แก้ตัวไม่ทันแล้ว

"บอกแล้วไงคะว่าฉันไม่ได้คิดอะไรกับนาย... เลิกตื๊อ SOTUS ใส่ฉันสักทีเถอะพี่ทาม!" นิ้วเรียวของพายกดส่งข้อความยาวเหยียดลงในแชตกลุ่มที่มีเพื่อนสนิทอย่างจินอยู่ด้วย โดยลืมสนิทไปว่านี่มันไม่ใช่แชตกลุ่มคณะนิเทศฯ แต่เป็นห้องแชตส่วนตัวของเธอกับรูมเมตตัวแสบปีสามคณะวิศวะฯ ที่เพิ่งออกไปซื้อของหน้าหอพักเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ดวงตากลมโตเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน เมื่อหน้าจอโทรศัพท์มือถือปรากฏสัญลักษณ์ 'อ่านแล้ว' รวดเร็วยิ่งกว่าแสง พายแทบจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งลงบนเตียงนอนนุ่ม ถ้าไม่ติดว่ามันราคาเกือบครึ่งแสน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างในช่องอก ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหูจนมันแดงก่ำ *ตายแน่ๆ ยายพาย แกพิมพ์อะไรลงไปเนี่ย!* สมองสั่งการเร็วกว่าความเร็วเสียง นิ้วมือรีบละลานละลักกดยกเลิกข้อความอย่างลนลาน เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมทั้งที่ห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำ เธอใช้วิธีแตะค้างที่ข้อความเจ้าปัญหาแล้วเลือกปุ่ม 'ยกเลิกข้อความสำหรับทุกคน' หัวใจภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกพระองค์ ขอให้มันทันทีเถอะน่า! *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นสวนทางกับจังหวะที่หน้าจอบอกว่าข้อความถูกยกเลิกไปแล้วเรียบร้อย พายผ่อนลมหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก คิดเข้าข้างตัวเองว่าคงไม่มีใครตาไวขนาดแคปหน้าจอไว้ทันหรอกมั้ง ร่างบางทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนอนคว่ำหน้ากับหมอนใบโต พยายามสงบสติอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านของตัวเอง แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าคุ้นเคยที่ดังขึ้นหน้าประตูห้องพักกลับทำให้ขนทั่วร่างลุกชัน *แกร็ก...* ลูกบิดประตูกถูกบิดเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำสนิทกับกางเกงวอร์มสบายๆ ของทามก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่ผสมกับกลิ่นแดดจางๆ ลอยมาแตะจมูก ทามไม่ได้พูดอะไรในทันที เขาวางถุงขนมเค้กเกาลัดร้านโปรดของพายไว้บนโต๊ะหนังสือ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาหมุนเล่นในมือ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบสายตาเฉี่ยวคมคู่นั้นกวาดมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มแบบที่พายเห็นทีไรเป็นต้องอยากเอาหมอนอุดหน้าเขาทุกที "ยกเลิกไวดีนี่คะ... แต่พายคะ พี่ตาดีกว่าที่หนูคิดนะ" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทามก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงนอนของเธอ ร่างสูงโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากพายเพียงแค่คืบเดียว ดวงตาคมคายคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความขบขันและบางสิ่งที่ทำให้คนมองต้องใจสั่น "นาย... นายเห็นอะไร ตาฝาดไปแล้วมั้ง!" พายดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ใบหน้าร้อนผ่าวจนต้องเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้น "ฉันไม่ได้ส่งอะไรสักหน่อย มือมันลั่น!" "มือลั่นบ่อยจังนะคะช่วงนี้..." ทามลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท เขาทิ้งตัวลงนั่งยองๆ ให้ระดับสายตาอยู่ในระดับเดียวกับพายที่นั่งอยู่บนเตียง