เกือบไปแล้ว

"พี่ทาม... ถอยออกไปนะ" เสียงของฉันเบาหวิวเหมือนคนขาดอากาศหายใจ ทั้งที่ความจริงแล้วพื้นที่ในห้องนั่งเล่นคอนโดของเรากว้างขวางพอจะให้นอนกลิ้งเล่นได้สบายๆ แต่ในวินาทีนี้ ระยะห่างระหว่างเรากลับเหลือเพียงแค่ปลายจมูกที่เกือบจะแตะกันอยู่รอมร่อ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะกวนประสาทฉันด้วยรอยยิ้มมุมปากเสมอในยามปกติ ตอนนี้กลับนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบคู่นั้นมีประกายบางอย่างที่ฉันไม่กล้าแม้แต่จะจ้องมองนานๆ มันไม่ใช่แววตาของรุ่นพี่ที่ชอบแกล้งรุ่นน้อง แต่มันคือแววตาของ 'ผู้ชาย' คนหนึ่งที่กำลังจดจ้องสิ่งที่เขาอยากได้จนแทบจะกลืนกิน "พายถามว่า... พี่เป็นอะไร" ฉันพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมาเข้าที่ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกซี่โครงอยู่แล้ว มือไม้ของฉันที่ถูกเขาต้อนจนชิดขอบโซฟาเริ่มสั่นระริก "ถามคำถามเดิมซ้ำๆ ไม่เหนื่อยเหรอครับ" เสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่ากว่าปกติ ทามโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่เหนือริมฝีปาก "พี่บอกแล้วไงว่าพี่ไม่ชอบตอบ... พี่ชอบทำมากกว่า" "ทำ... ทำอะไร" "เรื่องที่พายอยากรู้ไงครับ" วินาทีนั้น โลกทั้งใบของฉันเหมือนหยุดหมุน แววตาของทามวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด เขาค่อยๆ หลับตาลงช้าๆ ระยะห่างที่ใกล้จนน่าใจหายทำให้ฉันเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว มือของเขาที่ยันโซฟาไว้ข้างลำตัวฉันเริ่มเปลี่ยนตำแหน่ง มันเลื่อนมาวางบนพนักพิงโซฟาข้างศีรษะฉันเบาๆ เป็นการปิดกั้นทางหนีทุกทิศทาง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขากับความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายทำให้ฉันสมองเบลอไปชั่วขณะ ฉันรู้ว่าควรจะผลักเขาออกไป หรืออย่างน้อยก็ต้องด่าทอเหมือนที่เคยทำ แต่ทำไม... ร่างกายมันถึงทรยศความรู้สึกตัวเองแบบนี้ ริมฝีปากของเขาขยับเข้ามาใกล้จนฉันรู้สึกถึงความร้อนผ่าว ยิ่งเข้าใกล้ ความคิดของฉันยิ่งขาวโพลนไปหมด คำถามที่ค้างคาใจเกี่ยวกับความลับของเขาก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้า จังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะข้ามเส้นแบ่งระหว่าง 'รูมเมต' ไปสู่บางสิ่งที่มากกว่า... "เฮ้ย! พาย! ไอ้ทาม! ลืมกุญแจไว้ที่ร้านกาแฟหรือเปล่าวะ... อ้าว..." เสียงโวยวายของจินดังลั่นห้องพร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะจังหวะสวรรค์ล่มทำลายทุกอย่างลงในเสี้ยววินาที ทามผละตัวออกอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต ใบหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด เขาเสยผมลวกๆ ก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิทของฉันที่ยืนค้างอยู่ตรงทางเข้า "ไอ้จิน! ใครใช้ให้มึงเข้ามาโดยไม่เคาะหะ!" จินเบิกตากว้าง มองซ้ายมองขวาสลับไปมาระหว่างฉันที่กำลังนั่งหน้าแดงก่ำกับทามที่กำลังหงุดหงิดจนแทบจะกินหัวคนได้อยู่แล้ว มันทำหน้าเลิ่กลั่กก่อนจะยกกุญแจในมือขึ้นสูง "กะ...กูก็เห็นประตูมันแง้มอยู่ไง! ใครจะไปรู้ว่าพวกมึงกำลัง... เออ... คุยงานกันอยู่" จินหรี่ตามองอย่างจับผิด ก่อนจะแสยะยิ้มแบบที่ฉันอยากจะกระโดดไปเตะก้านคอให้สักที "โทษทีว่ะ ขัดจังหวะโปรเจกต์ใหญ่ของพวกมึงพอดี... เอ้า! กุญแจวางไว้ตรงนี้ละกัน กูไปละ! เจอกันพรุ่งนี้!" ไอ้เพื่อนบ้า! ทิ้งระเบิดไว้แล้วก็หนีไปแบบนี้เนี่ยนะ! จินปิดประตูตามหลังไป ทิ้งให้ห้องกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบแบบเดิม มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก ทามถอนหายใจยาว พิงหลังเข้ากับพนักโซฟาแล้วเงยหน้ามองเพดานด้วยความรู้สึกผิดหวังอย่างชัดเจน เขาปรายตามองฉันที่ยังคงนั่งก้มหน้างุดไม่กล้าสบตา ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ "เกือบไปแล้วจริงๆ ด้วย" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นเบามากแต่ฉันกลับได้ยินมันชัดเจนทุกถ้อยคำ "เกือบ... อะไรนะคะ" ฉันถามเสียงสั่น พยายามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสั่นไปมากกว่านี้ ทามหันกลับมาจ้องหน้าฉัน ดวงตาคู่คมนั้นลึกซึ้งเกินกว่าที่ฉันจะอ่านออก เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดพิมพ์อะไรบางอย่าง ก่อนจะวางมันลงข้างๆ ฉันแล้วลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอนตัวเองไป ทิ้งให้ฉันนั่งอยู่ตรงนั้นกับความมึนงง ฉันมองตามแผ่นหลังกว้างของเขาจนลับตา ก่อนจะก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาด้วยข้อความจากแอปแชต... มันคือข้อความจาก 'รูมเมต' คนนั้น [ทาม: พาย... เรื่องที่พี่อยากจะบอกพาย พี่ว่าพี่ตัดสินใจได้แล้ว] [ทาม: ความลับที่พายอยากรู้... จริงๆ แล้วมันไม่ใช่ความลับอะไรหรอก] [ทาม: ก็แค่... สิ่งที่พี่กลัวมาตลอดว่าจะทำให้พายตกใจ] [ทาม: พี่ชอบพายนะครับ... ชอบมาตั้งแต่ก่อนจะย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันเสียอีก] ข้อความถูกส่งมาเป็นชุด แต่ในวินาทีที่ฉันกำลังจะอ่านบรรทัดถัดไป... สถานะก็เปลี่ยนเป็น 'ข้อความนี้ถูกยกเลิกแล้ว' ฉันเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่! ขอบคุณที่ติดตามอ่านความรักที่ลุ้นจนตัวโก่งของพายกับพี่ทามนะคะ แล้วเจอกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!