ความหึงที่ปิดไม่มิด

“พี่ไม่ได้จะมาจีบหรอกครับ แค่รู้สึกว่าเราน่ารักดีเลยอยากขอคอนแท็กต์ไว้ เผื่อวันหลังมีงานโปรเจกต์ที่ต้องประสานงานข้ามคณะ พี่จะได้ติดต่อสะดวก” น้ำเสียงนุ่มทุ้มของ 'พี่เซน' รุ่นพี่ปี 3 คณะบริหารฯ ดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ทำเอาสาวๆ โต๊ะข้างๆ แอบกรี๊ดเบาๆ มือหนายื่นสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดมาตรงหน้าพายด้วยท่าทีสุภาพจนดูไม่ออกว่านี่คือการทอดสะพานหรือแค่ชวนคุยตามมารยาท พายกระพริบตาปริบๆ มองโทรศัพท์สลับกับใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายด้วยความประหม่า ความขี้โวยวายที่เคยมีหายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงความทำตัวไม่ถูกจนต้องยกมือขึ้นเกาแก้มตัวเองเบาๆ “เอ่อ... คือว่าพาย...” “พายบอกพี่เขาไปสิว่าพายไม่เล่นแอปฯ อื่นนอกจากแอปฯ ธนาคาร” เสียงกวนประสาทที่คุ้นหูแทรกเข้ามาขัดจังหวะทันที ทามเดินเข้ามาจากทางไหนไม่มีใครรู้ ร่างสูงใหญ่ในเสื้อช็อปเปื้อนคราบน้ำมันเล็กน้อยก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างพายกับรุ่นพี่คนนั้น ก่อนจะใช้ท่อนแขนแกร่งพาดไหล่พายไว้แน่น แล้วกดสายตามองพี่เซนด้วยแววตาที่เรียกว่า 'ไม่เป็นมิตรอย่างแรง' “อ้าว ทาม มาได้ไงเนี่ย?” พายเงยหน้าถามรูมเมตตัวดีที่จู่ๆ ก็โผล่มาเหมือนเงาตามตัว “มาดูคนแถวนี้ครับ กลัวว่าจะมีพวกหิวโซมาทำเนียนขอไลน์คนอื่น” ทามพูดพลางกระชับวงแขนที่ไหล่พายให้แนบแน่นขึ้น “พี่เซนครับ พอดีผมมีเรื่องด่วนจะคุยกับพายหน่อย พี่คงไม่รบกวนเวลาส่วนตัวของพวกเรานะ... ใช่ไหมครับ?” น้ำเสียงของทามไม่ได้นุ่มนวลเหมือนตอนคุยกับพาย แต่มันแฝงความกดดันและอาณาเขตความเป็นเจ้าของที่คนฟังก็สัมผัสได้ทันที พี่เซนชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มที่เคยสดใสเริ่มเจื่อนลง ก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง “อ๋อ... งั้นพี่ไม่กวนแล้วดีกว่า ไว้เจอกันใหม่นะพาย” ร่างสูงของรุ่นพี่คณะบริหารฯ เดินจากไปแล้ว แต่ทามยังคงยืนท่าเดิม กลิ่นสบู่ผสมกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ จากตัวเขาทำให้พายใจเต้นรัวอย่างห้ามไม่อยู่ พายรีบสะบัดไหล่ให้หลุดจากพันธนาการของอีกฝ่ายก่อนจะหันไปโวยวายกลบเกลื่อน “นี่ทาม! ไปทำแบบนั้นได้ไง พี่เขาก็แค่มาขอไลน์เอง มารยาทน่ะมีไหมห๊ะ!” ทามไม่ตอบ เขาเพียงแค่จ้องหน้าพายด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่แววตากวนประสาทที่พายคุ้นเคย แต่มันดู 'ดุ' และ 'เรียกร้อง' จนพายต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว “ไปขอไลน์ทำไม?” “เอ้า ก็เขาอยากรู้จักไง พายก็เป็นคนเฟรนด์ลี่นะลืมไปเหรอ” “เฟรนด์ลี่กับทุกคนเนี่ยนะ?” ทามก้าวประชิดตัวจนพายต้องถอยไปชนกับขอบโต๊ะในห้องสมุด กลิ่นอายความหึงหวงที่ปิดไม่มิดแผ่ออกมาจนรอบข้างเริ่มเงียบลง “พายเป็นของใคร... กฎข้อที่ห้าในสัญญาเช่าห้องเราเขียนว่ายังไงนะพาย จำได้ไหม?” พายหน้าแดงก่ำ สมองประมวลผลคำว่า 'ของใคร' จนร้อนฉ่าไปหมด “กฎ... กฎอะไร พายจำไม่ได้!” “งั้นต้องทวนให้ฟังบ่อยๆ แล้วล่ะมั้ง” ทามโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน พายหลับตาปี๋ หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความเงียบเข้าครอบงำพื้นที่ตรงนั้น มีเพียงเสียงหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ที่เป็นตัวบ่งบอกสถานการณ์ที่กำลังเดือดจัด จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนแชตในมือถือของพายก็ดังขึ้นพร้อมกันหลายข้อความ ทามผละออกไปอย่างเสียดายก่อนจะหยิบมือถือพายขึ้นมาดูด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่มือของเขากลับสั่นเบาๆ พายชะโงกหน้าดูหน้าจอ เห็นข้อความจากกลุ่มเพื่อนที่ส่งรูปเหตุการณ์เมื่อกี้มาให้พร้อมข้อความแซวว่า 'พี่ทามหึงโหดมาก!' แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับแจ้งเตือนใหม่ที่เด้งขึ้นมาในแอปแชตส่วนตัว *พี่เซน: “พี่ล้อเล่นน่ะครับ จริงๆ พี่แค่จะชวนพายไปติวหนังสือเฉยๆ แต่ดูท่าแล้ว... รูมเมตเราคงไม่ปลื้ม งั้นเอาเป็นว่าไว้โอกาสหน้านะครับ”* พายยังไม่ทันได้อ่านจบ ทามก็แย่งมือถือไปกดพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปรัวๆ ก่อนจะกดส่งและวางมือถือลงบนโต๊ะด้วยความเร็วแสง “ทาม! นายทำอะไรลงไป!” พายรีบคว้ามือถือมาดู แต่ทามกลับคว้าข้อมือพายไว้แน่นแล้วดึงตัวพายให้ก้าวตามไปที่ประตูทางออก “ไม่ได้ทำอะไร แค่ตอบแทนในฐานะรูมเมต” ทามพูดเสียงเรียบ แต่แววตากลับสั่นไหวอย่างรุนแรง พายก้มมองหน้าจอแชตที่ทามเพิ่งพิมพ์ทิ้งไว้ด้วยมือตัวเองก่อนจะกดยกเลิกไม่ทัน... ข้อความนั้นไม่ใช่การปฏิเสธ แต่เป็นประโยคที่ทำเอาพายแทบหยุดหายใจ *‘พายไม่ว่างครับ พายต้องอยู่ซ้อมบทรักกับผมทั้งคืน ไม่สะดวกไปติวกับใครทั้งนั้น’* พายเบิกตากว้าง เงยหน้ามองคนข้างๆ ที่กำลังลากเขาออกไปจากห้องสมุดด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่หูแดงก่ำ ทามหันมาสบตาพายด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่ารูมเมต “เผลอส่งไปแล้ว... ทีนี้จะทำยังไงดีล่ะพาย?” ที่คั่นหนังสือสีชมพูหวังว่าคุณจะมีความสุขไปกับความวุ่นวายของคู่นี้นะคะ!