หรือว่าเขาจะชอบเรา

หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นในความมืดของห้องนอน คือพยานปากเอกว่าพายไม่ได้นอนมาเป็นชั่วโมงแล้วค่ะ ข้อความสั้นๆ ประโยคเดียวจากพี่ทาม — *“คืนนี้ถ้านอนไม่หลับ... มาเคาะห้องเรียกพี่ได้เสมอนะคะ เด็กดื้อ”* — วนเวียนอยู่ในหัวเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง ตอกย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะ ทั้งที่ปกติแล้ว รูมเมตคนนี้เก่งกาจเหลือเกินในการกวนประสาท ยั่วโมโห หรือหาเรื่องมาทำให้เธอต้องยืนเท้าเอวเถียงจนคอเป็นเอ็น แต่พอเปลี่ยนมาโหมดละมุนละไมเบอร์นี้ทีไร พายกลับเป็นฝ่ายไปไม่เป็นทุกที มือบางยกขึ้นแตะแก้มตัวเองที่ร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตารีดมาแนบ นี่เธอเป็นอะไรไปคะเนี่ย แค่ผู้ชายคนเดียวพูดจาอ่อนโยนใส่หน่อยเดียว ถึงกับนอนพลิกไปพลิกมาจนผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่เป็นรังนกแล้วเนี่ยนะ! "ฮึ่ย! เลิกคิดบ้าๆ ได้แล้วพาย เขาอาจจะแค่หยอดเล่นตามประสาผู้ชายเจ้าชู้กระล่อนไปวันๆ ก็ได้ ตั้งแต่รู้จักกันมา มีวันไหนบ้างที่เขาไม่แกล้งเธอน่ะ" พายพึมพำกับความว่างเปล่าในห้องนอนของตัวเอง พยายามดึงสติแล้วยกมือขึ้นตบเบาๆ ที่พวงแก้มทั้งสองข้างเพื่อเรียกความฮาร์ดคอร์ประจำตัวกลับคืนมา แต่ไม่ว่าจะพยายามสะกดจิตตัวเองแค่ไหน ภาพรอยยิ้มมุมปากกับแววตาคู่คมที่ทอดมองมาด้วยความเอ็นดูในคืนก่อนก็ยังลอยวนเข้ามาในหัวอยู่ดี... ไหนจะเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งที่เขาชอบใส่เดินวนเวียนอยู่ในห้อง กลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ ที่ติดอยู่จางๆ ทุกครั้งที่เขาเดินผ่าน และความใส่ใจแบบเนียนๆ ที่เขามักจะมีให้เสมอโดยไม่เอ่ยปากทวงบุญคุณ ยิ่งคิด... สมองมันก็ยิ่งประมวลผลย้อนกลับไปถึงพฤติกรรมทั้งหมดของทามตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ตอนที่เธอป่วยจนลุกไม่ไหว ใครกันนะที่เป็นคนซื้อโจ๊กอุ่นๆ มาวางไว้หน้าห้องแถมยังบังคับให้กินยาตรงเวลา? ตอนที่เธอโดนรุ่นพี่ในคณะใช้งานจนดึกดื่น ใครกันนะที่ขับมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ไปจอดรอรับใต้ตึกนิเทศฯ ทุกวันโดยอ้างว่าผ่านทางมาพอดี? และตอนที่ยัยมายด์ ดาวคณะวิศวะฯ พยายามจะเข้ามาตีสนิทเข้าทางห้องพัก ใครกันนะที่ทำหน้าตึงใส่แล้วบอกปัดอย่างไร้เยื่อใยจนผู้หญิงคนนั้นแทบจะเดินหนีแทบไม่ทัน? เดี๋ยวนะ... พายเบิกตากว้างขึ้นในความมืด มือที่กำโทรศัพท์มือถือแน่นเริ่มสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก หรือว่า... หรือว่าเขาจะไม่ได้แค่แกล้งเล่นสนุกๆ ตามนิสัย? หรือว่าที่ผ่านมาทั้งหมด... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันแชตดังขึ้นตัดความคิดฟุ้งซ่าน ทำเอาพายสะดุ้งสุดตัวราวกับทำความผิดแล้วมีคนจับได้ หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นพร้อมกับชื่อของคนที่เพิ่งวนเวียนอยู่ในหัวเมื่อกี้ **[Tammy_Vง.]:** นอนหรือยังคะเด็กดื้อ หรือว่ากำลังนอนคิดถึงพี่จนนอนไม่หลับอยู่หึ? ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้มีกล้องวงจรปิดติดไว้ในห้องนอนเธอหรือไง ถึงได้รู้จังหวะเวลาพอดิบพอดีแบบนี้ พายกัดริมฝีปากล่างด้วยความหมั่นไส้ปนเขินอาย นิ้วเรียวรีบกดพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ **[Pie_Nitet]:** ใครคิดถึงพี่กัน! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยค่ะ ฉันแค่เคลียร์งานคณะอยู่ต่างหากเล่า! **[Tammy_Vง.]:** อ้าวเหรอคะ นึกว่านอนกอดหมอนข้างแล้วเพ้อชื่อพี่ซะอีก เห็นเงียบไปนาน นึกว่าแอบเขินข้อความพี่ซะอีกนะเนี่ย 🤭 **[Pie_Nitet]:** ทาม! อยากโดนฉันเอาหมอนฟาดหัวตื่นมาตอนตีสองไหมคะ ถึงได้ขยันกวนประสาทนักเนี่ย! **[Tammy_Vง.]:** แหม ดุจังเลยนะคะระวังตัวจริงจะน่ารักจนพี่ทนไม่ไหวนะ... อ่ะ ยอมให้ดุแค่วันนี้วันเดียวก็ได้ รีบนอนนะคะคนเก่ง พรุ่งนี้มีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวตาแพนด้าถามหาแล้วจะไม่สวยนะ พายมองข้อความนั้นนิ่งนาน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในช่องท้องจนต้องยกมือขึ้นกอดตัวเองไว้แน่น ปากก็บ่นงึมงำว่าเขาเจ้าเล่ห์ แต่รอยยิ้มที่กว้างจนแก้มปริบนใบหน้ากลับปฏิเสธความรู้สึกจริงๆ ไม่ได้เลยสักนิด เช้าวันถัดมา บรรยากาศในคณะนิเทศศาสตร์ดูวุ่นวายกว่าปกติเนื่องจากใกล้ช่วงส่งโปรเจกต์งานชิ้นใหญ่ พายแบกสังขารอันโรยราเพราะนอนน้อยมานั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะ พร้อมกับกาแฟแก้วโตในมือ "โอ้โห ยัยพาย แกดูสภาพตัวเองตอนนี้สิคะ นึกว่าซอมบี้เดินได้ที่ไหน หน้าตาโรยราแถมใต้ตาสีคล้ำยังกับคนอดนอนมาสามวันสามคืน" จิน เพื่อนสนิทตัวชงประจำกลุ่มเอ่ยทักทันทีที่เดินถือแซนด์วิชเข้ามาหย่อนก้นลงนั่งฝั่งตรงข้าม พลางหรี่ตามองเพื่อนรักด้วยสายตาจับผิด "บอกมาซะดีๆ คืนนี้แอบไปส่องหนุ่มที่ไหนมา ถึงได้นอนดึกขนาดนี้" "เปล่าสักหน่อย ฉันแค่ปั่นงานคณะต่างหากเล่า" พายปฏิเสธเสียงแข็ง หลบสายตาเพื่อนสนิทด้วยการก้มหน้าก้มตาดูดหลอดกาแฟ "ปั่นงานหรือปั่นใจกันแน่แก" จินหัวเราะคิกคัก ยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วกระซิบเสียงเจ้าเล่ห์ "ช่วงนี้เห็นรูมเมตสุดหล่อคณะวิศวะฯ ของแกเทียวไล้เทียวขื่อไม่ห่าง ขยันส่งข้าวส่งน้ำ ขยันมาวนเวียนอยู่แถวนี้ จนคนเขานึกว่าพวกแกเป็นแฟนกันหมดแล้วมั้งเนี่ย" "บ้าเหรอจิน! ใครแฟนกัน ไม่มีซะหน่อย!" พายโวยวายเสียงดังลั่นจนเพื่อนรอบข้างหันมามอง "เขาแค่... ก็แค่รูมเมตปะวะ ช่วยเหลือกันตามมารยาทเพื่อนร่วมห้องแค่นั้นแหละ" "อุ๊ย ปากแข็งจังเลยนะคะคุณพาย ระวังเถอะค่ะ ปากบอกไม่ชอบๆ แต่พอเขาหายไปจริงๆ จะมานั่งน้ำตาร่วงคาอกพี่ทาม ฉันไม่ช่วยปลอบนะจะบอกให้" จินเบะปากหมั่นไส้ใส่หนึ่งที ก่อนจะหันไปเห็นเป้าหมายที่กำลังเดินถือแก้วชาไทยเดินตรงมาพอดี "อุ๊ยตายแล้ว พูดถึงก็มาเลยค่ะท่านผู้ชม ทางนี้จ้าพ่อหนุ่มวิศวะคลั่งรัก!" พายสะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับไปมองตามเสียงของเพื่อนสนิท ก็พบร่างสูงโปรดของทามในชุดนักศึกษาปีสามรีดเรียบกริบ กางเกงสแลคขายาวรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา กำลังสาวเท้าเดินตรงมาที่โต๊ะม้าหินอ่อนด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ทำเอาสาวๆ แถวนั้นเหลียวหลังมองเป็นตาเดียว ให้ตายเถอะ ผู้ชายอะไร ทำไมยิ่งมองยิ่งอันตรายต่อหัวใจวะเนี่ย! "อ้าว มานั่งทำอะไรกันตรงนี้ หน้าตาดูเครียดๆ นะคะเด็กดื้อ" ทามเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะ วางแก้วชาไทยเย็นเจี๊ยบลงตรงหน้าพายอย่างรู้ใจ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งลงข้างๆ โดยที่ไม่มีใครอนุญาต "ใครเด็กดื้อของนายเล่า!" พายแหวใส่ทันทีเพื่อกลบเกลื่อนอาการใจสั่น รีบหยิบแก้วชาไทยมาถือไว้แล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง "แล้วนี่ไม่มีเรียนหรือไง