ความลับใต้หมอน

“ถ้าตอบไม่ดี... พี่จะถือวิสาสะเป็นแฟนตัวจริงโดยไม่ขออนุญาตแล้วนะ” ประโยคกำกวมที่ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้เมื่อคืนยังคงดังวนเวียนอยู่ในโสตประสาทของพาย ราวกับแผ่นเสียงตกร่องที่ซ้ำทวนท่อนเดิมซ้ำๆ จนหัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะ ทว่าเจ้าของประโยคอันตรายนั้นกลับหายตัวไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างด้วยตารางเรียนเช้าตรู่ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปล่อยให้ร่างบางของเด็กนิเทศฯ ปีหนึ่งอย่างพายต้องมานั่งเคว้งคว้างเผชิญหน้ากับกองชีทรายงานและกลิ่นกาแฟดำจางๆ บนโต๊ะอ่านหนังสือในห้องนอนร่วม ให้ตายเถอะ... ผู้ชายอะไร หน้ามึนเป็นที่หนึ่ง! พายสะบัดหัวแรงๆ เพื่อไล่ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกจากหัว ก่อนจะก้มลงมองกองกระดาษรายงานที่กองพะเนิน ทว่าสายตากลับสะดุดเข้ากับสมุดปกหนังสีน้ำตาลเข้มเล่มคุ้นตาที่ถูกสอดไว้ใต้กองหนังสือชีทฟิสิกส์ของทาม สมุดโน้ตเล่มหนาที่พี่รหัสตัวดีหวงนักหวงหนา ไม่เคยยอมให้ใครแตะต้อง แม้แต่ตอนที่จินเพื่อนรักของพายเคยเอ่ยปากขอหยิบมาดูผ่านๆ ทามยังรีบคว้าหมับเก็บเข้าลิ้นชักแทบไม่ทัน ด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่ทำงานเร็วกว่าสมชัญญะ พายชะเง้อคอมองซ้ายมองขวา เมื่อมั่นใจว่าห้องว่างเปล่าและไม่มีเสียงฝีเท้าของรูมเมตหนุ่มเดินกลับมา สองมือเรียวก็เอื้อมไปหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมาทันที “ขอดูหน่อยเถอะน่า... หวงนักนะ จะมีความลับอะไรนักหนาเชียว” พายพึมพำกับตัวเองเบาๆ ปลายนิ้วเรียวเปิดหน้าปกสีน้ำตาลเข้มออกอย่างระมัดระวัง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับเด็กทำความผิด ตั้งใจว่าจะแอบเปิดดูผ่านๆ แค่หน้าสองหน้าเพื่อสนองความอยากรู้แล้วจะรีบวางไว้ที่เดิม แต่ทว่า... ทันทีที่กระดาษแผ่นแรกเปิดออก สายตากลับต้องหยุดชะงักกึก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ ลายมือตัวบรรจงที่ค่อนข้างเป็นระเบียบเรียบร้อยผิดคาดสำหรับผู้ชายลุยๆ อย่างทาม ปรากฏเด่นชัดอยู่เต็มหน้ากระดาษ แต่สิ่งที่ทำให้พายเบิกตากว้างและสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ ไม่ใช่เนื้อหาวิชาAcoustic หรือสูตรคำนวณฟิสิกส์ที่ควรจะอยู่Aในนั้น มันคือชื่อของเธอเอง... *‘พาย’* ไม่ใช่แค่บรรทัดเดียว แต่ถูกเขียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เต็มหน้ากระดาษนับสิบบรรทัด บางคำถูกเขียนด้วยลายมือหนักหน่วง บางคำมีรอยขีดฆ่าเหมือนคนกำลังลังเล แต่ที่สะดุดตาที่สุดคือประโยคยาวๆ ที่ถูกเขียนไว้ตรงมุมขวาล่างด้วยหมึกสีดำสนิท *‘ทำไมดื้อจังวะ... แต่ก็น่ารักชะมัด’* *‘อยากจีบให้รู้แล้วรู้รอด แต่กลัวโดนไอ้เด็กปากจัดนี่เอาปากกาฟาดหัวก่อนว่ะ’* *‘พาย... เลิกทำหน้าดุใส่พี่สักวันได้ป่ะ ใจคอไม่ดีเลยรู้ตัวบ้างไหม’* ตู้ม! เหมือนมีโกดังบรรจุความเขินระเบิดตูมตามอยู่ในอก หน้าของพายร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างฉับพลัน ไล่ลามตั้งแต่ปลายคาง พวงแก้มใส ไปจนถึงใบหูทั้งสองข้างที่ตอนนี้คงแดงแจ๋ไม่ต่างจากผลมะเขือเทศสุก มือที่ถือสมุดโน้ตสั่นระริกเล็กน้อย ความรู้สึกอื้ออึงตีรวนอยู่ในหัวจนแยกไม่ออกว่าควรจะโกรธที่ถูกแอบนินทาในสมุด