เพลงนี้เพื่อเธอ

"กรี๊ดดด! พี่ทามหล่อมากกก! มองทางนี้หน่อยค่ะพี่ทามมม!" เสียงกรีดร้องของบรรดานักศึกษาหญิงดังสนั่นลั่นหอประชุมใหญ่ จนแทบจะกลบเสียงกีตาร์โปร่งบนเวทีเสียมิด แต่สำหรับพายที่ยืนเบียดเสียดอยู่แถวหน้าสุด—ไม่ใช่เพราะอยากดูหรอกนะ แต่โดนไอ้เพื่อนตัวดีอย่างจินลากมาค้ำยันต่างหาก—กลับรู้สึกว่าเสียงเหล่านั้นมันช่างน่าหงุดหงิดเสียเหลือเกิน พายยกมือขึ้นกอดอก ริมฝีปากบางเบะลงอย่างหมั่นไส้ ขณะจ้องมองร่างสูงของรูมเมตตัวแสบที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้สตูลกลางเวที แสงไฟสปอตไลท์สีนวลสาดส่องลงบนเรือนผมสีเข้มและสันจคมคายราวกับรูปปั้น นั่นแหละ... ที่ใครๆ ก็พากันกรี๊ดกร๊าดจนสติหลุด แต่พายนี่แหละคนหนึ่งล่ะที่อยากจะเดินขึ้นไปคว้าคอเสื้อแล้วเขย่าแรงๆ สักที ข้อหาทำตัวเด่นเกินหน้าเกินตาจนคนหมั่นไส้! "แหมมม พายจ๋า ทำเป็นปากคว่ำระวังปากจะฉีกนะคะ หน้าตานี่อิจฉาเขารabจนออกนอกหน้าแล้วมั้งน่ะ" จินกระศิกกระซิบแซو พร้อมกับเอาศอกมาสะกิดสีข้างพายเบาๆ พลางหัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน "ใครอิจฉา! พูดจาเพ้อเจ้ออีกแล้วนะจิน ฉันแค่รำคาญเสียงกรี๊ดพวกนั้นต่างหาก แกดูยัยมายด์นั่นสิ จะเลื้อยขึ้นไปบนเวทีอยู่แล้วมั้ง" พายพยักเพยิดหน้าไปทางด้านข้างเวที ที่ซึ่งมายด์ ดาวคณะบริหารฯ กำลังยืนส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มพร้อมกับถือป้ายไฟเชียร์ขนาดใหญ่สะใจ จินหัวเราะคิกคัก "ก็เขารูปหล่อพ่อรวย ดีกรีเดือนคณะวิศวะแถมพ่วงตำแหน่งรูมเมตของแกนี่คะ ใครๆ ก็อยากได้เป็นเจ้าของทั้งนั้นแหละ... ว่าแต่ พูดก็พูดเถอะ ปกติพี่ทามมันเล่นแต่กีตาร์ร็อคแอนด์โรลกระชากตับไต ไหงวันนี้ถึงมานั่งเล่นเพลงรักกุ๊กกิ๊กฟรุ้งฟริ้งแบบนี้ได้ล่ะ แถมก่อนขึ้นเวที สายตาที่มันมองลงมาจากหลังเวที... แหม มองตรงมาทางนี้เหมือนจงใจประกาศความเป็นเจ้าของยังไงยังงั้นเลยนะ" พายชะงักไปนิด หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายลอยเข้ามาในหัว... ตอนที่เขากับทามยืนเถียงกันเรื่องตารางซักผ้าหน้าห้องพัก แล้วจู่ๆ คนตัวสูงก็โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจรดรอนกัน พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ว่า *‘คืนนี้ตั้งใจฟังเพลงที่ฉันร้องให้ดีก็แล้วกันนะพาย... เพลงนี้สำหรับคนปากแข็งโดยเฉพาะเลย’* ให้ตายสิ! แค่คิดถึงประโยคบ้าๆ นั้น ใบหน้าร้อนผ่าวก็พาลจะระเบิดออกมาเสียให้ได้ พายรีบยกมือขึ้นสบัดพัดวีแก้มตัวเองเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่า "ใครจะไปรู้, รสนิยมเขาอาจจะเพี้ยนไปแล้วก็ได้มั้ง!" พายโต้กลับเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเอง บนเวที ทามขยับตัวเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวดีดสายกีตาร์โปร่งเป็นทำนองเพลงช้าๆ ซึ้งๆ เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังเอ่ยทักทายไมโครโฟนเบาๆ เรียกเสียงกรี๊ดจากคนดูฮือฮาขึ้นมาอีกระลอก