ขอโทษได้ไหม

“เลิกทำหน้าเหมือนโดนใครอมพะนำใส่ปากสักทีได้ไหมพาย? จะโกรธก็บอก จะงอนก็พูดออกมา ไม่ใช่มานั่งเขี่ยเส้นมาม่าเหมือนมันจะลุกขึ้นมาเต้นระบำให้ดูแบบนี้” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากโซฟาตัวยาว ร่างสูงของ ‘ทาม’ นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งถือไอแพดแต่งานจริงๆ จ้องเขม็งมาที่พายราวกับจะใช้สายตาเอ็กซเรย์ให้ทะลุถึงหัวใจ คนตัวเล็กกว่าสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะวางตะเกียบลงในชามเสียงดังเคร้ง “ก็ใครบอกให้พี่ไปสนิทกับมายด์ขนาดนั้นล่ะ! เห็นแล้วมันหงุดหงิด… มันแบบ… โอ๊ย! บอกไม่ถูก!” พายโวยวายแก้เก้อ ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีระเรื่อด้วยความโมโหปนน้อยใจ “หงุดหงิดเพราะหวง หรือหงุดหงิดเพราะฉันไม่สนใจพายกันแน่?” ทามวางไอแพดลงแล้วขยับตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวที่สะอาดเหมือนไอแดดหลังฝนตกทำให้พายต้องถอยกรูดไปจนชิดขอบเตียง “หลงตัวเอง! ใครจะหวงพี่ ทะเลาะกับกำแพงยังดูมีสาระกว่ามาคุยกับพี่เลยนะทาม!” พายลุกพรวดขึ้น คว้าถุงกระดาษที่วางอยู่ข้างตัวมาโยนใส่ตักอีกคนอย่างแรง ความนุ่มนิ่มของก้อนชีสเค้กเจ้าดังที่ต้องต่อคิวถึงสองชั่วโมงถูกส่งไปกระแทกหน้าท้องแกร่งนั่นแหละ แทนคำขอโทษที่เจ้าตัวไม่ยอมเอ่ยออกมาจากปากสักที ทามเลิกคิ้วมองถุงในมือ ก่อนจะก้มลงมองหน้าพายที่พยายามแสร้งทำเป็นเมินมองไปทางอื่น “นี่คืออะไร? ของเซ่นไหว้คนแก่เหรอ?” “ถ้ารู้ว่ากวนประสาทแบบนี้ รู้งี้เอาไปทิ้งถังขยะหน้ามอดีกว่าค่ะ!” พายทำท่าจะคว้าถุงคืน แต่ทามไวกว่า เขาคว้าข้อมือเล็กไว้แล้วดึงเบาๆ จนคนตัวเล็กเซมานั่งเบียดอยู่ข้างเขาบนโซฟา “ขอโทษได้ไหมล่ะ... ที่ทำให้คิดมากเรื่องมายด์” เสียงของทามอ่อนลงจนน่าใจหาย ความกวนประสาทหายวับไป เหลือเพียงความอบอุ่นที่พายเกลียดที่สุด เพราะมันทำให้หัวใจดวงน้อยๆ เต้นรัวจนคุมไม่อยู่ “ที่เดินด้วยกันเมื่อวานเพราะงานคณะ มันจบแล้ว และหลังจากนี้... ฉันจะให้พายเห็นแค่หน้าฉันคนเดียว โอเคไหม?” พายเม้มปากแน่น หลบสายตาคมกริบที่จ้องลึกเข้ามา “พูกง่ายๆ แบบนี้ ใครจะไปเชื่อ” “งั้นต้องให้ทำยังไงถึงจะเชื่อล่ะ? หรือต้องให้สาบานต่อหน้าหอพัก? หรือต้องให้เซ็นสัญญาโอนกรรมสิทธิ์หัวใจไว้ที่พายถาวรเลยดี?” “เว่อร์!” พายตีเข้าที่ไหล่กว้างหนึ่งที แต่ริมฝีปากที่เคยคว่ำสนิทกลับเผลอคลี่ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานสม่ำเสมอ ทามค่อยๆ แกะกล่องขนมพลางตักชีสเค้กชิ้นเล็กจ่อที่ริมฝีปากของพาย ดวงตาคู่คมจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดูที่ล้นปรี่ จนพายรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลายไปกับสายตานั้น “อ้าม... ถือว่านี่คือข้อตกลงนะ ถ้ากินชิ้นนี้เข้าไป แปลว่าเราหายโกรธกันแล้ว” พายชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอ้าปากรับขนมหวานนุ่มละมุนลิ้นนั้นเข้าไป