมฆต้องหันไปมองตาม แรงปะทะระหว่างเสือสองตัวในทีมบาสกำลังคุกรุ่นขึ้นอีกครั้งท่ามกลางแสงสีเสียงของค่ำคืนนี้ กันต์เดินตรงมาหยุดยืนอยู่ข้างหลังเก้าอี้ของริน มือหนาวางลงบนพนักพิงใกล้กับไหล่บางอย่างแสดงความเป็นเจ้าของโดยปริยาย สายตาคมกริบจ้องมองเมฆด้วยแววตาที่เย็นชาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา "หมดเวลาพักผ่อนแล้วริน..." กันต์เอ่ยเสียงต่ำ ทว่าทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบ "กลับโต๊ะเราได้แล้ว... มีคนเขาอยากคุยกับนายเรื่องโปรเจกต์ตัวต่อตัวต่อให้จบ" รินเงยหน้าขึ้นมองกัปตันหนุ่มผู้มีแววตาอ่านยากคนนั้น หัวใจกระตุกวูบกับคำพูดที่ทิ้งปมปริศนาไว้ แต่ยังไม่ทันที่รินจะได้เอ่ยถามอะไร เสียงประกาศจากไมโครโฟนกลางงานก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "เอาล่ะครับทุกท่าน! ช่วงเวลาสำคัญของค่ำคืนนี้... ขอเชิญตัวแทนจากคณะนิเทศฯ และวิทย์กีฬา ขึ้นมาทำภารกิจกระชับมิตรบนเวทีนี้ได้เลยครับ!" พิธีกรหนุ่มสาวประจำงานตะโกนเรียกเสียงดังพร้อมกับสปอตไลท์ที่สาดส่องตรงมายังโต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่พอดี และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... ชื่อที่พิธีกรประกาศออกมาเสียงดังฟังชัดเพื่อขึ้นไปทำภารกิจคู่กันบนเวที ก็คือชื่อของ "กันต์" และ "ริน" รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองหน้ากันต์ทันที แต่สิ่งที่พบกลับเป็นรอยยิ้มมุมปากจางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่งจากกัปตันผู้เคร่งขรึมคนนี้... รอยยิ้มที่เหมือนกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้เดินเข้าสู่กรงทองโดยสมัครใจ "ไปกันเถอะครับ..." กันต์โน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหูของริน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนสติกระเจิดกระเจิง "งานเลี้ยงรุ่นครั้งนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้นเอง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!