แชตกลุ่มที่เริ่มวุ่นวาย

"มองอะไรของพี่คะ? หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือไง หรืออยากจะพูดอะไรก็พูดมาเลย ไม่ต้องมาทำสายตาแบบนั้นใส่กัน!" พายแหวใส่ทันควัน ความรู้สึกอึดอัดที่ประดังเข้ามาเหมือนมวลอากาศรอบตัวที่กำลังบีบคั้นทำให้เธอทำตัวไม่ถูก ทามไม่ได้ตอบโต้เขายังคงจ้องเธอด้วยนิ่งงัน นิ้วเรียวยาวของเขาขยับไปมาบนหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงสั่นเตือนไม่หยุด แสงสีฟ้าจากหน้าจอส่องกระทบใบหน้าคมสันนั่น ทำให้เขายิ่งดูเหมือนคนที่มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มกวนประสาทที่มักจะสวมไว้เสมอ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนแชตดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ทามหลุบตาลงมองหน้าจอแล้วหัวเราะหึในลำคอเบาๆ ก่อนจะโยนโทรศัพท์ใส่พายอย่างถือวิสาสะ "รับผิดชอบด้วย" "ห๊ะ? รับผิดชอบอะไรของพี่! นี่พี่บ้าไปแล้วเหรอ!" พายรับเครื่องมือสื่อสารนั่นมาอย่างงงๆ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าต่างแชตที่ค้างอยู่ มันเป็นแชตกลุ่มที่ชื่อว่า *‘วิศวะหล่อบอกต่อด้วย (ฉบับลับสุดยอด)’* สมาชิกในนั้นมีเกือบร้อยคน และข้อความกำลังเด้งขึ้นมาแบบรัวจนอ่านแทบไม่ทัน **จิน (เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด):** @ทาม ไอ้คุณชาย! มึงอยู่ไหน? บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าคนที่มึงยืนจ้องหน้าอยู่คือว่าที่รูมเมตตัวแสบใช่ไหม! **ไอ้เก่ง (เพื่อนทาม):** กลิ่นความรักมันลอยมาถึงคณะแล้วครับเพื่อน! **จิน:** ยัยพาย! แกต้องเจอกับพวกพี่มันหน่อยแล้วล่ะ ทามมันน่ะ... ร้ายกว่าที่แกคิดเยอะ! พายอ่านแล้วแทบอยากจะปาทิ้งเครื่องลงพื้น จิน... เพื่อนสนิทของเธอที่เป็นคนลากเธอเข้ามาในวังวนความวุ่นวายนี้ด้วยการดึงเธอเข้ากลุ่มโดยไม่ถามสักคำ มือเล็กสั่นเทาด้วยความโกรธปนเขิน พยายามจะกดออกจากกลุ่มแต่ทว่า... *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* แจ้งเตือนยังคงรัวไม่หยุด ยอดข้อความพุ่งขึ้นหลักร้อยภายในเวลาไม่กี่วินาที ชื่อของเธอถูกกล่าวถึงจนหน้าจอสว่างวาบไม่หยุดหย่อน พายกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะกดปิดการแจ้งเตือนแบบถาวรด้วยความหัวเสีย "จินนะจิน! ฉันจะไปฆ่าแก!" พายพึมพำกับตัวเองขณะหันไปมองทามที่ยืนพิงกรอบประตูห้องด้วยท่าทางสบายอกสบายใจเกินไปแล้ว "ไม่ต้องไปฆ่ามันหรอก" ทามขยับเข้ามาใกล้ พายถอยหลังกรูดจนหลังชนผนัง "ถ้าอยากให้หยุด ก็แค่พิมพ์บอกในกลุ่มว่า... 'รูมเมตคนนี้ของทาม' แล้วพวกมันจะเงียบกันไปเอง" "ฝันไปเถอะค่ะ!" พายเถียงกลับเสียงแข็ง "คนอย่างพี่น่ะ แค่มีรูมเมตก็บุญหัวแล้ว จะมาเคลมอะไรกับฉัน ไม่มีทาง!" ทามเลิกคิ้วมองท่าทางเอาเรื่องของคนตัวเล็กกว่า แววตาของเขาดูเปลี่ยนไปจากความกวนประสาทเป็นความเอ็นดูที่ลึกซึ้งจนพายทำตัวไม่ถูก เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ใบหูของเธอ "ปากเก่งแบบนี้ ระวังจะโดนรูมเมตคนนี้ 'แกล้ง' จนร้องขอชีวิตนะ... น้องพาย" คำว่า 'รูมเมตคนนี้' ที่เขาย้ำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทำเอาหัวใจของพายเต้นผิดจังหวะ เธอรีบผลักอกเขาออกแล้วเดินหนีเข้าห้องไปอย่างลนลาน โดยไม่ทันสังเกตเห็นข้อความล่าสุดที่เด้งขึ้นมาในกลุ่มหลังจากเธอปิดแจ้งเตือนไปแล้ว **จิน:** บอกไว้ก่อนนะทาม! ถ้าแกทำพายร้องไห้ ฉันจะไปฟ้องพี่ชายพายให้มาถล่มคอนโดแกแน่! **มายด์:** (ส่งสติกเกอร์รูปคนยิ้ม) : เรื่องรูมเมตพี่ทามเหรอคะ? มายด์ว่า... มายด์ไปเยี่ยมบ่อยๆ ดีกว่าเนอะ จะได้ช่วยดูแลพี่ทามด้วย พายที่เพิ่งทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้งเพราะความสงสัย และเมื่อเธอเห็นข้อความจาก 'มายด์' ดาวคณะที่ใครๆ ก็รู้ว่าแอบปลื้มทามอยู่ หัวใจของเธอก็เหมือนถูกอะไรบางอย่างมากระตุกจนแน่นหน้าอก ทันใดนั้นประตูห้องนอนก็ถูกเคาะเบาๆ สองสามครั้ง ก่อนที่ร่างสูงของทามจะโผล่หน้าเข้ามา "พาย... พี่มีเรื่องต้องสารภาพ" ทามพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ต่างไปจากเดิม ความทะเล้นหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาจริงจังที่ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบเชียบจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง พายจ้องหน้าเขาด้วยความสับสน... นี่เขาจะพูดเรื่องมายด์ หรือจะพูดเรื่อง... อะไรกันแน่? ทามเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ มือหนาหยิบโทรศัพท์จากมือของเธอออกไป ก่อนจะกดส่งข้อความบางอย่างในกลุ่มแชตที่พายเพิ่งปิดแจ้งเตือนไป เมื่อพายก้มมองหน้าจออีกครั้ง เธอก็แทบจะหยุดหายใจกับข้อความที่ทามเป็นคนพิมพ์ลงไปเองกับมือ "พี่ทาม! พี่พิมพ์อะไรลงไป! ลบเดี๋ยวนี้!" พายร้องลั่นเมื่อเห็นข้อความที่ทำให้สถานการณ์จากวุ่นวาย กลายเป็น 'วิกฤต' ในวินาทีเดียว ขอบคุณที่ติดตามอ่านความน่ารักของพายและพี่ทามมาถึงตรงนี้ด้วยนะคะ หวังว่าจะหลงรักความโบ๊ะบ๊ะของคู่นี้เหมือนกับที่คั่นหนังสือสีชมพูหลงรักนะคะ!