สั่งชานมแถมเบอร์พี่ไรเดอร์(พี่ทาม)

“บอกแล้วไงคะว่าเอกสารสรุปบทที่ห้าของอาจารย์วิรัช พายวางไว้ตรงมุมโต๊ะอ่านหนังสือห้องนั่งเล่น ไม่ใช่เอามาซุกไว้ใต้กองนิตยสารแฟชั่นเก่าๆ แบบนี้!” เสียงถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับแรงกระแทกแฟ้มพลาสติกลงบนโต๊ะหินอ่อนใต้ตึกคณะนิเทศศาสตร์ดังขึ้นพอดีกับที่จิน—เพื่อนสนิทตัวดี—ยื่นหน้าเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ระดับสิบกระโหลก ดวงตาเรียวรีใต้กรอบแว่นใสจ้องมองพายสลับกับหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่มีการแจ้งเตือนข้อความเด้งรัวเป็นชุดจนเครื่องแทบสั่นสะเทือน “แหม แกก็ใจเย็นๆ ก่อนสิคะคุณแม่พาย ขาประจำเขาร้อนรนยิ่งกว่าไฟลนทุ่งโน่นแล้วมั้ง ดูสิคะ หน้าจอแกเนี่ย แจ้งเตือนจาก ‘ROOMMATE ตัวแสบ’ เด้งรัวเป็นเจ้าเข้าเลยนะ” จินหัวคิกคักพลางใช้นิ้วดันแว่น “แล้วไอ้ข้อความเด็ดเมื่อคืนนี้คืออะไรคะ ที่บอกว่า *‘ขอโทษด้วยนะครับ พอดี แฟน ผมสั่งห้ามไม่ให้กินกาแฟตอนดึก’* โอโห... พายคะ แกนี่มันซ่อนรูปจริงๆ นะเรา มีการไปประกาศศักดาตีตราจองว่าเขาเป็นแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย แถมยังส่งไปในกลุ่มแชตคณะรวมที่มีรุ่นพี่วิศวะฯ อยู่ครึ่งค่อนคณะอีกต่างหาก!” ใบหน้าหวานของพายร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีจนลามไปถึงใบหู ขอบตาขยับด้วยความหงุดหงิดปนความเขินอายที่พยายามกลั้นไว้เต็มที่ มือเรียวคว้าโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะมากดล็อกหน้าจอด้วยความเร็วแสงเพื่อซ่อนข้อความแชตเจ้าปัญหาที่ยังคงค้างคาอยู่ในหัวใจตั้งแต่เมื่อคืน ให้ตายเถอะ! ผู้ชายอะไรหน้ามึนเป็นบ้า... ก็แค่วันนั้นพายแค่เผลอพิมพ์ประชดในแชตกลุ่มวิชาเลือกเสรี ว่าถ้าใครกินกาแฟดึกๆ ดื่นๆ อีกจะหยิกให้เนื้อเขียว แล้วอีตาทาม—รูมเมตตัวสูงปรี๊ดที่วันๆ เอาแต่แกล้งให้พายสติหลุด—ดันฉวยโอกาสเอาประโยคบ้าๆ นั้นมาบิดเบือนแล้วประกาศกลางกลุ่มว่าพายห้ามเขาเพราะเป็น ‘แฟน’ แถมยังลอยหน้าลอยตาอยู่ในห้องเฉย ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่หัวใจของพายตอนนี้เต้นรัวจนแทบจะกระกระสนทะลุออกจากอกอยู่แล้วนะคะ! “ใครเป็นแฟนมันวะ!” พายโวยวายเสียงดังลั่นจนรุ่นน้องปีหนึ่งโต๊ะข้างๆ สะดุ้งโหย่ง “ฉันแค่พิมพ์เตือนตามประสาคนร่วมห้องเฉยๆ หรอกค่ะ! อีกอย่าง... ตาบ้านั่นก็ชอบฉวยโอกาสตลอด ฉันเกลียดรอยยิ้มกวนประสาทตอนที่เขาทำหน้ามึนใส่ที่สุดเลยแก รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกลหลุมพรางที่เขากับดักไว้ทุกวันจนโงหัวไม่ขึ้นอยู่แล้วเนี่ย!” “โอ๋ๆๆ ไม่ร้องนะคะคนสวย” จินลูบหลังเพื่อนสาวเบาๆ อย่างนักจิตวิทยาจำเป็น