มือหนายื่นมาดีดหน้าผากมนเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว "ไหนบอกว่าไม่ได้คิดอะไร แล้วทำไมต้องร้อนตัวขนาดนั้นด้วยล่ะหึ แม่ตัวแสบ" "ใครร้อนตัว ไม่มี๊!" พายปฏิเสธเสียงสูงกลบเกลื่อนความพิรุธ เธอพยายามขยับตัวถอยหนี แต่เตียงนอนแคบๆ กลับไม่ได้ช่วยให้มีพื้นที่หลบหนีมากนัก ร่างสูงขยับตามเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนแทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างกัน "แล้วก็เลิกเรียกฉันว่าแม่ตัวแสบได้แล้ว ฉันแก่กว่านาย... เอ๊ย ไม่ใช่! ฉันเป็นรูมเมตนะ ไม่ใช่เด็กอนุบาล!" "อ้าว นึกว่าเด็กอนุบาลซะอีก เห็นชอบโวยวายงอแงเวลาโดนพี่แกล้ง" ทามหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอยู่ใกล้ใบหูจนพายรู้สึกจั๊กจี้แปลกๆ "อีกอย่าง... ที่บอกว่าไม่ได้คิดอะไรเนี่ย หมายถึงไม่ได้คิดอะไรเลย หรือว่า 'คิดไปไกลมากแล้ว' กันแน่คะ?" ประโยคคำถามยียวนพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทำให้พายอ้าปากค้าง เถียงไม่ออกไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนวงหน้าหล่อเหลาที่จงใจเข้ามาใกล้เกินความจำเป็น แก้มใสร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดยิ่งกว่าเดิม เธอยกมือขึ้นผลักไหล่กว้างของคนตัวโตให้ออกห่าง แต่ทามกลับคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของเขาทำให้พายชะงัก ทามไม่ได้บีบรัดข้อมือเธอแน่นหนา แต่มันกลับอบอุ่นและมั่นคงจนเธอไม่กล้าขขยับหนี ดวงตาคมกริบที่เคยพราวระยับด้วยความขบขันเมื่อครู่ ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นประกายจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง จนคนมองเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "พาย..." เสียงทุ้มเอמהเรียกชื่อเธอแผ่วเบา บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะเงียบสงบลงไปถนัดตา เหลือเพียงเสียงหัวใจของพายเองที่เต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน "พี่ไม่ได้บังคับให้หนูต้องชอบพี่หรอกนะ..." พายกะพริบตาปริบๆ สมองที่เคยประมวลผลฉับไวตอนนี้กลับตื้อตันไปหมด เธอมองสบตาคนพูดอย่างไม่เข้าใจความหมาย "...แต่ถ้าจะปฏิเสธกัน ช่วยกรุณาอย่าใช้มุก 'มือลั่น' อีกเลยนะคะ เพราะคนฟังเขาเจ็บหัวใจ..." ทามเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งพร้อมกับประโยคฆ่าคนฟังที่ทำให้พายแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี "...สู้บอกตรงๆ ว่าเขินพี่ ยังจะน่ารักกว่าตั้งเยอะเลยค่ะ" *ตึง!* เหมือนมีค้อนยักษ์มาทุบเข้าที่กลางหัวใจ พายอ้าปากพะงาบๆ หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงต้นคอ เธอสะบัดข้อมือหลุดจากการเกาะกุมแล้วคว้าหมอนอิงฟาดใส่หน้าคนกวนประสาททันทีอย่างเหลืออด! "ไอ้พี่ทามคนบ้า! ใครเขินนายฟะ ออกไปจากห้องฉันเลยนะ!" เสียงโวยวายดังลั่นห้องพักท่ามกลางเสียงหัวเราะทุ้มต่ำอย่างชอบใจของร่างสูงที่ยอมถอยหลังหลบหมอนอิงพัลวัน แต่รอยยิ้มละมุนที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับทำให้คนขี้โวยวายใจเต้นไม่เป็นจังหวะเสียยิ่งกว่าเดิม และก่อนที่พายจะทันได้ตั้งตัว ทามก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขอบเตียงอีกครั้งกระซิบด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอดที่ทำเอาเธอแทบละลายคาที่ "คืนนี้ถ้านอนไม่หลับ... มาเคาะห้องเรียกพี่ได้เสมอนะคะ เด็กดื้อ" ขอบคุณที่แวะมาอมยิ้มและใจฟูไปด้วยกันกับความสัมพันธ์ชวนป่วนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!