แชตเผลอใจ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของพายกำลังสั่นระริกด้วยข้อความแจ้งเตือนที่ไหลทะลักเข้ามาดั่งสายน้ำท่วมเขื่อน ตั้งแต่ที่ภาพถ่ายเบลอๆ ระหว่างเขากับทามรุ่นพี่ตัวร้ายแห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์หลุดเข้าไปอยู่ในเพจเม้าท์มอยของมหาวิทยาลัย โทรศัพท์เครื่องนี้ก็แทบจะไม่เคยสงบสุขเลยสักวินาทีเดียว "อีพาย!แกตั้งสติแล้วตอบฉันเดี๋ยวนี้! ไอ้รูปที่รุ่นพี่ทามมันก้มหน้าลงมาใกล้แกจนจมูกจะชนกันเนี่ย... มันคืออะไรวะเพื่อนรัก? สรุปว่าพวกแกแอบแซ่บกันลับหลังฉันเหรอ ถึงขั้นมีคนตาดีเห็นว่าพี่แกเดินตามตื๊อแกเข้าห้องสมุดเมื่อวานด้วย!" เสียงแหลมปรี๊ดของจินผ่านลำโพงโทรศัพท์ดังทะลุออกมา แม้ว่าพายจะไม่ได้เปิดโหมดสปีกเกอร์โฟนก็ตาม เพื่อนสนิทตัวดีคงกำลังนั่งกุมขมับอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องคณะนิเทศฯ เป็นแน่แท้ ขณะที่ตัวต้นเรื่องอย่างพายกำลังนั่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่บนโซฟาตัวนุ่มในห้องนั่งเล่นของหอพัก พร้อมกับสายตาคมกริบของรูมเมตกวนประสาทที่กำลังยืนเช็ดผมหยิกศกเปียกชื้นอยู่ตรงหน้าประตูห้องน้ำพอดี ให้ตายเถอะ... ผู้ชายอะไร จะหน้าตาดีเกินมนุษย์มนาไปซะทุกอณูรูขุมขนแบบนี้วะ! ยิ่งเห็นหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามโครงหน้าคมคายและไฝเม็ดเล็กตรงมุมปากนั่น พายก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดจนอยากจะหยิบหมอนอิงฟาดหน้าหล่อๆ นั้นสักทีสองที ข้อหาที่ทำให้เขาต้องตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งมหาลัยในตอนนี้ "มันไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละยัยจิน! แกอย่าไปเชื่อข่าวโคมลอยพวกนั้นนะเว้ย!" พายกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ด้วยความหัวเสีย พยายามเหลือบสายตาไปทางทามที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ รอยยิ้มร้ายกาจที่ส่งมาเหมือนจะเยาะเย้ยว่า *'เถียงไปเถอะ ยังไงความจริงก็คาตาอยู่ดี'* "ไม่มีอะไรบ้าอะไรล่ะยะ! ก็ไอ้พี่ทามเล่นโพสต์สตอรี่ไอจีเป็นรูปเงาสะท้อนกระจกในห้องนอน พร้อมแคปชั่นชวนคิดว่า *'ระวังตัวไว้ให้ดีนะ... รูมเมตดื้อๆ แบบนี้ ต้องโดนทำโทษด้วยการโดนจูบซ้ำๆ ถึงจะยอมเข้านอนแต่โดยดี'* แบบนี้ ไม่ให้ฉันคิดไปไกลได้ยังไงไหว!" พายสะดุ้งโหยงจนเกือบทำโทรศัพท์หลุดมือ เมื่อได้ยินประโยคเด็ดจากปากเพื่อนสนิท ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีราวกับถูกเตาไฟลวก ความทรงจำเมื่อคืนตอนที่ริมฝีปากอุ่นจัดของคนตรงหน้าทาบทับลงมาอย่างไร้การป้องกันตัวพุ่งย้อนกลับเข้ามาในหัว สมองของเขาขาวโพลนไปหมด หัวใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นรำไม่เป็นจังหวะเสียจนน่าโมโห ไอ้รุ่นพี่บ้า! คนฉวยโอกาส! คนหน้าไมอาย! พายขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตากลมโตตวัดมองร่างสูงที่เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ อย่างระแวดระวัง ทามทิ้งตัวลงนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกันอย่างไร้ความเกรงใจ กลิ่นสบู่อ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ลอยมาแตะจมูกจนพายต้องรีบขยับก้นถอยร่นไปชิดมุมโซฟาโดยอัตโนมัติ "มองหน้าฉันแบบนี้... แปลว่าคิดถึงเรื่องเมื่อคืนอยู่ใช่ไหมล่ะเด็กดี" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวเสน่ห์คู่นั้นจ้องมองพายด้วยความเอ็นดูระคนเจ้าเล่ห์ "ใครคิดถึงนายฟะไอ้รุ่นพี่โรคจิต! ถอยไปไกลๆ เลยนะ! อย่ามานั่งใกล้ฉันนะเว้ย!" พายโวยวายเสียงดังลั่นพร้อมกับใช้มือผลักไหล่กว้างของอีกฝ่ายอย่างแรง แต่ทามกลับไม่มีทีท่าว่าจะสะเทือนแต่อย่างใด ซ้ำร้ายยังรวบข้อมือทั้งสองข้างของพายเอาไว้ด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย แล้วโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกันจริงๆ "ปล่อยนะเว้ย! บอกให้ปล่อยไงไอ้พี่ทาม!" พายดิ้นเร่าๆ เหมือนแมวถูกเหยียบหาง ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไปแล้ว อันตรายต่อหัวใจดวงน้อยๆ ที่ไม่เคยแข็งแกร่งพอจะต้านทานเสน่ห์ของรูมเมตคนนี้ได้เลยสักครั้ง "ไม่ออก... จนกว่าจะได้ยินคำตอบว่าตกลงจะยอมเป็น 'สมบัติ' ของฉันดีๆ หรือจะต้องให้ฉันไปประกาศให้คนทั้งมหาลัยรู้จริงๆ ว่านายคือน้ำตาลก้อนโปรดที่ฉันแอบชิมทุกวันกันแน่" ทามกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจลากเสียงยาวสร้างความปั่นป่วนในท้องของพายจนต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้เกิดมาเพื่อฆ่าเขาชัดๆ! ในจังหวะที่พายกำลังจะอ้าปากด่ากราดด้วยถ้อยคำที่แสบสันที่สุดในชีวิตนักศึกษานิเทศศาสตร์ เสียงโทรศัพท์ในมือก็สั่นเตือนขึ้นมาอีกครั้ง สายตาคมเหลือบไปเห็นหน้าจอแชตกลุ่มคณะที่มีพวกเพื่อนตัวแสบกำลังรุมทึ้งถามคำถามรัวๆ จนตาลาย ความโกรธและความหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่เช้าตรู่พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด พายตัดสินใจแล้วว่าจะต้องพิมพ์ข้อความยาวเหยียดเพื่อด่าทอไอ้รุ่นพี่หน้ามึนที่นั่งยิ้มระรื่นอยู่ข้างๆ ให้สาสมกับความอัปยศอดสูที่เขาต้องเจอในวันนี้! นิ้วเรียวรีบกดแป้นพิมพ์ยิกๆ ด้วยความเร็วแสง อารมณ์โกรธทำให้ปลายนิ้วแทบจะทะลุจอ *‘ไอ้คนฉวยโอกาส! ไอ้พี่ทามหน้าด้าน! ไอ้คนนิสัยไม่ดี นายมันก็แค่คนตลบตะแลง ชอบแกล้งคนอื่นลับหลัง นายคิดว่าตัวเองหล่อมากนักรึไงถึงทำตัวกร่างแบบนี้ หยุดยุ่งกับฉันสักทีไอ้บ้าเอ้ย!’* พายพิมพ์ข้อความยาวเหยียดด้วยความสะใจ น้ำเสียงในหัวพรั่งพรูไปด้วยคำด่าทอนับร้อยแปดพันประการที่เตรียมไว้ระบายใส่หน้าไอ้คนฉวยโอกาส แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ความรีบร้อนและอาการมือสั่นเพราะความโมโหเข้าครอบงำ สายตาดันเหลือบไปเห็นรอยยิ้มมุมปากที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ ของทามที่กำลังจ้องหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองสลับกับหน้าเขาอย่างสนุกสนาน เดี๋ยวนะ... ทำไมไอ้บ้านี่ถึงยิ้มวะ? พายขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัยชั่วขณะ สมองที่รวนเรเริ่มประมวลผลช้าลงครึ่งจังหวะ และในวินาทีมหาสมุทรแห่งความหายนะกำลังจะพัดถล่ม นิ้วโป้งเจ้ากรรมที่ควรจะกดปุ่มส่งข้อความด่าทอยาวเหยียดนั้น