แต่รอยยิ้มกว้างที่มุมปากกลับฟ้องชัดเจนว่ากำลังสนุกสนานกับความรวนเรในหัวใจของเพื่อนรัก “แต่ก็นะ... ตั้งแต่ย้ายไปอยู่คอนโดกับพี่ทามเนี่ย แกดูมือถือบ่อยขึ้นนะพาย หน้าตาอิ่มเอิบเหมือนคนมีความรักตลอดเวลา แถมเวลาเขาแกล้ง แกก็ไม่เห็นจะเคยปฏิเสธได้จริงๆ จังๆ สักที ปากบอกเกลียดเขา แต่เวลาเขาซื้อมัทฉะลาเต้มาวางไว้บนโต๊ะคอมฯ ตอนเช้า แกก็แอบดูดจนหมดแก้วทุกทีไม่ใช่เหรอคะ” “จิน!” พายแหวใส่หน้าเพื่อนสนิทเสียงดังพร้อมกับยกมือขึ้นหยิกแขนอีกฝ่ายเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ “แกนี่มัน... ไว้ใจไม่ได้เลยจริงๆ นะคะ! เลิกแซوฉันสักวันจะตายไหมเนี่ย คนยิ่งเครียดๆ กับโปรเจกต์มหาลัยอยู่” ในจังหวะที่พายกำลังจะเอ่ยปากบ่นเพื่อนต่อ จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันเดลิเวอรีชื่อดังก็ดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอโทรศัพท์แสดงสถานะการสั่งซื้อเครื่องดื่มที่พายไม่ได้เป็นคนกดสั่งด้วยซ้ำ! นิ้วเรียวกดเปิดดูรายละเอียดด้วยความฉงน—ชานมไข่มุกหวานน้อยร้านโปรดที่อยู่ห่างจากคณะไปสามกิโลเมตร กำลังถูกจัดส่งโดย... ไรเดอร์หนุ่มรหัสประจำตัวพนักงานที่ดูคุ้นตาจนน่าประหลาดใจ ภาพโปรไฟล์ของไรเดอร์คนนั้น... เป็นภาพแมวส้มทำหน้ากวนประสาทใส่กล้อง แต่ชื่อเล่นที่ระบุไว้ในระบบเดลิเวอรีกลับเขียนไว้ชัดเจนว่า *‘พี่ทาม (วิศวะคลั่งรัก)’* พายอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนเหลือเชื่อ ขณะที่จินที่ชะโงกหน้ามาดูด้วยถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง “อุ๊แม่เจ้า! ไรเดอร์คณะวิศวะฯ ควบตำแหน่งคนส่งชานมส่วนตัวเหรอคะเนี่ย ท่าทางจะว่างมากจนต้องมาขับรถส่งของให้แฟนเด็กซะแล้วมั้งแบบนี้!” “บ้าน่า! เขาจะบ้าเหรอ มาขับรถส่งชานมอะไรแถวตึกนิเทศฯ ตอนบ่ายโมงเนี่ยนะ!” พายพึมพำกับตัวเองด้วยความสับสน มือสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดดูแผนที่นำทาง—จุดสีแดงบนหน้าจอขยับเข้ามาใกล้ตึกเรียนของเธอทุกทีๆ จนกระทั่ง... เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์บิ๊กバイクคันใหญ่คุ้นตามาจอดเทียบฟุตบาทหน้าตึกคณะนิเทศฯ เสียงท่อไอเสียคำรามเบาๆ เรียกความสนใจจากนักศึกษาหญิงหลายคนที่เดินผ่านไปมาให้หันไปมองเป็นตาเดียว ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อแจ็กเก็ตไรเดอร์สีเขียวสะท้อนแสง ถอดหมวกกันน็อกเต็มใบออกสะบัดเรือนผมสีเข้มเล็กน้อยเผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่เรียกเสียงกรี๊ดเบาๆ จากสาวๆ โต๊ะข้างๆ ได้ทันที ทามกวาดสายตาคมกริบมองหาเป้าหมาย ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อสบตากับพายที่ยืนแข็งทื่ออยู่ข้างเสาตึก