ความหวานหอมของชีสทำให้อารมณ์คุกรุ่นในใจเริ่มมอดดับ แต่ทันทีที่กลืนลงคอ เสียงแจ้งเตือนแชตในโทรศัพท์ของทามที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น... แล้วก็ดังขึ้นอีกครั้ง... และอีกครั้ง ทามหันไปหยิบโทรศัพท์ ใบหน้าหล่อเหลาที่เพิ่งยิ้มให้พายเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในเสี้ยววินาที “ว่าไงครับมายด์... อ๋อ... ใช่ครับ... ผมอยู่ห้อง... อะไรนะ?” พายชะงัก สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นความสับสน ทามกดวางสายพลางมองหน้าพายด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหยิบกุญแจรถขึ้นมา “พาย... มายด์บอกว่าทำกระเป๋าสตางค์หล่นไว้ที่ห้องฉันตอนมาเอางานเมื่อกี้ เธอเพิ่งรู้ตัวตอนถึงหน้าหอ พาย... ฉันขอลงไปดูแป๊บเดียว เดี๋ยวรีบกลับมานะ” ทามรีบคว้าเสื้อคลุมแล้ววิ่งออกจากห้องไป ทิ้งให้พายนั่งอึ้งอยู่บนโซฟาคนเดียว กลิ่นชีสเค้กที่ยังค้างอยู่ในปากกลับกลายเป็นความขมปร่าที่ค่อยๆ กัดกินใจ ห้านาทีผ่านไป... สิบนาที... ครึ่งชั่วโมง เสียงประตูห้องเปิดออก พายที่นั่งรออยู่รีบลุกขึ้น แต่ทว่า... สิ่งที่เห็นไม่ได้มีแค่ทามที่เดินเข้ามา แต่มันคือมายด์ที่เกาะแขนทามเข้ามาด้วยใบหน้าที่ดูตื่นตระหนก และที่เลวร้ายกว่านั้น... ในมือของมายด์ คือสร้อยข้อมือที่พายเคยเห็นว่ามันติดอยู่บนเสื้อของทามเมื่อวานนี้ “ขอโทษทีนะพาย... พอดีมายด์หาของไม่เจอ พี่เลยต้องพาขึ้นมาดูอีกรอบน่ะ” ทามพูดพลางแกะมือมายด์ออกด้วยสีหน้าลำบากใจ แต่ทว่าจังหวะที่มายด์ก้มลงวางของ เธอจงใจโน้มตัวไปกระซิบข้างหูทามเบาๆ ซึ่งมันดังพอที่จะทำให้คนในห้องได้ยินชัดเจน “ขอบคุณนะทาม... ที่ยัง ‘เลือก’ จะกลับมาหามายด์เหมือนเดิม” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพายทันที ทามเบิกตากว้างรีบหันไปมองพายที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ความรู้สึกโกรธ พายที่พยายามง้อ ทั้งหมดถูกทำลายลงในพริบตา พายสบตาคมคู่นั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันคือความเย็นชาที่ทามไม่เคยอยากเห็นจากคนตรงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว “เลือกเหรอคะ?” พายเค้นเสียงถาม รอยยิ้มสมเพชปรากฏขึ้นที่มุมปาก “งั้นก็เชิญเลือกให้ดีนะคะ... เพราะครั้งหน้า พายจะไม่เสียเวลามานั่งซื้อขนมง้อใครอีกแล้ว” พายคว้ากระเป๋าสะพายแล้วเดินกระแทกไหล่ทามออกไปจากห้องทันที ทามจะคว้าข้อมือไว้แต่มายด์กลับดึงแขนเขาไว้แน่น ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เสียงแจ้งเตือนแชตจากหน้าจอโทรศัพท์ของทามที่วางทิ้งไว้บนโซฟาก็ดังขึ้น... มันเป็นข้อความจาก ‘พาย’ ที่เด้งขึ้นมาโชว์หรา [พาย: เราเลิกเป็นรูมเมตกันเถอะค่ะ ถ้าพี่อยากได้เขามากขนาดนั้น] หวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกคนจะยังคงมีความสุขไปกับความละมุนและปมที่กำลังเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ นะคะ!