ติวหนังสือหรือตีกัน

“ถ้าพายยังเขียนสูตรนี้ผิดอีกรอบ พี่จะถือว่าน้องพายอยากเปลี่ยนสถานะจากรูมเมตไปเป็นลูกศิษย์อนุบาลปีที่สองจริงๆ แล้วนะคะ” เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นเหนือหัว พร้อมกับปลายปากกาไวท์บอร์ดด้ามเดิมที่จิ้มลงมาเน้นๆ ตรงบรรทัดที่ฉันเพิ่งคำนวณตัวเลขผิดพลาดเป็นรอบที่สี่ ให้ตายเถอะ! นี่มันห้องสมุดคณะวิศวะฯ หรือสนามประลองความอดทนกันแน่คะ? บรรยากาศเงียบสงบอันศักดิ์สิทธิ์ของตึกนี้แทบจะพังทลายลงมา เพราะผู้ชายตัวสูงโย่งที่นั่งกอดอกมองหน้าฉันด้วยรอยยิ้มกวนประสาทอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะนี่แหละค่ะ ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจเพื่อไม่ให้เผลอคว้าแฟ้มเอกสารฟาดหัวไอ้พี่รหัสตัวดีที่อุตส่าห์เสนอหน้าอาสามา ‘ติววิชาแคลคูลัส’ ให้ฉันในยามเย็นแบบนี้ ดวงตากลมโตของฉันถลึงใส่เขาอย่างเอาเรื่อง จนคนโดนมองเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะทกสะทะ “ก็โจทย์มันยากนี่คะ! ใครจะไปอัจฉริยะกราบกรานตัวเองแบบพี่ทามเล่า!” ฉันกระแทเสียงใส่ วางปากกาในมือลงบนโต๊ะดังปึ้งจนปากกาแทบหัก “แล้วอีกอย่าง รูปใต้โพสต์ในเฟซบุ๊กเมื่อคืนหมายความว่ายังไงคะ? ไหนว่าจะไม่แกล้งกันไง!” ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในหัว ทันทีที่ฉันเห็นเขากดโพสต์ภาพแอบถ่ายตอนฉันกำลังนั่งกินขนมปังหน้าตาตลกๆ พร้อมแคปชันชวนหมั่นไส้ หัวใจฉันก็เต้นรัวด้วยความโมโห... และยอมรับเถอะค่ะ ว่ามันเต้นแรงเกินกว่าเหตุผลปรกติไปนิดหน่อยด้วย ทามหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มๆ นั้นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนฉันอยากจะหยิบยางลบปาใส่หน้าหล่อๆ ของเขาให้รู้แล้วรู้รอด เขานั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ราวกับว่าการได้เห็นฉันนั่งหน้าหงิกงอเป็นตูดแมวคือความสุขมหาศาลในชีวิตประจำวันของเขา “ก็หมั่นเขี้ยวค่ะ” เขาตอบหน้าตาเฉย ไม่มีสำนึกผิดแม้แต่น้อย “คนอะไรกินขนมเลอะปากเหมือนเด็กสามขวบ พี่เป็นรูมเมตที่ดีก็แค่ทำหน้าที่บันทึกหลักฐานความน่ารัก... เอ้ย ความโก๊ะของน้องพายไว้ต่างหาก” “ใครน่ารักคะ! พูดใหม่อีกทีซิ!” ฉันโวยวายเสียงดังจนพี่นักศึกษาโต๊ะข้างๆ หันมามองค้อน ฉันรีบหดคอลงเล็กน้อยด้วยความเกรงใจ ก่อนจะหันมาแยกเขี้ยวใส่คนตัวโตต่อ “เลิกนอกเรื่องแล้วสอนต่อเลยนะคะ! ถ้าสอบครั้งนี้ไม่ผ่านเพราะพี่สอนแย่ ฉันจะไปฟ้องแม่พี่แน่!” “โห... เอาแม่มาขู่เลยเหรอคะเนี่ย ใจร้ายจัง” ทามทำหน้าสลดแบบจอมปลอม ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือจางด้วยกลิ่นกระดาษหนังสือเก่าลอยเข้ามาแตะจมูก จนฉันต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ “โอเคๆ ตั้งใจฟังนะคะคุณรูมเมตคนสวย เดี๋ยวพี่จะอธิบายให้ฟังรอบนี้เป็นรอบสุดท้าย ถ้ายังไม่เข้าใจอีก... คืนนี้ต้องโดนทำโทษด้วยการล้างจานทั้งอาทิตย์นะ” “ฮึ! ฝันไปเถอะค่ะ!” แม้ปากจะเถียงคอเป็นเอ็น แต่สุดท้ายฉันก็ต้องยอมก้มหน้าก้มตาฟังเขาอธิบายสูตรคำนวณที่ยุ่งเหยิงบนกระดานไวท์บอร์ดขนาดพกพา ทามในโหมดจริงจัง—ถึงแม้จะมีมุกแป้กแทรกมาทุกๆ ห้านาที—เป็นอะไรที่รับมือยากชะมัด มือหนาที่ถือปากกาขีดเขียนอธิบายขั้นตอนอย่างคล่องแคล่ว น้ำเสียงทุ้มๆ ที่อธิบายด้วยความใจเย็น (แม้จะชอบแอบแขวะตอนท้ายประโยค) ทำให้เนื้อหาที่เคยยากเย็นราวกับภาษาดาวอังคารเริ่มเข้าใจง่ายขึ้นทีละนิด สายตาของฉันเผลอเลื่อนมองสันจอกโด่งเป็นคมและแพขนตางอนหนาของคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาเขียนกระดาษทด... ให้ตายสิ ผู้ชายอะไร หน้าตาดีไม่บันยะบันยังแถมยังขยันหาเรื่องมาแกล้งเราได้ทุกวันอีก ขณะที่เรากำลังจดจ่ออยู่กับตัวเลขสมการตรงหน้า เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น *'ติ๊ง'* ฉันเหลือบมองหน้าจอเล็กน้อย คิดว่าเป็นจินเพื่อนสนิทตัวดีที่คงส่งไลน์มาทวงรายงานกลุ่ม แต่พอเอื้อมมือไปพลิกหน้าจอขึ้นมา หัวใจที่สงบลงเมื่อครู่ก็กลับเต้นรัวขึ้นมาอีกครั้งด้วยความตกใจ **[ข้อความแจ้งเตือน]** *‘มายด์’: พี่ทามคะ เลิกติวหรือยังเอ่ย มาyด์ซื้อกาแฟมาฝาก อยู่หน้าห้องสมุดนะคะ* ฉันชะงักค้างไปชั่วขณะ ดวงตาโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวเมื่ออ่านชื่อผู้ส่ง ชื่อของดาวคณะนิเทศฯ ผู้เพียบพร้อมและสวยหยาดเยิ้มคนนั้น... คนที่เคยมีข่าวลือหนาหูว่ากำลังตามจีบพี่ทามอยู่ บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะลดอุณหภูมิลดลงวูบหนึ่ง ฉันรีบวางโทรศัพท์มือถือลงที่เดิมทำเป็นไม่สนใจ แต่ความรู้สึกอึดอัดแปลกๆ กลับก่อตัวขึ้นในอกอย่างห้ามไม่อยู่ พาลทำให้ไม่อยากมองหน้าคนข้างๆ ขึ้นมาดื้อๆ ทามที่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของฉัน เงยหน้าขึ้นจากกระดาษคำนวณ เขาขมวดคิ้วน้อยๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือของฉันขึ้นมาดูหน้าจอด้วยความถือวิสาสะ “เดี๋ยวนะคะ! ใครอนุญาตให้หยิบมือถือคนอื่นดูคะเนี่ย!” ฉันโวยวายพร้อมกับยื่นมือไปแย่งโทรศัพท์คืน แต่ทามไวกว่า เขาดึงมือถือหลบไปไว้ฝั่งตัวเอง สายตาคมกวาดมองข้อความบนหน้าจอนั้นแวบเดียว ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “อ๋อ...” เขาลากเสียงยาวในลำคอ ดวงตาพราวระยับมองหน้าฉันนิ่ง “หึงเหรอคะ?” “ใครหึง! บ้าหรือเปล่า!” ฉันปฏิเสธเสียงดังลั่นจนหน้าแดงแจ๋ ร้อนผ่าวไปถึงใบหู “ฉันจะไปหึงพี่ทำไมคะ เป็นแค่รูมเมต... แค่รูมเมตเฉยๆ เถอะ!” “อ้าวเหรอ นึกว่าหึงซะอีก