งานกีฬาสีสุดโหด

"นี่นาย! จะบ้าหรือไง ใครเขาให้โค้ชมายืนจ้องหน้าแบบนั้นตอนฉันหอบแฮ่กอยู่เนี่ย!" เสียงของฉันแว้ดขึ้นกลางสนามกีฬาร้อนระอุ จังหวะที่ฉันเพิ่งหยุดวิ่งจากรอบซ้อมเสร็จเหงื่อเม็ดโตไหลเข้าตาจนแสบไปหมด แต่สิ่งที่น่าหงุดหงิดกว่าคือใบหน้าหล่อเหลาที่กวนประสาทที่สุดในคณะวิศวะฯ กำลังยืนกอดอกพิงเสาไฟ มองฉันด้วยสายตาเรียบเฉยที่เหมือนจะบอกว่า *'แค่นี้ยังไม่ตายหรอก'* ทามเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเขาผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ มันทำให้ใจฉันเต้นแรงจนเกือบหลุดออกมานอกอก มือหนาหยิบขวดน้ำเย็นจัดยื่นมาตรงหน้า แต่แทนที่จะส่งให้ดีๆ เขากลับหมุนฝาขวดออกให้เสร็จสรรพ แล้วแตะริมฝีปากขวดเข้าที่ข้างแก้มฉันเบาๆ เพื่อให้ความเย็นปลอบประโลมผิวที่แดงก่ำ "ก็ถ้าไม่จ้อง เดี๋ยวเธอก็แอบอู้ แล้วก็นะ... วิ่งแบบนี้ถ้าผลัดไม่ดีมีหวังหน้าทิ่มพื้นสนามหญ้าแน่ๆ ยัยพาย" "ไม่ต้องมาเรียกยัยพาย! แล้วก็อย่ามาทำเป็นห่วงนักเลย ฉันลงแข่งให้คณะนิเทศฯ ไม่ได้ลงให้พี่ทามคุมซ้อมสักหน่อย" "อ้าว... ก็ใครล่ะที่เป็นคนไปอ้อนวอนประธานชมรมกรีฑาว่าอยากได้ 'โค้ชส่วนตัวที่หล่อที่สุดในมหาลัย' น่ะ หืม?" คำถามนั้นทำให้ฉันชะงักกึกจนเผลอกัดริมฝีปากตัวเอง หน้าที่ร้อนอยู่แล้วกลับร้อนผ่าวขึ้นไปอีก นี่เขาจำคำพูดเพ้อเจ้อตอนที่ฉันเมาเหล้าปั่นในงานเลี้ยงรุ่นวันนั้นได้ด้วยเหรอ! "ฝันไปเถอะ! คนอย่างฉันไม่เคยพูดแบบนั้น!" "เหรอ... แต่ในแชตกลุ่มรุ่นพี่วิศวะฯ ที่เธอนั่งกดส่งสติกเกอร์หัวใจรัวๆ ตอนเมาน่ะ ผมเก็บหลักฐานไว้นะครับ" เขากดหน้าจอโทรศัพท์โชว์ให้เห็นรูปแคปแชตในตำนานที่ฉันเกือบลืมไปแล้ว ความอับอายพุ่งสูงจนอยากจะมุดลงไปใต้ลู่วิ่ง ทามหลุดขำเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเปลี่ยนโหมดจากคนกวนประสาทมาเป็นโหมดจริงจังที่น่าหมั่นไส้กว่าเดิม "เอาล่ะ พักพอแล้ว 10 นาทีถัดไป คือการฝึกสปีดต้น ถ้าไม่อยากให้อายคณะนิเทศฯ ในวันจริง ก็ตั้งใจหน่อยนะครับคุณหนูพาย" ตลอดการซ้อม ทามดูแลทุกรายละเอียดอย่างน่าเหลือเชื่อ เขาคอยจับจังหวะการออกตัว คอยบอกให้ฉันหายใจแบบไหน และที่สำคัญ... ทุกครั้งที่ฉันเสียหลักเกือบจะล้ม เขามักจะคว้าเอวฉันไว้ได้ทันท่วงทีเสมอ สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่แนบผ่านเสื้อกีฬาบางๆ ทำเอาสมาธิฉันกระเจิงทุกครั้ง "ว้าย!" จังหวะออกตัวรอบที่สาม รองเท้าฉันเกี่ยวกันเองจนร่างปลิวไปปะทะอกแกร่งของทามเต็มแรง