จังหวะหัวใจที่ตรงกัน

"นี่นายจะเหยียบเท้าฉันอีกกี่รอบเนี่ยไอ้พี่ทาม!" เสียงแหวแหลมปนหงุดหงิดดังแทรกเสียงดนตรีจังหวะสโลว์แดนซ์ที่กำลังบรรเลงคลอเบา ๆ ภายในงานปาร์ตี้ฉลองปิดโปรเจกต์ของคณะนิเทศศาสตร์ พายสะบัดไหล่เล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ไปให้ร่างสูงตระหง่านในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ตรงหน้า ยิ้มอะไรนักหนาก็ไม่รู้ ยิ้มจนตาหยีเป็นสระอิ มองแล้วน่าหมั่นไส้เสียiจนอยากจะหยิกเนื้อแน่น ๆ ตรงต้นแขนสักทีสองทีให้หายมันเขี้ยว "ก็คนมันตื่นเต้นนี่ครับ ได้เต้นรำกับตัวเล็กทั้งที มีสิทธิ์เดินสะดุดบ้างแหละน่า" ทามหัวנסในลำคอเบา ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเจ้าเล่ห์อย่างที่ชอบทำเป็นประจำ ดวงตาคมกริบพราวระยับราวกับซ่อนประกายดาวไว้ข้างใน ยิ่งมองก็ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ ของคนฟังเต้นผิดจังหวะจนน่ากลัว "ใครตัวเล็กฟะ! ฉันสูงจะร้อยเจ็ดสิบแล้วนะเว้ย!" พายโวยวายเสียงดังกลบเกลื่อนความเก้อเขิน สองมือบางพยายามดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะสะเทือน ทามกลับยิ่งกระชับวงแขนที่โอบเอวบางไว้แน่นขึ้น ราวกับจงใจดึงรั้งให้ร่างทั้งสองร่างแนบชิดกันมากกว่าเดิม จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและจังหวะหัวใจที่เต้นรัวรากับกลองชุดใหญ่ผ่านเนื้อผ้า บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะถูกตัดขาดจากโลกภายนอกไปชั่วขณะ แสงไฟสลัวสีส้มอมชมพูสาดส่องลงมาตกกระทบเส้นผมและใบหน้าของคนตรงข้าม ทอมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปล่อยให้เสียงดนตรีรอบข้างกลายเป็นเพียงฉากหลัง จังหวะก้าวเท้าที่เคยเก้ ๆ กัง ๆ ของทามเมื่อครู่หยุดนิ่งลง ปล่อยให้ร่างทั้งสองหมุนตามแรงเหวี่ยงของฟลอร์เต้นรำอย่างเชื่องช้า ดวงตากลมโตของพายช้อนขึ้นมองสบกับนัยน์ตาคู่คมโดยไม่ได้ตั้งใจ และในวินาทีนั้นเอง... ทุกอย่างรอบตัวก็เหมือนจะหยุดหมุน สายตาของทั้งคู่ประสานกันกลางฟลอร์เต้นรำ ทามไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก ปล่อยให้ความเงียบและความหมายลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ในแววตาทำหน้าที่สื่อสารทุกความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ข้างใน รอยยิ้มกวน ๆ เมื่อครู่เลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาอ่อนโยนจนน่าใจหาย ความอบอุ่นแผ่ซ่านมาจากฝ่ามือหนาที่ประคองแผ่นหลังบางไว้มั่น มืออีกข้างสอดประสานเข้ากับมือเรียวของพายอย่างพอเหมาะพอเจาะ พายรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังสูญเสียการควบคุม ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนคิดคำด่าทอหรือคำโวยวายอะไรไม่ออกสักคำ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้ตรึงอยู่กับที่เมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอลดลงเรื่อย ๆ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นไอความเย็นของเครื่องปรับอากาศลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้สติที่มีอยู่กระเจิดกระเจิงไปไกล "พี่..." พายกระซิบเรียกเสียงแผ่วเบaอย่างไร้เรี่ยวแรง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว "พาย..." ทามเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและจริงจังกว่าทุกครั้ง เป็นน้ำเสียงที่ไม่มีความกวนประสาทเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่หนักแน่นและจริงใจจนคนฟังรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้ม จินที่ยืนชงเครื่องดื่มอยู่ข้างเวทีถึงกับสำลักน้ำพั้นช์ในมือ รีบสะกิดแขนเพื่อนข้าง ๆ ให้หันไปดูภาพตรงหน้าพร้อมกับทำปากมขมubทำทำนองว่า *'โอ้โห แม่เจ้าโว้ย เขากินกันเองกลางฟลอร์แล้วเพื่อน!'* ในขณะที่มายด์ซึ่งยืนถือแก้วไวน์อยู่มุมเสาของAห้อง เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยฉายแววริษยาและไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด มือเรียวที่กำแก้วไวน์สั่นระริกด้วยความโกรธ เธอมองภาพคนทั้งสองที่ดูเหมาะสมกันราวกับหลุดออกมาจากนิยายรักหวานแหวว แล้วตัดสินใจก้าวเท้าฉับ ๆ เดินตรงดิ่งเข้ามาแทรกกลางบรรยากาศสีชมพูนั้นทันที "ขอโทษนะคะพี่ทาม พอดีเพื่อนหนูมีเรื่องด่วนอยากปรึกษาน่ะค่ะ ขอตัวพแป๊บหนึ่งนะคะ" มายด์แทรกตัวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทามกับพาย พร้อมกับยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษ พายสะดุ้งสุดตัวราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์ รีบดึงมือออกจากอุ้งมือหนาของทามทันทีด้วยใบหน้าที่แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ทามขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบตวัดมองคนมาใหม่ด้วยแววตาไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ "มีอะไรไม่ทราบครับน้องมายด์ ถึงได้มารบกวนเวลาคนอื่นเขาคุยกัน" "เรื่องสำคัญค่ะพี่ทาม เรื่องเกี่ยวกับฟอร์มส่งโปรเจกต์ของคณะนิเทศฯ ที่พายรับผิดชอบอยู่เนี่ยแหละค่ะ ดูเหมือนจะมีปัญหาใหญ่หลวงเลยนะคะ..." มายด์ลากเสียงยาวพร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้พาย พายหน้าถอดสีทันทีเมื่อได้ยินคำว่าปัญหาใหญ่หลวง หันขวับไปมองหน้ามายด์สลับกับทามด้วยความตกใจ รีบเอ่ยปัดทันที "ปัญหาอะไรของเธอมายด์ ฉันตรวจเช็กเรียบร้อยหมดแล้วนะ!" "แน่ใจเหรอพายว่าตรวจดีแล้ว..." มายด์หัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดหน้าจอแชตกลุ่มคณะให้ดู พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเฉียบลงในพริบตา "ก็เพราะว่าเอกสารตัวจริงที่แกต้องส่งให้อาจารย์ที่ปรึกษาเมื่อกี้... มันอยู่ในกระเป๋าของคนที่ยืนอยู่ข้างหลังแกตอนนี้ต่างหากล่ะ!" พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบหันขวับกลับไปมองด้านหลังทันที และภาพที่เห็นก็ทำให้ลมหายใจสะดุดกึกอีกครั้ง เมื่อบุคคลที่ไม่คาดฝันกำลังก้าวเดินเข้ามาในงานพร้อมกับชูแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินชูขึ้นสูง ท่ามกลางความเงียบงันของทุกคนในปาร์ตี้... ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาร่วมอมยิ้มและลุ้นไปกับโมเมนต์ใจฟูในตอนนี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! 💕