ทำไมต้องใจเต้น

"พี่ทาม! พี่พิมพ์อะไรลงไป! ลบเดี๋ยวนี้!" ฉันตะโกนลั่นห้องจนเสียงแทบแห้ง มือสั่นระริกขณะจ้องหน้าจอไอแพดที่โชว์ข้อความในกลุ่มแชตคณะ... ข้อความที่ ‘พี่ทาม’ รูมเมตตัวดีของฉันเพิ่งพิมพ์ทิ้งระเบิดไว้เมื่อกี้ว่า ‘ใครจีบพาย ต้องผ่านด่านผมก่อน เพราะพายยังไม่พร้อมมีแฟน... พายยังเด็ก’ "ลบทำไมครับ? ผมก็แค่ประกาศศักดาในฐานะรูมเมตผู้แสนดี" คนตัวสูงที่ยืนพิงวงกบประตูหันมาตอบหน้าตาย เขากำลังหมุนกุญแจรถเล่นในมือพลางอมยิ้มมุมปาก ท่าทางกวนประสาทแบบผู้ดีนั่นแหละที่ทำให้ฉันอยากจะหยิบหมอนอิงปาใส่หน้าเขาสักสิบที "พี่มันบ้า! ใครใช้ให้พี่ไปตอบแทน! คนอื่นเขาจะเข้าใจผิดกันหมดแล้วเนี่ย!" ฉันคว้าหมอนข้างปาใส่เขา แต่พี่ทามกลับรับมันไว้อย่างง่ายดายราวกับอ่านใจฉันออก "เข้าใจผิดเรื่องอะไร? หรือว่า... กลัวคนอื่นรู้ว่าพายอยากมีแฟน?" เขาแกล้งทำเป็นก้มมองหน้าจอไอแพดของฉันอีกครั้ง "หรือว่าอยากให้ผมพิมพ์เพิ่มว่า ‘พายว่างนะครับ จีบได้’ ดีล่ะ?" "พี่ทาม!" ฉันกรีดร้องในลำคอด้วยความโมโหปนเขิน ก่อนจะรีบคว้าผ้าขนหนูวิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว นี่ถ้าขืนอยู่ต่ออีกวินาทีเดียว ฉันต้องเสียสติเพราะความกวนของคนคนนี้แน่ๆ ยี่สิบนาทีผ่านไป... ฉันก้าวออกมาจากห้องน้ำด้วยความเร่งรีบ ลืมสนิทไปว่าไอ้ห้องพักรูมเมตเนี่ย มันไม่ได้มีระบบล็อกประตูที่แน่นหนาอะไรขนาดนั้น และลืมไปเสียสนิทว่ารูมเมตของฉันคือ ‘พี่ทาม’ คนที่ไม่มีมารยาททางสังคมเวลาอยากแกล้งฉัน แอ๊ด... "พาย พี่ว่าจะถามว่าเย็นนี้จะ—" "กรี๊ด! ออกไปนะ!" เสียงประตูเปิดผางพร้อมกับร่างสูงที่ก้าวเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ทำให้ฉันที่กำลังสวมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาได้เพียงครึ่งเดียวต้องรีบตะครุบปกคอเสื้อไว้แน่น ใบหน้าของฉันร้อนฉ่าจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ความเย็นของเครื่องปรับอากาศในห้องทำอะไรไม่ได้เลยเมื่อเทียบกับความร้อนที่พุ่งพล่านอยู่บนแก้มของฉันตอนนี้ ทามชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นแววตาวาวโรจน์ที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม เขาไม่ได้ถอยหลังออกไปอย่างที่ควรจะเป็น แต่นิ่งค้างอยู่ตรงนั้น สายตาไล่สำรวจตั้งแต่ต้นคอสีระหงลงไปถึงหัวไหล่ที่โผล่พ้นเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ยังติดกระดุมไม่ครบ "ห้องนี้... พี่ก็อยู่ด้วยนะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่าลงกว่าปกติ มันไม่ใช่คำพูดหยอกล้อเหมือนทุกครั้ง แต่มันมีความนัยบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจของฉันติดขัด "ออกไปสิ! พี่ไม่มีมารยาทเลยเหรอ!" ฉันโวยวายเสียงสั่น พยายามดึงเสื้อให้เข้าที่ด้วยมือที่ยังสั่นไม่เลิก