กฎเหล็ก 5 ข้อ

"ถ้าคุณยังกล้าวางแก้วน้ำอัดลมไว้บนชีทเรียนของผมอีกแม้แต่ครั้งเดียว ผมจะถือวิสาสะเอาไปเทรดทิ้งถังขยะหน้าตึกคณะนิเทศฯ ให้ดูค่ะ... อ้อ ไม่ใช่สิ ให้นะคะ!" เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารสีดำสนิทดังปังลงบนโต๊ะไม้เนื้อดี จนแก้วพลาสติกที่บรรจุน้ำโค้กสีดำสนิทถึงกับกระเพื่อมกระเด็นหยดลงมาเปรอะเปื้อนขอบกระดาษรายงานโครงงานวิศวกรรมชิ้นสำคัญ พายยืนหายใจฮึดฮัด ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มเบิกกว้างด้วยความโกรธจนแทบจะถลنออกมานอกเบ้า มือเรียวเล็กกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ปีสามเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น กลับทำเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ทามเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หมุนอย่างเกียจคร้าน ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานยามได้มองเห็นลูกแมวตัวน้อยพองขนใส่จนสุดฤทธิ์ "โกรธเป็นฟองเบียร์เลยนะคะเด็กน้อย..." ทามลากเสียงยียวน ทอดสายตามองรอยเปื้อนสีน้ำตาลบนกระดาษแผ่นนั้นราวกับมันเป็นเรื่องตลกขบขันระดับโลก "ก็เห็นคุณนั่งเคี้ยวตุ้ยๆ ทำหน้าเหมือนกระรอกเก็บเมล็ดทานตะวันอยู่ ผมก็เลยไม่อยากขัดจังหวะความสุขของคุณนี่คะ หิวขนาดนั้น... ไม่กินผมเข้าไปด้วยเลยล่ะครับ?" "พี่ทาม!" พายกรีดเสียงแหลมด้วยความเหลืออด ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความโมโหจนลามไปถึงใบหู "ใครเป็นเด็กน้อยของคุณไม่ทราบคะ! แล้วอีกอย่าง นี่มันโต๊ะหนังสือส่วนกลางของห้องเรานะ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นส่วนตัวของวิศวะเครื่องกลที่จะเอาอะไรมาวางเกะกะก็ได้ ชีทอันนี้ฉันต้องส่งอาจารย์พรุ่งนี้เช้าตรู่ ถ้ามันเสียหายขึ้นมา พี่จะรับผิดชอบยังไงฮะ!" พายพ่นคำพูดรัวเป็นชุดราวกับปืนกล ยิ่งเห็นรอยยิ้มมุมปากที่แสนจะกวนประสาทของอีกฝ่าย ความดันในกายก็ยิ่งพุ่งสูงปรี๊ดจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นโกโก้คران พายก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายอย่างลืมตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นสบู่สะอาดๆ ลอยแตะจมูกจนพายต้องเผลอสูดลมหายใจเข้าไปลึกโดยไม่รู้ตัว — ให้ตายเถอะ ถึงผู้ชายคนนี้จะนิสัยเสีย ปากจัด และชอบกวนประสาทชาวบ้านเป็นกิจวัตร แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าไอ้ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรกรีกที่กำลังส่งยิ้มกวนๆ อยู่นี่ มันมีอานุภาพทำลายล้างหัวใจคนมองได้รุนแรงชะมัด! ทามไม่ได้ถอยหนี เขากลับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกโด่งรั้นแทบจะเฉียดกับแก้มเนียนใสที่กำลังแดงก่ำ ดวงตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ใบหน้าบึ้งตึงของรุ่นน้องปีหนึ่งด้วยความเอ็นดูระคนมันเขี้ยว "อยากให้รับผิดชอบยังไงดีล่ะคะ..." เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลจงใจกระซิบชิดริมใบหู จนพายสะดุ้งสุดตัว รีบถอยหลังกรูดจนสะโพไปชนเข้ากับชั้นวางหนังสือเสียงดังโครมคราม "ถ้าบอกว่าให้เอาตัวเข้าแลก... คุณจะยอมยกโทษให้ผมไหมล่ะครับ หื้ม?" "อีตาบ้ากาม!" พายยกมือขึ้นชี้หน้าคาดโทษ ตัวสั่นเทาด้วยความเขินอายที่ถูกรุก It's too much! นี่มันเกินไปแล้วนะ! "ถอยไปไกลๆ เลยนะ! ขืนเข้ามาใกล้กว่านี้ฉันจะเอาสเปรย์พริกไทยฉีดใส่หน้าหล่อๆ ของพี่จริงๆ ด้วย!" ทามหัวسออกเสียงต่ำในลำคออย่างชอบใจ ก่อนจะยอมผละตัวออกและลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินช้าๆ ไปหยิบกระดาษแผ่นที่เปื้อนน้ำอัดลมขึ้นมาพิจารณา พายมองตามด้วยความหวาดระแวง กลัวว่าเขาจะฉีกมันทิ้งเพื่อแกล้งตนเล่น แต่ทามกลับหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาบรรจงเช็ดคราบหยดน้ำออกให้อย่างเบามือ ท่าทีอ่อนโยนกะทันหันนั้นทำเอาพายถึงกับอ้าปากค้าง สมองประมวลผลแทบไม่ทันกับความผันผวนทางอารมณ์ของรุ่นพี่คนนี้ "อ่ะ... เรียบร้อยแล้วค่ะ ไม่เสียหายอะไรมากหรอกน่า ขี้โวยวายจริงๆ เลยเราเนี่ย" ทามยื่นกระดาษแผ่นนั้นคืนให้ด้วยรอยยิ้มละมุนที่นานๆ ครั้งจะได้เห็นที พายรับมาถือไว้ด้วยความงุนงง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะจนน่ากลัว — ให้ตายสิ หมอนี่มีโหมดไม่อยريبกับเขาด้วยเหรอเนี่ย? ใจร้ายชะมัด ทำไมต้องทำหน้าตาแบบนั้นตอนที่เขากำลังโกรธอยู่ด้วยเล่า! ทันใดนั้นเอง ทามก็เดินไปหยิบกระดาษA4แผ่นเกลี้ยงกับปากกาเมจิกสีดำขึ้นมาจากลิ้นชัก ลากเก้าอี้มานั่งลงตรงหน้าโต๊ะกลางห้อง ก่อนจะตบเบาๆ ที่เบาะนั่งฝั่งตรงข้ามเชิงเรียกให้พายเข้ามาใกล้ "มานี่ค่ะคุณรูมเมตตัวแสบ ถึงเวลาที่เราต้องมาทำความตกลงเพื่อความสงบสุขในชาติภพนี้กันสักที ไม่งั้นห้อง 302 ได้ระเบิดเป็นจุลก่อนเรียนจบปีหนึ่งแน่ๆ" พายขมวดคิ้วมุ่น เดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามด้วยความระแวดระวัง กอดอกมองการกระทำของอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้ใจ "อะไรอีกอ่ะ? อย่าบอกนะว่าจะเขียนสัญญาขายวิญญาณน่ะ ฉันไม่เซ็นเด็ดขาดนะบอกไว้ก่อน!" "ไม่ใช่สัญญาขายวิญญาณหรอกค่ะ แต่เป็น 'กฎเหล็ก 5 ข้อ' ในการอยู่ร่วมกันต่างหาก" ทามขีดเส้นใต้หัวข้อตัวโตๆ ด้วยลายมือบรรจงที่อ่านง่ายเกินคาด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาพายด้วยแววตาดุดันจริงจัง "ฟังให้ดีๆ นะคะ เพราะนี่คือคำสั่ง ไม่ใช่คำขอร้อง" พายเบะปากใส่ทันที "ย่ะ! พ่อคนเผด็จการ เชิญกราบประทานพรบัญญัติกฎเทวดามาได้เลยค่ะ ท่านประธาน!" "ข้อที่หนึ่ง..." ทามชูนิ้วขึ้นมาประกอบคำพูด "ห้ามล็อกห้องน้ำนานเกินสามสิบนาทีเด็ดขาด โดยเฉพาะเวลาที่คุณเข้าไปนั่งเล่นเกมมือถือในนั้น... หน้าตาบูดบึ้งตอนผมเคาะประตูเรียก มันไม่น่ารักเลยรู้ไหมคะ" "ก็คนมันกำลังจะผ่านด่านบอสสี่สิบเก้านี่นา! ใครจะยอมออกมารingกันเล่า!" พายโวยวายทันที "ข้อที่สอง..." ทามทำเป็นหูทวนลมแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ห้ามแอบกินพุดดิ้งรสสตรอว์เบอร์รี่ในตู้เย็นที่เป็นของผม... ถ้าอยากกินต้องขออนุญาตก่อน หรือไม่ก็เอาแก้มป่องๆ ของคุณมาแลกถึงจะยอมให้กินครึ่งหนึ่ง" "ใครจะอยากกินของพี่กันยะ! แค่เห็นหน้าพี่ก็อิ่มอกอิ่มใจจนแทบจะอเจียรอยู่แล้ว!" พายเถียงคอเป็นเอ็น ทั้งที่สองข้างแก้มเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อโดยอัตโนมัติ "ข้อที่สาม..." ทามโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนแววตาคมกริบสะท้อนภาพใบหน้าตื่นตระหนกของพายได้อย่างชัดเจน "ห้ามพาผู้ชาย... หรือใครหน้าไหนก็ช่าง เข้ามานอนค้างแรมในห้องนี้เด็ดขาด... ยกเว้นเพื่อนสาวอย่างเจ้าจินที่ไว้ใจได้" พายชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ด้วยความแปลกใจ "ทำไมล่ะ? นี่มันหอพักรวมนะ พี่ไม่มีสิทธิ์มาจำกัดสิทธิส่วนบุคคลของฉันนะเว้ย!" "เพราะผมหวง... เอ๊ย หมายถึง..." ทามรีบกระแอมไอแก้เก้อเมื่อเกือบหลุดปากพูดคำต้องห้ามออกไป ดวงตาคมหลบวูบไปชั่วขณะก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเจ้าเล่ห์ตามเดิม "หมายถึง ห้องมันแคบค่ะ รกจะตาย ใครมานอนก็เกะกะเปล่าๆ" พายหรี่ตามองด้วยความสงสัยระคนหมั่นไส้ แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากแย้งอะไร ทามก็ชูนิ้วขึ้นมาเป็นข้อที่สี่ด้วยท่าทางจริงจังกว่าเดิม "ข้อที่สี่... เวลาผมเรียกชื่อ 'พาย' คุณต้องขานรับทันทีภายในสามวินาที ห้ามทำเป็นหูทวนลมเด็ดขาด" "นี่มันกฎบ้าอะไรเนี่ย! เอาเปรียบกันชัดๆ!" "และข้อสุดท้าย... ข้อที่ห้า..." ทามเว้นจังหวะการพูดไปชั่วครู่ ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงไปในดวงตาของพายราวกับจะสะกดจิตให้คนฟังหลอมละลายคาที่ น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ห้าม... แอบหลงรักรูมเมตหน้าตาดีคนนี้เด็ดขาด... ไม่งั้นคุณจะต้องใจสั่นตายคาอกผมแน่ๆ ค่ะ" พายรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน หัวใจเต้นโครมครามรุนแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน พายอ้าปากพะงาบๆ จะเถียงกลับแต่ก็หาคำพูดไม่เจอ ได้แต่ส่งค้อนวงใหญ่ไปให้เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่กำลังเล่นงานจนแทบเสียศูนย์ "หลงตัวเองชะมัด! ใครจะไปตกหลุมพรางผู้ชายปากเสียอย่างพี่กัน! ฝันไปเถอะ!" พายสะบัดหน้าหนี เตรียมจะลุกขึ้นเดินหนีกลับเข้าห้องนอนของตัวเองเพื่อสงบสติอารมณ์ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างกะทันหัน ขัดจังหวะบรรยากาศตึงเครียดแต่ชวนใจสั่นในห้องนั่งเล่น ทามขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่มีคนมาขัดจังหวะเวลาสำคัญ พายหันไปมองทางประตูด้วยความแปลกใจเนื่องจากดึกป่านนี้แล้วจะไม่ค่อยมีใครมาหา ทามลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นนัก ทว่าทันทีที่บานประตูถูกเปิดออกจนสุด ดวงตาคมกริบก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อพบกับร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสสั้นรัดรูป ใบหน้าสวยเฉี่ยวกำลังส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มมาให้ พร้อมกับเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงคุ้นหูที่ทำให้พายถึงกับชะงักกึก "พี่ทามคะ... พอดีมายด์ทำรายงานกลุ่มแถวนี้ดึก เลยแวะมาขอรบกวนอาศัยนอนห้องพี่สักคืนนะคะ พอดีคีย์การ์ดห้องมายด์แบตหมดพอดีเลย..." มายด์ ดาวคณะบริหารธุรกิจปีสาม ก้าวเข้ามาในห้องทันทีโดยไม่รอให้อนุญาต สายตาเฉี่ยวคมกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่พายที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างโต๊ะทำงาน พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างผู้เหนือกว่า ทามหันกลับมามองพายที่ยืนกำหมัดแน่นด้วยแววตาตื่นตระหนก ก่อนที่โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของทามจะสั่นเตือนข้อความแชตใหม่เข้ามารัวๆ — ทามก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาพายด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักของที่คั่นหนังสือสีชมพูทุกคนนะคะที่แวะมาติดแท็กความฟินด้วยกันในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!