เจ็บไหมคนเก่ง

“ฉิบหายแล้ว...” เสียงทามพึมพำลอดไรฟันขณะที่เขาสับเท้าวิ่งฝ่าฝูงชนที่กำลังแตกตื่นตรงจุดพักกองเชียร์ ภาพตรงหน้าคือร่างของพายที่ล้มพับลงไปกองกับพื้นสนามหญ้าในจังหวะวิ่งผลัดไม้สุดท้าย รองเท้าสตั๊ดที่ดูเหมือนจะใหญ่เกินไซส์เท้าเจ้าตัวไปนิดเกี่ยวเข้ากับยอดหญ้าจนร่างบางเซถลา หน้าเข่ากระแทกพื้นดัง *ปึ้ก* จนคนมองยังรู้สึกเจ็บแทน “พาย! เป็นอะไรไหม!” ทามไม่รอให้ใครประคอง เขาพุ่งตัวเข้าไปแทรกกลางวงล้อมของเพื่อนนิเทศฯ ที่กำลังทำหน้าเลิ่กลั่ก ใบหน้าคมเข้มที่ปกติมักจะยียวนกวนประสาทบัดนี้ตึงเครียดจนเห็นสันกรามชัดเจน เขาทรุดตัวลงข้างๆ พายที่กำลังนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด “เจ็บ... ฮึก... เจ็บเข่า” พายเม้มปากแน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตกใจและอับอายที่ตัวเองดันมาพลาดท่าต่อหน้าคนทั้งคณะ รวมถึงยัยมายด์ที่ยืนทำหน้าสงสารปลอมๆ อยู่ไม่ไกล “ไหนดูซิ” ทามสั่งเสียงเข้ม มือหนาสั่นเล็กน้อยขณะแตะลงที่หัวเข่าของพายเบาๆ เลือดซิบออกมาจากแผลถลอกวงกว้าง “แม่เจ้า... ยัยตัวดีเอ๊ย ทำไมซุ่มซ่ามขนาดนี้วะ” “ก็มัน... อึก... มันสะดุดนี่นา! แล้วพี่มาว่าฉันทำไมล่ะ!” พายตวาดกลับทั้งน้ำตาตามนิสัยปากจัดที่แม้แต่ตอนเจ็บก็ไม่ยอมลดละ “จะโวยวายไปไหน เลือดออกขนาดนี้ยังจะมาเถียงอีก” ทามถอนหายใจยาว แววตาที่มองสบมามันเปลี่ยนไป... จากความกวนประสาทที่เคยมี กลับเหลือเพียงความอ่อนโยนที่ชวนให้ใจเต้นผิดจังหวะ “เจ็บไหมคนเก่ง... อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวจะพาไปห้องพยาบาล” เขาไม่รอฟังคำปฏิเสธ ร่างสูงช้อนตัวพายขึ้นมาในท่าเจ้าหญิงอย่างทะนุถนอม ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของบรรดาสาวๆ รอบสนามที่เห็นช็อตเด็ดนี้เข้าเต็มตา “ปล่อยนะ! ฉันเดินเองได้!” พายประท้วงพลางทุบไหล่กว้าง แต่ทามกลับกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น “ถ้ายังดื้อ ฉันจะจูบกลางสนามนี่แหละ เอาสิ” ทามก้มหน้าลงมากระซิบข้างหู น้ำเสียงแหบพร่าทำเอาพายหน้าแดงซ่านจนลามไปถึงใบหู ร่างบางเงียบกริบทันทีเหมือนโดนสาป ในห้องพยาบาลที่เงียบสงบหลังจากความวุ่นวายภายนอก ทามนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกข้างเตียงที่พายนั่งอยู่ มือเรียวหยิบสำลีชุบแอลกอฮอล์ขึ้นมาอย่างเบามือ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาพายที่กำลังมองเขาอยู่ก่อนแล้ว “มองอะไร” ทามถามพลางยิ้มมุมปาก “ก็... ไม่เคยเห็นพี่ในโหมดนี้” พายตอบเสียงอ้อมแอ้ม “ปกติเอาแต่แกล้ง” “ที่แกล้ง... ก็เพราะอยากให้มองแต่ฉันคนเดียวไง” ทามกดสำลีลงบนแผลเบาๆ จนพายสะดุ้งเล็กน้อย “เจ็บเหรอ... ขอโทษนะ” น้ำเสียงที่อ่อนโยนเกินปกติทำให้พายรู้สึกว่าหัวใจตัวเองกำลังถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวทามลอยมาแตะจมูก ยิ่งตอนที่เขาเป่าลมเบาๆ ที่แผลเพื่อบรรเทาความแสบ พายก็แทบจะกลั้นหายใจตาย “พาย...” จู่ๆ ทามก็เรียกชื่อเขาเบาๆ มือที่กำลังแปะพลาสเตอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง “ถ้าวันนั้น... ฉันไม่ได้กวนประสาทเธอ แต่ฉันจีบเธอจริงๆ เธอจะว่ายังไง” พายหัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน “พี่... พูดอะไรของพี่เนี่ย” “ก็พูดที่อยากพูดไง” ทามเขยิบหน้าเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่ลดลงจนลมหายใจรินรดกัน “ไม่ได้อยากเป็นแค่รูมเมตแล้วนะ... อยากเป็นคนดูแล แล้วก็อยากเป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์เห็นเธอซุ่มซ่ามแบบนี้ด้วย” พายอ้าปากค้าง กำลังจะสวนกลับตามความเคยชิน แต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้องพยาบาลก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับเสียงของมายด์ที่ดังขึ้น “พี่ทามคะ! มายด์เอาขนมมาให้... เอ๊ะ” มายด์ชะงักกึกเมื่อเห็นภาพคนสองคนในระยะประชิด สายตาของเธอฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ทามผละออกห่างจากพายอย่างรวดเร็ว แต่สายตาของเขายังคงจ้องลึกเข้าไปในตาของพายราวกับจะย้ำคำพูดเมื่อครู่ “เธอมาทำไมมายด์” ทามถามเสียงเรียบไร้เยื่อใย “ก็มายด์เห็นพี่ทามรีบวิ่งมาดูพาย มายด์เลยเป็นห่วง...” “ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก ขอบใจนะ” พายรีบแทรกขึ้นก่อนที่สถานการณ์จะอึดอัดไปมากกว่านี้ แต่มือของเธอกลับถูกทามคว้าไปกุมไว้แน่นใต้ผ้าห่มโดยที่มายด์มองไม่เห็น พายเบิกตากว้าง พยายามจะดึงมือออกแต่ทามกลับกระชับแน่นขึ้นอีก เขาหันไปมองมายด์ด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มกวนๆ ให้พาย แต่ในแววตานั้นกลับมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าเดิม “มายด์ออกไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันต้องพารูมเมตฉันไปทำแผลต่อที่ห้อง... เรามี ‘ธุระส่วนตัว’ ที่ต้องเคลียร์กันอีกเยอะเลย” ทามเน้นคำว่าธุระส่วนตัวจนพายหน้าร้อนผ่าว และในขณะที่มายด์กำลังจะก้าวขาออกจากห้องพร้อมความโกรธจัด จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนแชตในโทรศัพท์ของพายก็ดังขึ้นรัวๆ พายเหลือบไปเห็นชื่อแชตที่ส่งเข้ามา... มันคือแชตกลุ่ม ‘นิเทศฯ ขาเม้าท์’ ที่กำลังแคปรูปตอนทามอุ้มเธอในสนามมาลง พร้อมข้อความที่ทำให้หัวใจพายหล่นไปที่ตาตุ่ม *‘เห้ยพวกแก! ดูนี่! พี่ทามวิศวะฯ ประกาศในเพจคณะแล้วว่า พายคือ “สมบัติส่วนตัว” ของเขานะเว้ย!!!’* พายเงยหน้าขึ้นมองทามที่ตอนนี้กำลังหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาดูพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาขยิบตาให้พายหนึ่งข้าง ก่อนจะพูดประโยคที่ทำเอาพายแทบอยากจะเอาหัวมุดเตียงหนี “ไง... เห็นในเพจหรือยัง? สรุปว่าไง จะยอมเป็นสมบัติของฉันดีๆ หรือต้องให้ฉันประกาศเพิ่มว่าเราจูบกันไปกี่รอบแล้วในห้องนี้?” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ "ที่คั่นหนังสือสีชมพู" เสมอมานะคะ!