รูมเมตตัวแสบ

"ถอยไปนะ! นี่มันทางเดินหอพัก ไม่ใช่ลานจอดรถส่วนตัวของคุณ ช่วยมีมารยาทหน่อยได้ไหม!" เสียงของฉันแว้ดขึ้นกลางโถงทางเดินหอพักชาย คณะวิศวะฯ ที่ขึ้นชื่อว่าเถื่อนและดิบที่สุดในมหาวิทยาลัย ฉันในชุดนักศึกษาปีหนึ่งที่ยังจัดเต็มมาตั้งแต่วันแรกของการย้ายเข้า ยืนกอดลังกระดาษใบยักษ์แน่นจนแทบจะมุดเข้าไปอยู่ข้างในได้อยู่แล้ว เพราะไอ้คนตรงหน้า—ผู้ชายร่างสูงโปร่งในเสื้อช็อปสีเข้มเลอะคราบน้ำมันนิดๆ ที่กำลังยืนขวางทางเข้าประตูห้อง 302 ไว้ทำหน้ากวนประสาทใส่ฉันอยู่ เขากระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาเรียวคมนั่นหรี่มองฉันเหมือนกำลังสำรวจสิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญที่สุดในโลก "ทางเดินก็กว้างตั้งหลายเมตร ทำไมไม่เดินอ้อมไปล่ะครับ น้องปีหนึ่ง?" "ก็ประตูมันอยู่ตรงนี้! จะให้ฉันเดินอ้อมไปถึงหน้าตึกคณะนิเทศฯ เลยหรือไง!" ฉันสวนกลับทันควัน พยายามจะดันไหล่เขาให้พ้นทาง แต่เขากลับยืนนิ่งเป็นเสาเข็มแถมยังก้มลงมามองหน้าฉันระยะประชิดจนฉันต้องเผลอกลั้นหายใจ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ที่ติดตัวเขามา... ทำไมมันถึงทำให้หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะได้ขนาดนี้นะ "ใจเย็นๆ สิวะ แค่เดินสวนกันนิดเดียวเอง" เขาสะบัดกุญแจในมือเล่นไปมา ก่อนจะเอื้อมมือมาหยิบลังกระดาษจากมือฉันไปถือไว้หน้าตาเฉย "หนักก็บอก ไม่ต้องทำหน้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อพี่ขนาดนั้น" "ใครให้คุณมายุ่ง! เอาคืนมานะ!" "เออๆ เอาไป... เดี๋ยวก็ถึงห้องแล้ว จะได้รู้สักทีว่ารูมเมตที่น้องด่าฉอดๆ ตั้งแต่เจอกันที่ร้านกาแฟวันก่อนน่ะ... คือใคร" คำพูดนั้นทำให้ฉันชะงักกึก ร้านกาแฟวันก่อน? ผู้ชายที่ฉันเผลอทำอเมริกาโน่ราดเสื้อตอนที่เขามาแย่งโต๊ะตัวสุดท้ายของร้านน่ะนะ? ฉันเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมเข้มนั่นชัดๆ อีกครั้ง คิ้วเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน และนัยน์ตาที่ดูร้ายกาจราวกับปีศาจ... ใช่เลย ไม่ผิดแน่! เขาใช้คีย์การ์ดแตะที่ประตูห้อง 302 แล้วเปิดอ้าออกก่อนจะโยนลังใบนั้นลงบนเตียงฝั่งขวาอย่างถือวิสาสะ "ยินดีต้อนรับสู่ห้อง 302 นะ พาย" "เดี๋ยว! คุณรู้ชื่อฉันได้ไง?" ฉันร้องเสียงหลง เมื่อเขากระโดดขึ้นไปนั่งบนเตียงฝั่งซ้ายของเขาเอง แล้วดึงโทรศัพท์ขึ้นมาไถหน้าจอราวกับเป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก "ชื่อพาย... นิเทศปีหนึ่ง... ที่เพิ่งโทรไปโวยวายกับหอพักเมื่อวานว่าขอเปลี่ยนรูมเมตเพราะไม่อยากอยู่กับวิศวะฯ" เขาเงยหน้าขึ้นจากมือถือ สายตาพราวระยับนั่นมันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม "เสียใจด้วยนะ... พอดีว่าคนที่จะได้อยู่กับพาย ก็คือ 'ทาม' คนนี้แหละครับ" "ไม่จริงน่า!" ฉันแทบอยากจะกรีดร้องออกมา นี่มันฝันร้ายชัดๆ! ในขณะที่ฉันกำลังจะระเบิดอารมณ์ใส่คนตรงหน้า เสียงแจ้งเตือนไลน์จากกลุ่มเพื่อนก็ดังรัวจนน่ารำคาญ *จิน (เพื่อนตัวชง): มึง! เป็นไงบ้างถึงห้องยัง? รูมเมตงานดีปะ? ขอรูปหน่อยดิ๊!* ฉันหยิบมือถือขึ้นมาตั้งใจจะพิมพ์ด่าจินว่าอย่าเพิ่งทักมา แต่จังหวะนั้นทามก็ขยับกายเข้ามาใกล้ จนเงาของเขาทาบทับลงมาบนร่างฉัน กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเขาทำเอาฉันสติหลุดไปชั่วขณะ "พิมพ์บอกเพื่อนไปสิ ว่าไม่ต้องห่วง... เพราะพี่ดูแลดีแน่นอน" เสียงทุ้มต่ำกระซิบที่ข้างหู ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือมาคว้ามือถือจากมือฉันไปกดอะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว แล้วส่งคืนให้ ฉันก้มมองหน้าจอด้วยความงุนงง—เขาส่งข้อความไปในกลุ่มไลน์ของฉันและจิน! ข้อความในหน้าจอคือรูปเซลฟี่ของทามที่ทำหน้ายียวนใส่กล้อง โดยมีฉันที่ทำหน้าเหวออยู่ด้านหลัง พร้อมแคปชั่นว่า: *‘แฟนผมฝากบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงครับ’* "ไอ้บ้า! กดลบเดี๋ยวนี้เลยนะทาม!" ฉันพุ่งเข้าใส่เขาหวังจะแย่งมือถือคืน แต่เขากลับคว้าข้อมือฉันไว้มั่นแล้วดึงเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างนั่นจนลมหายใจฉันขาดห้วง ใบหน้าเราอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ทามจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน สายตาที่เคยดูร้ายกาจเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด "รูมเมตตัวแสบแบบพาย... ถ้าไม่จับล็อกไว้แบบนี้ ก็คงหนีพี่ไปหาใครอื่นที่ไหนอีก" เขากระตุกยิ้ม ก่อนจะกด ‘ส่ง’ ข้อความใหม่ในแชทส่วนตัวที่เขาส่งหาฉันค้างไว้ โดยที่ฉันยังไม่ทันตั้งตัว... *(แชทไลน์: ทาม)* *‘พี่ไม่ได้อยากเป็นแค่รูมเมตหรอกนะ... พาย’* วินาทีที่ข้อความเด้งขึ้นบนหน้าจอ พายมือสั่นจนเกือบทำโทรศัพท์ร่วง... จะกดยกเลิกก็ไม่ทันแล้ว เพราะทามจงใจกดส่งให้มันขึ้นสถานะ ‘อ่านแล้ว’ ทันทีที่ฉันก้มลงมอง! หวังว่ารี้ดที่น่ารักของที่คั่นหนังสือสีชมพูจะพร้อมสำหรับความวุ่นวายในห้อง 302 ต่อนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!