ทามไม่ได้ตอบ เขาก้าวเข้ามาใกล้ฉันอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างเราลดน้อยลงจนฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขา กลิ่นไม้จันทร์อ่อนๆ ที่ทำให้ฉันแพ้ทางเสมอ "พาย..." เขาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนน่ากลัว มือหนาของเขาเอื้อมมาใกล้ ฉันหลับตาปี๋ เตรียมใจรับการแกล้งครั้งใหญ่ แต่ทว่า... สัมผัสที่ได้รับกลับเป็นเพียงนิ้วหัวแม่มือที่เกลี่ยเบาๆ ลงบนข้างแก้มที่แดงจัดของฉัน "หน้าแดงหมดแล้ว" เขาหัวเราะหึๆ ในลำคอ "ใจเต้นแรงขนาดนี้... ไม่ได้โกรธพี่หรอกใช่ไหม?" คำถามนั้นทำให้ฉันต้องลืมตาขึ้นมอง ดวงตาของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน เหมือนเขากำลังมองทะลุเข้าไปถึงหัวใจที่เต้นรัวเป็นกลองชุด พี่ทามขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเราแทบจะชนกัน ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เหลือเพียงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่เป่ารดใบหน้า "พี่... พี่มันบ้า" ฉันพึมพำ แต่เสียงที่หลุดออกมากลับเบาหวิวไร้พลัง ทามโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากของเขาอยู่ห่างจากใบหูของฉันเพียงนิดเดียว ลมหายใจของเขาทำเอาขนอ่อนที่ต้นคอฉันลุกชันไปหมด "พายครับ..." เขาเรียกชื่อฉันอีกครั้ง คราวนี้มันนุ่มนวลจนหัวใจฉันวูบไหว "ที่พี่พิมพ์ลงในกลุ่มน่ะ... พี่ไม่ได้หวงเพราะเป็นรูมเมตหรอกนะ" คำพูดของเขาหยุดกึกเหมือนจงใจให้ฉันรอคอยจังหวะถัดไป ฉันกลั้นหายใจ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก ในตอนนั้นเองที่เสียงแจ้งเตือนจากไอแพดของฉันที่วางอยู่บนเตียงดังขึ้นรัวๆ เหมือนมีคนกำลังรัวแชตเข้ามาไม่หยุด ทามผละออกไปเล็กน้อย เขามองไปที่ไอแพดก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหูฉันอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและสั่นพร่ากว่าเดิม "พี่หวง... เพราะพี่อยากเป็น 'คนของพาย' แค่คนเดียวจริงๆ... ฟังดีๆ นะพาย แชตที่เด้งอยู่นั่นน่ะ เพื่อนพายกำลังบอกว่า 'พี่ทามโพสต์สารภาพรักในไอจีสตอรี่แล้ว' รีบไปดูซะนะ... ก่อนที่พี่จะตัดสินใจลบมันทิ้งตอนที่พี่เปลี่ยนใจ" ท่ามกลางความสับสนและความเขินอายที่พุ่งสูงปรี๊ด ฉันรีบวิ่งไปคว้าไอแพดมาเปิดดูทันที หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นภาพที่เขาโพสต์... มันเป็นรูปแอบถ่ายฉันตอนเผลอที่หอสมุดเมื่อสัปดาห์ก่อน พร้อมกับแคปชันสั้นๆ ว่า ‘รูมเมตคนนี้น่ารักเกินไป... ต้องรีบจองก่อนคนอื่นจะรู้ตัว’ และข้างใต้ภาพนั้น... เขากำลังพิมพ์อะไรบางอย่างลงมาในช่องคอมเมนต์ต่อหน้าต่อตาฉัน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่คอยติดตามความวุ่นวายของยัยพายกับพี่ทามนะคะ!