คำพูดที่ไม่กล้าเอ่ย

"ถ้าจะหลับคาโต๊ะขนาดนี้ ก็บอกตั้งแต่วินาทีแรกที่นั่งลงสิครับ... ยัยตัวแสบ" ทามพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางวางปากกาเคมีในมือลงบนโต๊ะทำงานที่รกไปด้วยร่างแบบและเอกสารกองโต บรรยากาศในห้องทำงานของชมรมดนตรีสากลช่วงตีสองกว่าๆ เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนที่ฟุบหน้าอยู่กับแขนเสื้อตัวเอง พาย... ยัยเด็กนิเทศฯ ปากแจ๋วที่เพิ่งจะโวยวายใส่เขาเรื่องงานสต๊าฟเมื่อสามชั่วโมงก่อน ตอนนี้กลับกลายเป็นแมวหงอยที่หลับสนิทจนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ทามขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ของอีกฝ่ายลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นหอมสะอาดที่ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากมนออกให้อย่างเบามือ กลัวเหลือเกินว่าถ้าขยับแรงไปนิดเดียว คนตรงหน้าจะตื่นขึ้นมาทำตาขวางใส่แล้วด่าเขาสวนกลับมาด้วยประโยคแสบๆ คันๆ "เหนื่อยมากสินะ... ขยันเกินหน้าเกินตาคนอื่นเขาตลอด" เขาพูดกับคนที่ไม่ได้ยินพลางอมยิ้ม วันนี้พายวิ่งวุ่นเตรียมงานค่ายจนไม่ได้พัก ทั้งที่บ่นว่าอยากกลับห้องใจจะขาดแต่สุดท้ายก็ยอมอยู่ช่วยเขาเคลียร์เอกสารจนดึกดื่น ความรู้สึกในอกของทามมันเริ่มพองโตจนแทบจะเก็บไว้ไม่ไหว เขาเป็นคนประเภทที่อะไรก็ชัดเจนมาตลอด อยากแกล้งก็แกล้ง อยากหยอดก็หยอด แต่กับคนนี้... ยิ่งใกล้ ยิ่งรู้สึกว่าหัวใจมันสั่นจนคุมไม่อยู่ "พาย... ตื่นก่อนไหม หือ?" ทามตัดสินใจเขย่าไหล่เล็กเบาๆ แต่อีกฝ่ายก็แค่ส่งเสียงครางอื้ออึงในลำคอแล้วซุกหน้าลึกกว่าเดิม ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเขามันเต้นแรงขึ้นจังหวะหนึ่ง เขาหันมองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า ไม่มีใคร ไม่มีจินที่คอยเป็นตัวชง ไม่มีมายด์ที่คอยจะเข้ามาแทรกกลาง นี่คือโอกาส... โอกาสที่เขาอาจจะไม่มีวันกล้าพูดในเวลาปกติ "พาย... ฟังอยู่นะ" ทามโน้มใบหน้าลงไปจนใกล้ชิดกับใบหูเล็กๆ ของคนขี้เซา เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่าด้วยความประหม่าที่หาได้ยาก "ที่แกล้งไปน่ะ... ไม่ใช่เพราะอยากกวนประสาทหรอกนะ แต่เพราะอยากให้หันมามองกันบ้าง" ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับจากคนบนโต๊ะ นอกจากลมหายใจอุ่นๆ ที่รดต้นคอเขาอยู่ ทามแค่นหัวเราะกับตัวเองเบาๆ ราวกับจะเยาะเย้ยความขลาดกลัวของตัวเอง "แล้วที่ชอบทำหน้าดุใส่... รู้ไว้ด้วยนะว่ามันทำให้พี่เสียอาการแค่ไหน" เขาขยับใบหน้าออกเล็กน้อย จ้องมองใบหน้ายามหลับใหลที่ดูไร้พิษสง "ไม่ชอบหรอกนะที่ต้องเห็นพายอยู่ใกล้คนอื่น... ทั้งที่พายควรจะอยู่ใกล้แค่ผมคนเดียว" คำพูดที่อัดอั้นมานานถูกปลดปล่อยออกมาในความเงียบ ทามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เขาขยับมือไปกุมมือเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะเอาไว้หลวมๆ สัมผัสอบอุ่นที่ส่งผ่านกันทำให้นัยน์ตาคมเข้มฉายแววอ่อนโยนเกินกว่าที่ใครเคยเห็น "ถ้าพายตื่นมาแล้วโวยวายใส่... ผมก็คงจะยอมให้พายด่าแต่โดยดี" เขาโน้มตัวลงไปจนปลายจมูกเฉียดแก้มใสอย่างแผ่วเบา "เพราะถ้าเป็นพาย... แค่คำด่า ผมก็ว่ามันหวานกว่าน้ำตาลซะอีก" ทามถอนหายใจยาว พลางหยิบโทรศัพท์ของพายที่วางทิ้งไว้ขึ้นมาตั้งใจจะปิดหน้าจอให้ แต่ทันใดนั้น แสงหน้าจอก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นมา *‘มายด์: พายคะ พรุ่งนี้ที่พี่ทามจะไปงานเลี้ยงที่คณะ... พายไปด้วยหรือเปล่าคะ? พอดีพี่มีเรื่องอยากจะคุยกับพี่ทามเป็นการส่วนตัวนิดหน่อย รบกวนช่วยเช็กให้พี่หน่อยได้ไหมคะ?’* รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าของทามจางหายไปในทันที นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังข้อความนั้น ความรู้สึกอึดอัดแล่นขึ้นมาจุกที่คอหอย ทามวางโทรศัพท์ลงที่เดิมแรงกว่าที่ตั้งใจไว้เล็กน้อยจนพายสะดุ้งเฮือก "อื้อ... ทาม? ทำอะไรน่ะ" คนตัวเล็กครางอือในลำคอ ดวงตากลมโตค่อยๆ ปรือขึ้นมามองเขาด้วยความมึนงง พายขยี้ตาตัวเองเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับทามที่ยังคงจ้องมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "งานเสร็จแล้วเหรอ... ขอโทษที เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้" ทามไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงแต่มองใบหน้าที่ดูใสซื่อนั้นด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ก่อนจะแค่นยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "เปล่า... ยังไม่เสร็จหรอก แค่กำลังจะปลุกให้กลับไปนอน" ทามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางคว้ากระเป๋าเป้ของตัวเองขึ้นมาสะพาย "กลับเถอะพาย... ดึกมากแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมีคนรอ... คุยธุระด้วยไม่ใช่เหรอ?" พายชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะขมวดคิ้ว "ธุระอะไร? พูดเรื่องอะไรของพี่เนี่ย?" "ไม่มีอะไร... ก็แค่รีบกลับ จะได้ไปนอนฝันถึงคนที่จะมาหาพรุ่งนี้ไง" ทามเดินเลี่ยงออกมาจากโต๊ะทันทีโดยไม่หันกลับไปมองสีหน้าสับสนของคนข้างหลัง ทิ้งให้พายนั่งงงอยู่กลางห้องที่ความเงียบงันกลับมาทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง... พร้อมกับความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ว่าสิ่งที่เขาเพิ่งพูดไป มันไม่ใช่แค่การประชดประชันธรรมดา แต่ดูเหมือนจะมีพายุลูกใหญ่กำลังจะก่อตัวขึ้นในวันพรุ่งนี้ ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่คอยเป็นกำลังใจให้ ‘ที่คั่นหนังสือสีชมพู’ เสมอมานะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! 💕