ถึงได้เดินมาป้วนเปี้ยนแถวตึกนิเทศฯ อยู่เรื่อย" "ก็คิดถึงคนแถวนี้กลัวจะเรียนไม่รู้เรื่อง ก็เลยแวะเอาพลังงานมาส่งให้ไงคะ" ทามตอบหน้าตาเฉย สายตาพราวระยับมองสำรวจใบหน้าเนียนที่ขึ้นสีเรื่อด้วยความเขินอายอย่างนึกเอ็นดู "เมื่อคืนก็นอนดึก วันนี้ยังทำหน้าบึ้งใส่พี่อีก ระวังหน้าแก่เร็วนะคะ" "ยุ่งน่า!" พายค้อนให้วงใหญ่ แต่ยอมเสียบหลอดแล้วดูดชาไทยหวานมันเข้าไปอึกใหญ่เพื่อแก้เขิน ความเย็นชื่นใจช่วยดับความร้อนผ่าวบนใบลงได้นิดหน่อย แต่ไม่ได้ช่วยลดจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วจนน่ากลัวลงเลยสักนิด จินที่นั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ฝั่งตรงข้ามแอบอมยิ้มจนแก้มปริ ส่งสายตาแซวแบบไม่ปิดบังจนพายอยากจะเอาแฟ้มเอกสารฟาดหัวเพื่อนสนิทสักทีโทษฐานที่เป็นตัวชงชั้นดี "นี่พาย..." จินเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "เย็นนี้ว่างไหม พอดีพี่คีย์ชวนไปกินหมูกระทะหน้ามอ แกจะไปด้วยกันใช่ไหม?" พายยังไม่ทันได้อ้าปากปฏิเสธ ทามที่นั่งเงียบฟังอยู่ข้างๆ ก็ชิงตอบขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงความเด็ดขาดแบบเนียนๆ "เย็นนี้พายไม่ว่างค่ะ พอดีพี่นัดให้น้องไปช่วยจัดของที่ห้องแล้ว" ทามพูดหน้าตาย ยกแขนขึ้นพาดพนักเก้าอี้ด้านหลังพายราวกับแสดงความเป็นเจ้าของทางอ้อม "ใช่ไหมคะเด็กดื้อ?" พายหันขวับไปมองค้อนขวับทันที "ฉันไปรับปากนายตอนไหนฮะ!" "ก็เมื่อกี้ไงคะ..." ทามโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูขาวจนพายต้องเอนตัวหนีด้วยความตกใจ น้ำเสียงนุ่มทุ้มกระซิบแผ่วเบาจนได้ยินกันแค่สองคน "หรืออยากให้พี่ทวงสัญญาจากเมื่อคืนนี้แทนล่ะคะ ว่าเด็กดื้ออยากมาเคาะห้องเรียกพี่ตอนดึกๆ อีกรอบดีเอ่ย?" สิ้นคำพูดนั้น พายก็รู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบหัวเข้าอย่างจัง ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปจนถึงใบหู สมองขาวโพลนคิดคำเถียงไม่ออกแม้แต่ประโยคเดียว ได้แต่นั่งอึ้งตาค้าง ปากอ้าพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ทามเห็นท่าทางเหวอสนิทของคนตัวเล็กก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี มือหนายื่นออกไปหมายจะเอื้อมมาขยี้ผมซอยสั้นอย่างหมั่นเขี้ยว แต่ทว่า... ในจังหวะที่ปลายนิ้วกำลังจะแตะโดนกลุ่มผมนุ่มนั้นเอง เสียงทุ้มคุ้นเคยของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิด "อ้าว น้องพายครับ... บังเอิญจัง มานั่งทำอะไรตรงนี้เหรอครับพี่ตามหาซะทั่วเลย" พายและทามชะงักค้าง หันขวับไปมองต้นเสียงพร้อมกันทันที ร่างสูงสมส่วนของรุ่นพี่ต่างคณะก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ส่งตรงมาให้พายโดยเฉพาะ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของบรรยากาศที่เปลี่ยนจากความฟีลกู๊ดสีชมพู กลายเป็นความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นจนน่าตกใจ ดวงตาคมกริบของทามหรี่แคบลงทันที รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือไว้เพียงแววตานิ่งสนิทที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจน ขณะที่พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าใครคือคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* — ที่คั่นหนังสือสีชมพู — *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานและใจฟูไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ)*