ปากไม่ตรงกับใจ

“นี่พาย... จะถอดสร้อยเส้นนั้นออกเดี๋ยวนี้ หรือจะให้พี่เป็นคนถอดให้ด้วยวิธีอื่น” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบจนน่าขนลุกดังขึ้นจากข้างหลัง ขณะที่ฉันกำลังยืนส่องกระจกชื่นชมสร้อยข้อมือเงินเส้นเล็กที่รุ่นพี่ในคณะเพิ่งมอบให้เป็นรางวัลจากการที่ฉันช่วยงานโปรเจกต์ใหญ่เสร็จ มือหนาของทามคว้าหมับเข้าที่ข้อมือฉันทันที แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นและเต็มไปด้วย ‘ความหวง’ ที่แผ่ซ่านออกมาจนฉันรับรู้ได้ถึงไอความร้อนจากฝ่ามือเขา “พี่ทาม! เป็นบ้าอะไรเนี่ย เข้ามาในห้องไม่เคาะประตูอีกแล้วนะ!” ฉันสะดุ้งสุดตัว พยายามสะบัดมือออกแต่เขากลับยิ่งรั้งไว้แน่นขึ้น ดวงตาคมกริบของวิศวะหนุ่มปีสามจ้องมองสร้อยเส้นนั้นราวกับมันเป็นสิ่งแปลกปลอมที่น่ารังเกียจ “พี่ถามว่าใครให้มา” “ก็รุ่นพี่ในคณะไงคะ! เขาให้เป็นสินน้ำใจที่ช่วยงาน ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลย ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!” “สินน้ำใจเหรอ?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะกวนประสาทฉันอยู่เป็นนิจบัดนี้กลับตึงเปรี๊ยะ “แล้วทำไมต้องรับ? ใจง่ายไปหรือเปล่าพาย เห็นใครให้อะไรก็รับหมด ถ้าวันหลังมีผู้ชายคนไหนเดินมาขอไปเดทด้วย ไม่ตกลงเขาไปเลยล่ะ จะได้ครบสูตรคนน่ารักประจำคณะ” คำพูดจิกกัดที่พุ่งตรงมายังหัวใจทำเอาฉันชะงักไปชั่วครู่ ความโกรธที่เคยมีอยู่แล้วยิ่งพุ่งปรี๊ดจนหน้าแดงก่ำ ฉันสะบัดมือออกจนหลุดจากพันธนาการ ก่อนจะหันไปตวาดใส่เขาทั้งที่ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว “พี่มีสิทธิ์อะไรมาว่าพายแบบนี้คะ? พี่เป็นใคร? เป็นเจ้าของชีวิตพายเหรอถึงได้มาสั่งห้ามนู่นนี่ สร้อยแค่นี้พายรับไว้ในฐานะเพื่อนร่วมงานมันหนักหัวพี่ตรงไหนนักหนา!” ทามนิ่งไป... แววตาของเขาไหววูบชั่วขณะเหมือนคนโดนตบหน้าด้วยความจริง แต่เพียงครู่เดียวเขาก็กลับมาตีหน้านิ่งสนิท แววตาที่เคยอบอุ่นเวลาเขามองฉันกลับกลายเป็นความเย็นชาที่ฉันไม่คุ้นเคย “พี่ไม่มีสิทธิ์... อ้อ ใช่ พี่ลืมไป” เขาขยับยิ้มมุมปากที่ดูยังไงก็ฝืนสุดๆ “ถ้าพี่ไม่มีสิทธิ์ งั้นก็ตามใจพายเถอะ อยากรับของจากใคร อยากให้ใครมาจีบ ก็เชิญให้เต็มที่เลยนะ พี่มันก็แค่ ‘รูมเมต’ ที่เสือกเรื่องคนอื่นมากไปหน่อย” พูดจบเขาก็หันหลังเดินปังออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้ฉันยืนตัวสั่นด้วยความโกรธปนน้อยใจอยู่กลางห้อง แชตไลน์ในมือถือดังขึ้นเตือนรัวๆ จากกลุ่มเพื่อนที่กำลังรอให้ฉันไปทานข้าวด้วย แต่ในใจฉันตอนนี้มันว้าวุ่นเกินกว่าจะทำอะไรได้ *จิน: พาย! อยู่ไหนเนี่ย พี่ทามเดินหน้ายักษ์ออกมาจากหอพวกแกนะ ไปทำอะไรให้เขาโกรธอีกละเนี่ย?* *พาย: ไม่รู้! ไม่ต้องมาพูดถึงคนนิสัยเสียแบบนั้นเลยนะ!* *จิน: อ้าว เฮ้ย ทะเลาะกันเหรอ? ใจเย็นๆ นะเว้ย เขาแค่หวงมั้ง... หึงน่ะ หึง!* ฉันวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิด ปากไม่ตรงกับใจเหลือเกินนะคุณทาม! บอกว่าไม่มีสิทธิ์ แล้วจะมาหวงก้างทำไมวะ! ผ่านไปชั่วโมงกว่า ท้องฟ้าข้างนอกเริ่มมืดลงแต่คนตัวดีก็ยังไม่กลับเข้ามาในห้อง ฉันนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง พลางมองสร้อยข้อมือเส้นเดิมที่วางทิ้งไว้ข้างตัว ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ... หรือฉันจะแรงไปนะ? จริงๆ แค่ถอดสร้อยออกให้เขาเห็นใจเย็นลงสักนิดก็คงจบ แต่เพราะความทิฐิที่ฉันเองก็มีไม่แพ้ใคร มันเลยกลายเป็นสงครามเย็นแบบนี้ ตื๊ด... เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นชื่อแชตที่ฉันคุ้นตา... ‘รูมเมตหน้าหล่อ’ *ทาม: เปิดประตูให้หน่อย ลืมกุญแจ* ฉันรีบกระโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งไปที่ประตู แต่ก่อนจะเอื้อมมือไปจับลูกบิด ฉันก็นึกอะไรดีๆ ออก... ฉันแกล้งทำเป็นไม่สนใจแล้วเดินกลับไปนั่งที่เตียง ปล่อยให้คนข้างนอกเคาะอยู่อย่างนั้น ก๊อกๆๆ “พาย เปิดประตู พี่รู้ว่าพายอยู่ในห้อง” “ไม่อยู่ค่ะ! ไปนอนกับคนที่ให้สร้อยพายไปเลยไป!” ฉันตะโกนตอบกลับไป เสียงของฉันสั่นเครือเล็กน้อย เงียบ... คราวนี้ไม่มีเสียงตอบโต้กลับมา ฉันเริ่มใจคอไม่ดี เลยตัดสินใจเดินไปแอบส่องผ่านตาแมวที่ประตู แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบ ทามไม่ได้ยืนอยู่หน้าประตู แต่เขานั่งพิงผนังข้างๆ ประตูนั้นเอง ใบหน้าหล่อเหลาซบลงกับเข่าตัวเอง ดูเงียบเหงาและโดดเดี่ยวจนฉันรู้สึกเจ็บแปลบที่อก ฉันค่อยๆ แง้มประตูออกช้าๆ “พี่... พี่ทาม?” เขาเงยหน้าขึ้นมองฉัน ดวงตาคู่คมที่เคยสดใสดูหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เขาจะยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่พูดอะไรสักคำ เขาเดินตรงไปที่เตียงแล้วหยิบหมอนขึ้นมา เตรียมจะย้ายไปนอนที่โซฟาเหมือนทุกครั้งที่ทะเลาะกัน “จะไปไหนคะ” ฉันถามเสียงเบา “ไปนอนที่โซฟา... พายจะได้ไม่ต้องรำคาญพี่” “ไม่ต้องไป...” ฉันพูดพร้อมกับคว้าชายเสื้อเขาไว้ ความกล้าที่เหลืออยู่ทั้งหมดทำให้ฉันตัดสินใจทำสิ่งที่ใจสั่ง “...สร้อยเส้นนั้น พายทิ้งไปแล้ว พี่ไม่ต้องห่วงหรอก พายไม่ได้อยากได้มันตั้งแต่แรกแล้วด้วย” ทามชะงักหันกลับมามองฉัน สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากความเย็นชาเป็นความโหยหาอย่างชัดเจน เขาค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ฉันจนลมหายใจเราสัมผัสกัน “ที่ทิ้ง... เพราะไม่ชอบของ หรือเพราะไม่อยากให้พี่ไม่สบายใจ” เขาถามเสียงพร่า ฉันเม้มปากแน่น หลบสายตาวูบวาบ พยายามจะเบี่ยงหน้าหนีแต่เขากลับเชยคางฉันขึ้นให้สบตากับเขาตรงๆ ในจังหวะนั้นเอง นิ้วโป้งของเขาก็เกลี่ยเบาๆ ที่ริมฝีปากล่างของฉัน สัมผัสที่คุ้นเคยทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “พาย... ถ้าวันหนึ่งพี่ทำตัวไม่น่ารัก ถ้าวันหนึ่งพี่หวงพายจนเกินไป...” เขาเว้นจังหวะไปชั่วครู่ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงหน้าจนฉันแทบละลาย “...พายจะรำคาญพี่จนทิ้งพี่ไปเลยไหม” ฉันอ้าปากค้าง กำลังจะตอบโต้ด้วยความปากจัดตามสไตล์ แต่จู่ๆ โทรศัพท์ในมือเขาก็ดังขึ้นพร้อมข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นบนหน้าจอจนฉันเหลือบไปเห็นเข้าพอดี... ‘มายด์: ขอบคุณที่มาส่งเมื่อกี้ที่หน้าคอนโดนะคะ ทาม... มายด์ลืมของไว้ที่รถหรือเปล่าคะ?’ คำถามที่ค้างคาในใจยังไม่ทันได้คำตอบ ความร้อนรุ่มที่เพิ่งจะสงบลง กลับปะทุขึ้นมาใหม่ยิ่งกว่าเดิม! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความวุ่นวายของคู่กัดคู่นี้จนถึงบรรทัดสุดท้ายนะคะ! หวังว่าตอนหน้าทุกคนจะช่วยเป็นกำลังใจให้พายและทามกันต่อไปด้วยค่ะ!