กลับลื่นไถลไปโดนปุ่มลัดสติกเกอร์รูปหัวใจสีชมพูหวานแหววขนาดมหึมาที่อยู่ข้างๆ แป้นพิมพ์พอดีเป๊ะ! *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นเบาๆ จากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนตักของทาม พายเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อก้มลงมองหน้าจอของตัวเองแล้วพบว่า... ข้อความที่เขากลั่นกรองมาจากก้นบึ้งของความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ ไม่ได้ถูกส่งไปประณามหยามเหยียดในแชตกลุ่มเพื่อนแต่อย่างใด แต่ทว่ามันถูกส่งตรงไปยังห้องแชตส่วนตัวของ 'ทาม' รูมเมตตัวร้าย... พร้อมกับสติกเกอร์หัวใจดวงโตที่พุ่งกระแทกตาแบบเต็มๆ ตา! ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ ราวกับโลกใบนี้หยุดหมุนไปดื้อๆ พายอ้าปากค้าง ตาโตมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหล่อเหลาที่ตอนนี้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อยๆ หุบลง เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่พราวระยับไปด้วยประกายแห่งความสุขล้นปรี่ ดวงตาคมกริมคู่นั้นมองข้อความในแชตก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาตรงๆ "อ่า..." ทามทวนข้อความยาวเหยียดที่เต็มไปด้วยคำด่าทอ แต่ลงท้ายด้วยสติกเกอร์หัวใจดวงโตด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนฝัน "แปลว่า... ที่ด่ายืดยาวมาทั้งหมดนี่ สรุปคือเขินจนมือลั่นส่งหัวใจมาสารภาพรักกันเหรอครับเด็กดี?" พายหน้าถอดสี ร่างกายร้อนผ่าวขึ้นมาฉับพลันราวกับโดนไฟแผดเผา ความอับอายพุ่งทะยานทะลุเพดานห้องจนอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด "ไอ้... ไอ้พี่ทาม! ฉันไม่ได้ตั้งใจนะเว้ย! มันมือลั่น! มือมันลั่นต่างหากเล่า!" พายโวยวายเสียงหลง หน้าแดงแจ๋จนแทบจะระเบิดเป็นโกโก้คั้น พยายามจะยื้อแย่งโทรศัพท์มือถือคืนมา แต่ทว่าทามกลับยกแขนขึ้นสูงเหนือหัวได้อย่างง่ายดาย ทามหัวנסในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวเสน่ห์จ้องมองคนตัวเล็กที่กำลังดิ้นพล่านด้วยความเขินอายจนแก้มป่อง ก่อนที่นิ้วแกร่งจะกดพิมพ์บางอย่างตอบกลับมาในแชตทันที *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในเครื่องของพาย พายก้มลงมองหน้าจอด้วยหัวใจที่เต้นรัวระคนหวาดหวั่น ข้อความล่าสุดจากทามปรากฏเด่นชัดอยู่ตรงหน้า... *[ทาม]: มือลั่นไม่เป็นไร... แต่หัวใจที่ส่งมาเมื่อกี้ ฉันรับไว้หมดแล้วนะพาย คืนนี้เตรียมตัวโดนทำโทษข้อหาปากแข็งได้เลย* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันทีที่อ่านจบ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาทรงเสน่ห์ที่โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกันในระยะประชิด และก่อนที่พายจะทันได้เปล่งเสียงโวยวายใดๆ ออกมา ร่างสูงก็ขยับเข้ามาประชิดตัวจนหนีไปไหนไม่ได้ พร้อมกับรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำให้รู้ว่าค่ำคืนนี้... เขาไม่มีวันได้นอนหลับอย่างสงบสุขอีกต่อไปแล้ว --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและเอ็นดูความซุ่มซ่ามของน้องพายกับความเจ้าเล่ห์ของพี่ทามไปด้วยกันนะคะ!