ชุดสูทกับนายตัวแสบ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่สว่างวาบขึ้นมากลางดึกพร้อมกับข้อความจากบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ ทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนละไมที่เพิ่งก่อตัวขึ้นระหว่างเราไปจนยับเยินค่ะ พายยืนตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มหวานๆ ที่เคยระบายอยู่บนริมฝีปากบางเฉียบเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความตกใจและระลอกคลื่นแห่งความหงุดหงิดที่ตีตู้มขึ้นมาในอกจนหายใจแทบไม่ทัน ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าจอเครื่องนั้นสลับกับใบหน้าของทามที่ตอนนี้แววตาดุคมกริบลงถนัดตา บรรยากาศรอบตัวเราสองคนในห้องนอนแคบๆ เยียบเย็นลงจนเกือบติดลบ ทามไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ แต่ความเงียบที่กดดันนี่แหละค่ะที่น่ากลัวที่สุดสำหรับคนขี้โวยวายอย่างพาย "เอ่อ... คือว่า..." พายอ้าปากพะงาบๆ พยายามจะหาคำแก้ตัวให้กับข้อความแจ้งเตือนจาก 'มายด์' ดาวคณะนิเทศฯ คนสวยที่ขยันส่งเสียงแจ๋นเข้ามาในยามวิกาลแบบนี้ "มันไม่ได้เป็นอย่างที่นายคิดนะไอ้รุ่นพี่บ้า! ยัยนั่นแค่ทักมาเรื่องงานประกวดละครเวทีของคณะต่างหากเล่า!" "ฉันยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลยสักนิดพาย" ทามปรายตามองหน้าจอที่ยังคงกะพริบถี่ๆ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ได้ยินแล้วชวนให้หมั่นไส้จนอยากจะหยิกเนื้อแน่นๆ ของคุณวิศวะปีสามสักทีสองที "ร้อนตัวเร็วจังนะเรา หรือว่ามีอะไรในกอไผ่ที่ฉันยังไม่รู้หืม?" "ใครร้อนตัวฟะ! นายต่างหากที่ทำหน้าเหมือนคนท้องผูกมาสามวัน!" พายแหวใส่เสียงดังลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธที่พุ่งทะยานขึ้นมาถึงใบหู ร่างบางก้าวเท้าถอยหลังกรูดเมื่อร่างสูงใหญ่ของรูมเมตก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละนิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นสบู่เหลวสะอาดๆ ลอยเข้ามาแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยๆ เต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "ถอยไปเลยนะ! อย่ามาทำสายตาน่ากลัวใส่ฉันนะโว้ย!" ทามไม่ฟังเสียงโวยวายแถมยังก้าวเข้ามาจนแผ่นหลังของพายชนเข้ากับชั้นหนังสือสีขาวพาสเทลที่ตั้งอยู่มุมห้อง ดวงตาคมกริบคู่นั้นก้มลงมองเด็กปีหนึ่งตัวแสบที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนแมวขู่ฟ่อแต่แอบหางลู่ด้วยความกลัว ทามโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่ข้างแก้มทำเอาพายสมองตื้อตัน คิดคำด่าไม่ออกไปชั่วขณะ "งานประกวดละครเวทีเหรอ..." ทามกระซิบเสียงต่ำพร่า ริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปากนิดๆ แบบที่พายเกลียดนักเกลียดหนາ "แต่ข้อความที่เด้งขึ้นมาเมื่อกี้นี้ มันเขียนว่า 'พี่ทามสนใจไปด้วยกันไหมคะ' ไม่ใช่เหรอพาย หือ?" ฉิบหายแล้ว! พายแอบกรีดร้องในใจดังลั่นโลก ยัยมายด์ตัวแสบ ส่งอะไรมาวะเนี่ย! ยังไม่ทันที่พายจะได้แก้ตัวอะไรเพิ่มเติม เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิตก็ดังขึ้นรัวๆ เป็นชุด จนโทรศัพท์ของพายที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานสั่นครืดคราดยิ่งกว่าเจ้าเข้า จิน เพื่อนสนิทตัวชงระดับสิบกะโหลกส่งข้อความรัวเข้ามาในกลุ่มแชตลับ *[จินนี่คนสวยขา]: พาย! แกอยู่กับพี่ทามป่ะวะ! ยัยมายด์มันโพสต์สตอรี่รูปหน้าห้องพวกแก พร้อมแคปชันว่า 'มาส่งของยามดึกค่าา' คืออะไรวะอีพาย! แกโดนยัยดาวคณะบุกถิ่นแล้วโว้ยยย!* พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ทันทีที่อ่านข้อความนั้นจบ ความโกรธก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาแทนที่ความกลัวทันที ยัยตัวดีกล้าดียังไงมาบุกถึงหน้าห้องพักของเขาแถมยังโพสต์เรียกร้องความสนใจแบบนี้! พายผลอกร่างสูงของทามออกเต็มแรงจนเจ้าตัวเซถอยหลังไปนิดหน่อย ก่อนจะรีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมจะพิมพ์ด่ากราด แต่ทามกลับไวว่า คว้าข้อมือเล็กเอาไว้เสียก่อน แรงบีบที่ไม่มากไม่น้อยแต่ปฏิเสธไม่ได้ทำให้พายต้องช้อนสายตาขึ้นมองด้วยความไม่พอใจ "ปล่อยนะเว้ย! ฉันจะออกไปเคลียร์กับยัยนั่น!" พายโวยวาย หน้าตาบึ้งตึงจนแก้มป่อง "จะออกไปในชุดนอนลายเป็ดเหลืองเนี่ยนะ?" ทามเลิกคิ้วสูง กวาดสายตามองชุดนอนโอเวอร์ไซزลายเป็ดน้อยกวนประสาทที่พายใส่ตั้งแต่หัวค่ำด้วยสายตาขบขัน "คิดเหรอว่าออกไปสภาพนี้แล้วจะได้แต้มต่อยัยดาวคณะคนนั้น หืม? สภาพเหมือนเป็ดโดนน้ำร้อนลวกแบบนี้ ยัยนั่นคงหัวเราะฟันหลุดพอดี" "ไอ้พี่ทาม! ปากเสีย!" พายฟาดมือลงบนแขนแกร่งดังเพี๊ยะใหญ่ แต่คนตัวโตกลับหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดีราวกับสถานการณ์ตึงเครียดเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องตลก "โอ๊ย เจ็บนะเด็กนี่" ทามแกล้งทำเป็นลูบแขนตัวเองปอยๆ แต่สายตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและประกายระยิบระยับที่พายแพ้ทางทุกที "อยากออกไปซัดกับเขาก็ได้นะ... แต่ต้องแต่งตัวให้มันสมศักดิ์ศรีรูมเมทวิศวะหน่อย ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวคนเขาจะหาว่าฉันดูแลนายไม่ดี" พูดจบ ทามก็หันไปหยิบถุงกระดาษแบรนด์เนมใบใหญ่ที่วางอยู่บนโซฟาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ยื่นมาตรงหน้าพาย ดวงตาคมมองสำรวจใบหน้าเนียนใสของคนตรงข้ามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "อะไระ...?" พายถามเสียงอ้อมแอ้มอย่างระแวง "ชุดที่จะทำให้นายกลายเป็น 'ตัวตึง' ประจำตึกคณะนิเทศฯ คืนนี้ไง" ทามบอกหน้าตาเฉย "เปิดดูสิ หรือจะให้ฉันช่วยใส่ให้?" "ไม่ต้องเลยไอ้โรคจิต!" พายแย่งถุงกระดาษมาจากมือหนาทันทีด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะรีบวิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ทามยืนยิ้มกรุ่มกริ่มมองตามหลังไปด้วยความเอ็นดู ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ประตูห้องน้ำก็เปิดออกช้าๆ พายก้าวขาออกมาพร้อมกับความรู้สึกแปลกประหลาดในใจ ชุดสูทสีเทาอ่อนคัตติ้งเนี้ยบกริบที่ถูกออกแบบมาให้เข้ารูปพอดีตัวขับให้รูปร่างเพรียวบางของเด็กหนุ่มปีหนึ่งดูโดดเด่นและน่ามองขึ้นเป็นกอง เสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นลำคอระหงและผิวเนียนละเอียด ขณะที่ชายเสื้อสูทถูกปล่อยชายไว้อย่างลวกๆ ให้ความรู้สึกทั้งเนี๊ยบ เท่ และดื้อรั้นในเวลาเดียวกัน เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการสอยเข้าห้องน้ำถูกเซ็ตให้อยู่ทรงด้วยฝีมือตัวเองแบบลวกๆ ยิ่งทำให้ลุคนี้ดูเซ็กซี่โดยไม่รู้ตัว ทามที่กำลังยืนกอดอกพิงผนังห้องรออยู่ถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ ร่างกายราวกับถูกสตั๊นต์ไว้กับที่เมื่อภาพของพายในชุดสูทสุดหล่อกระแทกเข้าเต็มสองตา สมองที่เคยประมวลผลคำกวนประสาทเก่งๆ ดันรันช้าลงไปหลายวินาที พายเห็นสายตาที่ทามมองมาแล้วก็ใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ แก้มใสร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เก้อ "ม...มองอะไรเล่า!" พายโวยวายกลบเกลื่อนความเขิน "ชุดมันคับไปใช่ไหมล่ะ บอกแล้วว่าฉันใส่ไม่ได้หรอก เดี๋ยวถอดเปลี่ยนแป๊บ—" "หยุด." ทามเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแทรกขึ้นมาทันที น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง มันมีความแหบพร่าและจริงจังจนพายต้องชะงักฝีเท้า ทามก้าวเดินเข้ามาหาช้าๆ ระยะห่างระหว่างเราลดลงเรื่อยๆ จนกระทั่งร่างสูงมายืนหยุดอยู่ตรงหน้า ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโตของพายราวกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว ความเงียบงันรอบตัวทำให้ได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมครามแข่งกันอย่างชัดเจน "ไม่ต้องถอด..." ทามกระซิบเสียงพร่า ปลายนิ้วเรียวเอื้อมออกมายกขึ้นสัมผัสกับปกเสื้อสูทของพายเบาๆ จัดมันให้เข้าที่อย่างทะนุถนอม สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับทำเอาพายรู้สึกเหมือนโดนไฟฟ้าช็อตแล่นพล่านไปทั่วร่าง "ใส่แบบนี้แหละ... ดีแล้ว" "..." พายพูดไม่ออก สมองขาวโพลนไปหมด แพ้ทาง... แพ้สายตาน้ำผึ้งเชื่อมคู่นี้อีกแล้วโว้ย! "เพราะถ้าออกไปในสภาพนี้... รับรองว่ายัยดาวคณะคนนั้นได้หน้าแตกหมอไม่รับเย็บแน่นอน" ทามโน้มใบหน้าลงมาใกล้ข้างหู กระซิบด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์แต่แฝงความคลั่งรักแบบเต็มพิกัด "และที่สำคัญ... นายหล่อจนฉันเริ่มไม่อยากให้นายก้าวออกไปนอกห้องนี้แล้วล่ะสิ พาย" ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้ขยันทำให้ใจพายพังทลายลงทุกวินาทีจริงๆ นะคะ! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาร่วมอมยิ้มและฟินไปกับความป่วนชวนใจฟูในตอนนี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! 💕