ร่างสูงก้าวเท้ายาวๆ เดินตรงดิ่งเข้ามาหาพายท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมา ในมือถือแก้วชานมไข่มุกเย็นเฉียบที่หยดน้ำเกาะพราว พร้อมกับรอยยิ้มละลายใจที่ส่งตรงมาให้คนตัวเล็กที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำลามไปจนถึงต้นคอ “ชานมไข่มุกหวานน้อย พิเศษไข่มุกสองเท่า... ของคุณพายครับ” ทามจงใจเน้นเสียงคำว่า ‘คุณพาย’ ด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ชวนให้หัวใจกระตุกวูบ “พอดีไรเดอร์คนเก่าติดธุระสำคัญ... เลยต้องมาส่งให้เองถึงที่ เพราะกลัวว่าถ้าปล่อยให้รอนาน แฟนผมจะงอแงซะก่อน” “พี่ทาม!” พายแหวลั่นด้วยความเขินอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี มือเล็กพยายามจะคว้าแก้วชานมมาจากมือเขาเพื่อตัดบท แต่ทามกลับชูแก้วขึ้นสูงเหนือหัว ทำให้พายที่ตัวเล็กกว่าต้องเขย่งปลายเท้าขึ้นสุดตัวโดยอัตโนมัติ “อยากได้เหรอครับ?” ทามโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับข้างแก้มเนียน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นไอแดดอ่อนๆ ทำให้พายรู้สึกเหมือนสติหลุดลอยไปชั่วขณะ “ถ้าอยากได้... ต้องตอบคำถามพี่ก่อนข้อหนึ่ง” “อะ...อะไรเล่า! คนอื่นมองกันเต็มไปหมดแล้วนะ!” พายกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามดันอกแกร่งออกห่างแต่ทามกลับยิ่งก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับเสาปูนตึกเรียน ดวงตาคมกริบทอดมองคนตรงหน้าด้วยแววตาอ่อนโยนระคนขี้เล่น รอยยิ้มที่ส่งมานั้นอบอุ่นเสียจนหัวใจดวงน้อยของพายแทบจะละลายเหลวคาที่ “เมื่อคืน... ที่พิมพ์ในกลุ่มว่าใครนะ ที่เป็นคนห้ามไม่ให้พี่กินกาแฟดึกๆ” ทามกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความเอ็นดู “ตกลงว่าพายพูดจริง... หรือแค่แกล้งพิมพ์เล่นกันแน่ครับ หื้ม?” พายเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน แก้มใสร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นโกโก้ครั้นช์อยู่แล้วนะคะเนี่ย! มือเล็กกำชายเสื้อแจ็กเก็ตไรเดอร์ของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ขณะที่สมองประมวลผลอะไรไม่ออกเลยนอกจากใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างกันแค่คืบ ในจังหวะที่พายอ้าปากจะเถียงกลับเพื่อกู้หน้า นิ้วเรียวของทามก็ยื่นมาแตะที่ปลายจมูกรั้นเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มพราวระยับที่ทำให้โลกทั้งใบของพายหยุดหมุนไปชั่วขณะ... “ถ้าตอบไม่ดี... พี่จะถือวิสาสะเป็นแฟนตัวจริงโดยไม่ขออนุญาตแล้วนะ” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมใจฟูไปด้วยกันนะคะ — ที่คั่นหนังสือสีชมพู