วันครบรอบกิจกรรมคณะ

“อย่าเพิ่งไป... พาย ฟังพี่ก่อน” ประโยคสั้นๆ ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศเมื่อคืนก่อน ยังคงวนเวียนก้องอยู่ในหัวของพายราวกับแผ่นเสียงตกร่อง ตลอดทั้งวันของการเรียนในคณะนิเทศศาสตร์ เด็กหนุ่มปีหนึ่งอย่างพายแทบไม่มีสติอยู่กับเนื้อกับตัวเลย ปลายปากกาในมือหมุนวนไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า สมองที่ควรจะจดจำทฤษฎีการสื่อสารมวลชนกลับถูกภาพใบหน้าหล่อเหลาและดวงตาคู่คมของรูมเมตตัวสูงอย่าง ‘พี่ทาม’ เข้ามาแย่งพื้นที่ไปเสียหมด ให้ตายเถอะ! นี่เขากำลังเป็นบ้าอะไรอยู่เนี่ย... “ไอ้พาย! แกเหม่อลอยเป็นรอบที่แปดร้อยของวันแล้วนะ ตั้งแต่กลับมาจากหอพักเมื่อคืน แกดูแปลกๆ ไปว่ะ” จิน เพื่อนสนิทตัวดีดีดนิ้วตรงหน้าพายแรงๆ สองที เพื่อเรียกสติคนที่กำลังนั่งเท้าคางมองกระดานชนวนว่างเปล่า “เปล่าสักหน่อย ฉันไม่ได้เหม่อ” พายรีบปฏิเสธเสียงสูง กลบเกลื่อนด้วยการก้มหน้าก้มตาเปิดสมุดจดเลคเชอร์ที่สะอาดเอี่ยมออ “เปล่าอะไร หน้าแกแดงแจ๋ขนาดนี้ หรือว่า... เมื่อคืนโดนพี่ทามรุกหนักจนตั้งรับไม่ทัน?” จินหรี่ตาจับผิด ยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับทำหน้าล้อเลียนในแบบที่น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก “แหม ประโยคเด็ด ‘อย่าเพิ่งไป ฟังพี่ก่อน’ ของพี่เขานี่มันสะเทือนไปถึงดาวอังคารหรือยังไงเล่า เล่าให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้เลยนะ!” “เบาๆ สิวะไอ้จิน! ใครหน้าแดง ไม่มี๊!” พายโวยวายกลบเกลื่อน ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาจริงๆ จนต้องยกมือขึ้นมาพัดวีพัลวัน แค่คิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนตอนที่พี่ทามดึงแขนเขาไว้ ดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความจริงจังและแววตาอ่อนโยนจนน่าประหลาด หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอกอยู่แล้ว ไม่อยากจะยอมรับเลย... ว่าแพ้ทางผู้ชายคนนั้นเข้าให้แล้วจริงๆ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันแชตสีเขียวดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนา พายรีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูอย่างรวดเร็วโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังคาดหวังอะไรอยู่ และเมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง หัวใจก็กระตุกวูบ [Tham.V: เลิกเรียนยัง] [Tham.V: พี่รออยู่ใต้คณะนิเทศฯ] สั้นๆ ง่ายๆ แต่ทำเอาพายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวชะงักค้างอยู่บนแป้นพิมพ์ จะตอบปฏิเสธก็ไม่ได้ เพราะอีกฝ่ายพิมพ์ตามมาอีกประโยคราวกับรู้ทัน [Tham.V: ถ้าไม่อลงมา พี่จะเดินขึ้นไปตามถึงห้องเรียนนะ] “ไอ้ทามบ้าเอ๊ย!” พายสบดลเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้แกแกมเอ็นดู แต่ก็รีบเก็บกระเป๋าลงในเป้สะพายอย่างลนลานจนเกือบทำปากกาตกพื้น “จิน... ฉันไปก่อนนะ พี่ทามมารอรับ” “อุ๊ي! มีคนมารับด้วย น่าอิจฉาจริงโว้ย ไปเถอะพ่อคนคลั่งรัก ระวังโดนพี่เขากินตับซะล่ะ!” จินตะโกนไล่หลังพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก พายอยากจะปาหนังสือพิมพ์ใส่หัวเพื่อนสักทีสองทีเสียจริง แต่ตอนนี้ขาเรียวต้องรีบก้าวฉับๆ ลงจากตึกคณะนิเทศฯ ไปเผชิญหน้ากับคนตัวสูงที่ยืนพิงเสารออยู่ก่อนแล้ว ร่างสูงใหญ่ในชุดนักศึกษารีดเรียบ กางเกงสแล็คเข้ารูปที่ขับให้เรียวขายาวดูโดดเด่น ทามยืนกอดอกพิงเสาด้วยท่าทางสบายๆ แต่ทรงเสน่ห์จนนักศึกษาหญิงเดินผ่านต้องเหลียวหลังมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า และทันทีที่สายตาคมกริบคู่นั้นมองเห็นร่างบางของพายเดินเข้ามาใกล้ ริมฝีปากหยักก็ยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ทันที “ช้าจังวะ รูmเมตตัวแสบ” ทามเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามสไตล์ “ใครตัวแสบไม่ทราบ ทامต่างหากที่ชอบบังคับ! มาทำไมเนี่ย คนมองกันใหญ่แล้วนะ” พายบ่นอุบ ยืนกอดอกทำหน้ามุ่ยใส่เพื่อปกปิดความประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาในอก “ก็มารับแฟน เอ๊ย... มารับรูมเมตกลับหอไง จะได้เคลียร์เรื่องเมื่อคืนด้วย” ทามแกล้งพูดหยหยอดจนพายหน้าแดงซ่าน รีบยกมือขึ้นตีแขนแกร่งไปทีหนึ่งแก้เขิน “ใครแฟนพี่! พูดจาพล่อยๆ อีกแล้วนะ เดี๋ยวปัดเหนี่ยวเลย” “โอ๊ย เจ็บนะเนี่ย มือหนักชะมัด” ทามแกล้งทำเป็นลูบแขนตัวเองปอยๆ แต่รอยยิ้มพึงพอใจกลับระบายอยู่เต็มใบหน้าหล่อเหลา “ล้อเล่นน่า... วันนี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษ พาไปกินอะไรอร่อยๆ หน่อย ป่ะ” รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่พาพวกเขาสองคนลัดเลาะมาจนถึงร้านคาเฟ่กึ่งร้านอาหารบรรยากาศอบอุ่นริมบึงน้ำ แสงไฟสีส้มสลัวๆ ขับเน้นให้บรรยากาศดูโรแมนติกขึ้นมาอย่างผิดหูผิดตา ตลอดมื้ออาหาร ทามคอยตักนู่นตักนี่ใส่จานให้พายด้วยความใส่ใจ แม้ปากจะยังคงหยอกล้อและหาเรื่องแกล้งให้พายหงุดหงิดเล่นเป็นระยะ แต่สายตาที่มองมามันกลับอบอุ่นจนพายไม่กล้าสบตาตรงๆ จนกระทั่งทานอาหารเสร็จ และพวกเขาย้ายมานั่งรับลมเย็นๆ ที่ริมระเบียงไม้ ทามก็เริ่มเข้าประเด็น “พาย...” น้ำเสียงของทามเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นจนพายต้องเงยหน้าขึ้นมอง “หือ มีอะไรอีก ถ้าจะทวงเงินค่าข้าวบอกเลยว่าไม่มีนะ” พายแกล้งทำเป็นพูดติดตลกเพื่อทำลายความเงียบที่เริ่มก่อตัว “ไม่ใช่เรื่องนั้นสักหน่อย” ทามถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกับกลิ่นไอฝนจางๆ ลอยเข้าจมูก “เรื่องงานเต้นรำประจำปีของมหาลัยที่จะจัดอาทิตย์หน้า... พายมีคู่ไปยัง” พายชะงักไปนิด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย “งานเต้นรำ? อ๋อ... งานเดบิวต์ของคณะวิศวะกับนิเทศฯ น่ะเหรอ ยังหรอก ทำไมเหรอ พี่สนใจสาวดาวคณะไหนที่จะชวนไปเหรอไง” น้ำเสียงประชดประชันหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว ทามหัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทีหึงหวงแบบเนียนๆ ของเด็กตรงหน้า มือหนายื่นออกไปดีดหน้าผากพายเบาๆ ทีหนึ่งอย่างหมั่นไส้ “เพ้อเจ้ออะไรของแกเนี่ย ฉันจะไปชวนใครได้ถ้าไม่ใช่รูมเมตตัวเอง” ทามสบตาพายตรงๆ นัยน์ตาคู่นคมั่นคงและจริงจังจนพายรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เริ่มเต้นผิดจังหวะ “ไปเป็นคู่ให้พี่หน่อยนะ... พาย” “หา? คู่... คู่เต้นรำเนี่ยนะ?” พายเบิกตากว้าง ตกใจจนพูดติดๆ ขัดๆ “ทำไมต้องเป็นฉันล่ะ ไปชวนคนอื่นนู่นสิ มาy ดาวคณะนิเทศฯ คนนั้นไง เห็นตามตื๊อพี่อยู่ไม่ใช่เหรอ ไปชวนเขานู่น!” น้ำเสียงที่หลุดปากออกไปมีความงอนเจืออยู่เต็มเปี่ยมจนพายเองยังตกใจตัวเอง ทามกลับยิ้มกว้าง ดวงตาพราวระยับด้วยความเอ็นดู ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนพายต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับราวระเบียงไม้เสียแล้ว “หึงเหรอเนี่ย... หืม?” ทามกระซิบเสียงนุ่มข้างใบหู ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดต้นคอจนพายขนลุกซู่ “พูดยังงี้แสดงว่าแคร์พี่มากเลยสินะ” “ใครหึง! อย่ามามโนนะไอ้พี่ทาม! ฉันแค่... แค่ขี้เกียจไปซ้อมเต้นกับคนแปลกหน้าต่างหากเล่า!” พายรีบแก้ตัวเสียงดังกลบเกลื่อนความเขินที่ลามเลียไปถึงใบหู ทามระเบิดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะดึงกล่องกำมะหยี่สีชมพูอ่อนขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต วางมันลงบนโต๊ะตรงหน้าพายอย่างนุ่มนวล “ไม่ได้บังคับ... แค่เอามาให้เลือก” ทามเลื่อนกล่องนั้นเข้าไปใกล้พาย ช้าๆ พายก้มลงมองด้วยความประหลาดใจ และเมื่อเปิดฝากล่องออก ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ข้างในนั้น... คือ ‘ที่คั่นหนังสือสีชมพู’ ลายแมวเหมียวสุดน่ารักอันเดียวกันกับที่พายทำหายไปเมื่อสัปดาห์ก่อน แต่ที่พิเศษกว่าคือ ด้านหลังของที่คั่นหนังสือมีลายมือตัวหนังสือเข้มๆ เขียนกำกับไว้ด้วยลายมือของทามเอง [พาย... ไปงานเต้นรำกับพี่นะ] [ถ้าไม่ไป... พี่จะหอมแก้มจริงๆ ด้วย] พายเงยหน้าขึ้นมองหน้าพระเอกหนุ่มรุ่นพี่ทันที ทามส่งยิ้มละมุนที่ละลายใจคนมองมาให้ ดวงตาคู่นั้นพราวระยับเต็มไปด้วยความคลั่งรักแบบไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป ทว่า... ในจังหวะที่พายกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบ หน้าจอโทรศัพท์มือถือของทามที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสายเข้าที่โชว์หร่าบนหน้าจออย่างชัดเจน [มายด์: พี่ทามคะ เรื่องชุดงานเต้นรำที่คุยกันไว้ พายังไม่ได้คำตอบเลยนะคะ...] บรรยากาศรอบตัวที่เคยอบอุ่นและฟีลกู๊ดเมื่อสักครู่ เย็นเยียบลงทันตาเห็น รอยยิ้มบนใบหน้าของพายแข็งค้างในเสี้ยววินาที ขณะที่ทามหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าสถานการณ์กำลังจะพังไม่เป็นท่า! ขอบคุณที่เดินทางความฟินมาด้วยกันนะคะ รบกวนกดหัวใจให้ “ที่คั่นหนังสือสีชมพู” ด้วยนะคะ ❤️