กลิ่นกายของเขาที่หอมสะอาดเหมือนแดดตอนเช้าทำให้ฉันเผลอซบหน้าลงกับอกเขาอย่างลืมตัว ความนุ่มนวลที่ได้รับกลับมาคือมือหนาที่ลูบหัวฉันเบาๆ อย่างอ่อนโยน "เก่งมากครับ พักก่อนเถอะ" ทามกระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทจนฉันขนลุกซู่ ในจังหวะที่ฉันกำลังจะผละออก สายตาเหลือบไปเห็น 'มายด์' ดาวคณะนิเทศฯ ที่ยืนถือขวดน้ำหรูหราอยู่ข้างสนาม ใบหน้าสวยจัดนั้นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด เธอจ้องมาที่มือของทามที่ยังคงกุมเอวฉันไว้ไม่ปล่อย มายด์เดินดุ่มๆ เข้ามาใกล้ รอยยิ้มหวานหยดถูกปั้นแต่งขึ้น แต่นัยน์ตาเธอเย็นเยียบ "ทามคะ พายคงไม่ได้ซ้อมหนักจนเป็นลมใช่ไหมคะ พอดีมายด์เตรียมเครื่องดื่มเกลือแร่มาให้ทามกับพายด้วยค่ะ" ทามหันไปมองมายด์ สายตาเขาเปลี่ยนเป็นเรียบสนิท ไม่มีความเป็นกันเองเหมือนที่คุยกับฉันแม้แต่น้อย "ขอบใจนะมายด์ แต่ฉันไม่ได้เป็นคนแข่ง และพาย... เขาก็มีน้ำของเขาแล้ว" เขากระชับข้อมือฉันให้เดินตามไปที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ ทิ้งให้มายด์ยืนกำหมัดแน่นอยู่ตรงนั้น ฉันทำตัวไม่ถูก ได้แต่เดินตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปเงียบๆ จนกระทั่งถึงจุดที่ไม่มีคนพลุกพล่าน ทามหยุดเดินแล้วหันกลับมามองหน้าฉันตรงๆ สายตาเขาลึกซึ้งจนฉันไม่กล้าสบตา "ที่ผมทุ่มเทซ้อมให้ขนาดนี้ ไม่ใช่แค่เพราะอยากให้คณะชนะหรอกนะพาย" "แล้วเพราะอะไร..." ฉันถามเสียงเบาหวิว ทามโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเราแตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รินรดจมูกฉัน เขาหยิบโทรศัพท์เครื่องที่ถืออยู่ในมือขึ้นมา ปลดล็อกหน้าจอแล้วยื่นแชตที่เปิดค้างไว้ให้ฉันดู ในนั้นมีข้อความที่เขายังไม่ได้ส่งถึงใคร แต่มันถูกพิมพ์ค้างไว้ว่า... *'พายครับ ถ้าแข่งชนะ... ผมขอจีบคุณอย่างเป็นทางการได้ไหม'* หัวใจฉันเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ทามกดยกเลิกข้อความนั้นอย่างรวดเร็ว แต่ทว่า... นิ้วของเขาดันพลาดไปกดปุ่มส่งเข้าห้องแชตกลุ่มคณะนิเทศฯ ที่มีสมาชิกกว่าร้อยคนแทนที่จะเป็นห้องส่วนตัวของฉัน! เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของทุกคนรอบสนามพร้อมใจกันดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว ทามเบิกตากว้างมองหน้าจอด้วยความตื่นตระหนก ส่วนฉันน่ะเหรอ... สติหลุดลอยไปถึงดาวอังคารแล้ว! "ฉิบหายแล้ว..." ทามพึมพำเสียงหลง ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของยัยพายกับนายทามมาจนถึงตอนนี้นะคะ!