แต่ทว่า... ทันทีที่ทนเสียงรบกวนเงียบลง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบขนตายาวคู่นั้นกลับไม่ได้มองไปที่มายด์หรือแฟนคลับกลุ่มใหญ่เลยแม้แต่น้อย สายตาคู่นั้น... มองตรงมาที่พาย มันเป็นสายตาที่อบอุ่น ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ ขาเรียวที่เตรียมจะหันหลังเดินหนีกลับหมุนตัวไม่ออก หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามราวกับจะหลุดออกมานอกอก ท่ามกลางผู้คนนับร้อยในหอประชุม แต่พายกลับรู้สึกเหมือนโลกใบนี้เหลือแค่เขากับผู้ชายคนบนเวทีนั้นสองคน "เพลงนี้... ผมตั้งใจแต่งแล้วก็ตั้งใจร้องให้ใครบางคนฟังครับ" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยผ่านไมโครโฟน รอยยิ้มมุมปากที่แสนจะกวนประสาทถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มละมุนละไมที่นานๆ ทีจะได้เห็น *“ถึงแม้เจ้าตัวเขาจะชอบทำเป็นปากแข็ง... ชอบโวยวายกลบเกลื่อนเวลาเขิน... แล้วก็ชอบทำเป็นไม่ใส่ใจ ทั้งที่จริงๆ แล้ว...”* ทามเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่คมยังคงจ้องตรงมาที่พายไม่วางตา *“...น่ารักจนผมแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้วก็เถอะ”* กรี๊ดดดดดดดดดดดดด! เสียงกรีดร้องและเสียงแซวของเพื่อนๆ ในฮอลล์ดังสนั่นหวั่นไหวจนแทบจะเป็นลม จินถึงกับอ้าปากค้างแล้วหันมาเขย่าแขนพายรัวๆ "กรี๊ดดดดด! พายยยย! เขาหมายถึงแก! เขาพูดถึงแกชัดๆ เลยนะแกกกก!" พายรู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าจนร้อนผ่าวไปหมด สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาบให้เป็นหิน สายตาคมของทามเริ่มบรรเลงเพลงรักหวานซึ้งออกมาทีละคอร์ด พร้อมกับท่อนเนื้อร้องที่ราวกับกระซิบอยู่ข้างหู *🎵 "ก็คนมันรัก... ต่อให้ปากแข็งแค่ไหน สุดท้ายก็แพ้หัวใจตัวเอง..." 🎵* ทามร้องเพลงไปพร้อมกับสบตาพายตลอดเวลา รอยยิ้มละมุนที่ส่งมาให้มันช่างทรงพลังเสียจนพายแทบจะก้าวขาหนีไม่ไหว อยากจะด่าไอ้คนฉวยโอกาสตรงหน้าให้สำนึก แต่ทำไม... หัวใจเจ้ากรรมถึงได้เต้นแรงจนควบคุมไม่ได้แบบนี้นะ ท่ามกลางบรรยากาศสุดฟินที่ทุกคนกำลังเคลิบเคลิ้ม จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของพายก็สั่นครืดคราดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พายก้มลงมองหน้าจอด้วยความงุนงง ปรากฏว่าเป็นข้อความแชตจากแอปพลิเคชันสีเขียว... และชื่อผู้ส่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน *‘Roommate ตัวแสบ’: แอบซึ้งจนร้องไห้หรือยังครับคุณรูมเมต? ลงจากเวทีเมื่อไหร่ เตรียมตัวโดนทำโทษข้อหาใจแข็งใส่ผมมาหลายวันได้เลยนะ* พายกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกำลังจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไปเพื่อแก้เขิน ทว่าก่อนที่นิ้วจะกดส่ง... สายตากลับเหลือบไปเห็นร่างสูงบนเวทีที่วางกีตาร์ลง แล้วกำลังก้าวขาเดินตรงมาทางด้านล่างเวที—มุ่งตรงมาทางที่เขายืนอยู่โดยไม่ละสายตาเลยแม้แต่วินาทีเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาร่วมอมยิ้มและฟินไปกับความป่วนชวนใจฟูในตอนนี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! 💕