หรือควรจะกรี๊ดสลบให้กับความคลั่งรักที่ถูกซ่อนเอาไว้ใต้หมอนกันแน่ ไอ้พี่ทามคนบ้า! คนฉวยโอกาส! พายเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกดความรู้สึกวูบวาบในอกลงไป แต่ยิ่งอ่านข้อความถัดไป หัวใจก็ยิ่งเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ทว่าในจังหวะที่กำลังจะพลิกไปดูหน้าถัดไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นขั้นสุด เสียงฝีเท้าคุ้นเคยของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าห้อง กริ๊กล็อก! เสียงไขกุญแจดังขึ้นพร้อมกับบานประตูห้องนอนที่ถูกผลักเข้ามาอย่างรวดเร็ว ร่างสูงโปรดในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีส้มเข้มก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมุมปาก ทว่ารอยยิ้มนั้นต้องชะงักกึก เมื่อเห็นว่ารูมเมตตัวแสบกำลังถือสมุดโน้ตส่วนตัวของเขาคาคาหนังคาเขา “ทำอะไรอยู่เหรอครับ... น้องพาย” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามAเคย แต่ดวงตาคมกริบกลับไหววูบไปชั่วขณะเมื่อกวาดสายตามาเห็นสมุดเล่มสีน้ำตาลในมือบาง พายสะดุ้งสุดตัว รีบสะบัดมือปิดสมุดโน้ตเล่มนั้นเสียงดังปัง! ก่อนจะซ่อนมันไว้ข้างหลังตัว ทำท่าทางลิบลี้ลุกลนจนน่าเอ็นดู ใบหน้าหวานเชิดขึ้นพยายามกลบเกลื่อนความพิรุธสุดฤทธิ์ ทั้งที่แก้มแดงปลั่งฟ้องชัดเจนว่าจับได้คาหนังคาเขา “ป...เปล่าสักหน่อย! ใครทำอะไร ไม่มี๊!” เสียงสูงปรี๊ดเล็ดลอดออกมาจากลำคอของคนขี้โวยวาย ทามหรี่ตามองรอยแดงบนแก้มใสของอีกฝ่าย นัยน์ตาคมฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมากะทันหัน ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาช้าๆ ทีละก้าว กดดันให้พายต้องถอยหลังก้นชนขอบเตียงนอนอย่างไร้ทางหนี “ไม่มีอะไรจริงๆ เหรอครับ หูแดงซะขนาดนั้น... หรือว่าแอบเปิดสมุดพี่ดูแล้ว?” ทามโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้ ชิดจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้ม แววตาแพรวพราวระยิบระยับราวกับแมวป่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม “ใครเปิด! บ้าสิ! พี่ต่างหากที่วางของไม่เป็นที่เองนะ!” พายเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความเขินด้วยการผลักอกแกร่งเบาๆ แต่ทว่ามือเจ้ากรรมดันไปโดนช่องกระเป๋าเสื้อช็อปของอีกฝ่ายที่เปิดอยู่ แกร๊ก... บางสิ่งบางอย่างร่วงหล่นลงมาบนพื้นห้อง เสียงวัตถุโลหะกระทบกระเบื้องดังขึ้นเบาๆ พายก้มลงมองตามสัญชาตญาณ และทันทีที่เห็นว่าสิ่งนั้นคืออะไร ลมหายใจของเธอก็แทบจะหยุดนิ่งไปอีกรอบ มันคือพวงกุญแจตุ๊กตาเป็ดน้อยสีเหลืองอ๋อย หน้าตากวนประสาท... พวงกุญแจชิ้นโปรดของพายที่เคยทำหล่นหายไปเมื่ออาทิตย์ก่อน และเธอพลิกแผ่นดินหาจนทั่วคณะก็ไม่เจอ! ทามก้มลงเก็บมันขึ้นมาด้วยท่าทางสบายๆ ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ส่งสายตาหวานเชื่อมที่ทำเอาพายแทบละลายคาที่ “ของสำคัญแบบนี้... คราวหลังอย่าทำตกไว้อีกนะครับ ไม่งั้นพี่ไม่คืนให้ง่ายๆ แน่” ทามกระซิบเสียงพร่าชิดริมหู “เพราะคนเก็บได้... เขาขอค่าไถ่เป็น ‘แฟน’ แล้วเรียบร้อย” *** ขอบคุณที่แวะมาเปิดหน้ากระดาษหัวใจดวงนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วมาลุ้นบทต่อไปด้วยกันค่ะ!