เห็นหน้าหงิกเป็นตูดเป็ดตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” ทามหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี เขาวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะตามเดิม ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวอ้อมมาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ของฉัน “พี่จะไปไหนคะ มายด์รอนานแล้วมั้ง รีบออกไปสิคะ เดี๋ยวดาวคณะจะรอนานนะ!” ฉันพูดประชดประชันโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงเจือความน้อยใจเล็กๆ ที่ซ่อนไว้ไม่มิด ทามไม่ตอบคำถามนั้น ร่างสูงก้มตัวลงมาจนใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากแก้มฉันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่ข้างขมับ จนฉันต้องเผลอกลั้นหายใจ ตัวแข็งทื่อขยับไปไหนไม่ได้ “บอกแล้วไงคะว่าไม่ได้สนใจคนอื่น” เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหู ทำเอาหัวใจฉันเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก “แล้วก็... เลิกทำหน้าเหมือนหมาหวงก้างสักที เพราะคนที่พี่อยากติวด้วยจริงๆ มีแค่คนเดียวค่ะ” พูดยังไม่ทันขาดคำ ทามก็เอื้อมมือมาดีดหน้าผากฉันเบาๆ หนึ่งทีด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะหันหลังเดินหยิบกระเป๋าเตรียมก้าวออกจากโต๊ะ ฉันยกมือขึ้นกุมหน้าผากตัวเองที่ขึ้นรอยแดงจางๆ ปากเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความรู้สึกที่ตีรวนกันมั่วไปหมด ทั้งเขิน ทั้งโกรธ ทั้งสับสนจนสมองแทบจะระเบิด แต่ทว่า... ก่อนที่ทามจะเดินลับหายออกไปพ้นประตูห้องสมุด ร่างสูงก็ชะงักฝีเท้าลงกะทันหันราวกับเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ เขาหันกลับมามองฉันที่ยังนั่งงفอยู่กับที่ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเลื้อยที่ทำให้สังหรณ์ใจแปลกๆ “อ้อ เกือบลืมบอกไป...” ทามส่งเสียงทุ้มกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องสมุด “เมื่อกี้... พี่ตอบแชทของน้องมายด์ไปแล้วนะ” ฉันเบิกกว้างด้วยความตกใจ รีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดหน้าจอแชทดูทันทีด้วยความระทึกใจ และข้อความล่าสุดที่ถูกส่งออกไปจากเครื่องของทาม... คือการปฏิเสธนัดอย่างสุภาพ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันแทบช็อกคือนประโยคสุดท้ายที่เขากดส่งไปหาดาวคณะคนสวย โดยมีชื่อฉันห้อยท้ายไว้อย่างชัดเจน *[ทาม]: ขอโทษด้วยนะครับ พอดี ‘แฟน’ ผม สั่งห้ามไม่ให้กินกาแฟตอนดึก เดี๋ยวผมนั่งติวการบ้านให้แฟนต่อก่อนนะครับ* *(โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทหัวใจและคอมเมนต์ให้น้องพายกับพี่ทามนะคะ เลิฟยูว์ที่สุดค่ะ!