รูมเมตหรือคนรัก

"อีพาย! แกตั้งสติแล้วตอบฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าเมื่อคืนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมพี่ทามถึงได้เดินไปส่งแกที่หน้าตึกนิเทศฯ แล้วแถมยัง... ถือกระเป๋าเครื่องสำอางให้แกเหมือนแกเป็นคุณหญิงคุณนายขนาดนั้นวะ!" เสียงแหลมปรี๊ดของจินดังทะลุผ่านลำโพงโทรศัพท์มือถือเข้ามารบกวนโสตประสาททันทีที่ฉันกดรับสาย ขณะที่ฉันกำลังนั่งกุมขมับอยู่บนม้านั่งหินอ่อนหน้าคณะ ยัยเพื่อนตัวดีไม่พูดเปล่า แต่มันยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนชิดจนฉันต้องผลักหน้ามันออกด้วยความหมั่นไส้ "เบาเสียงหน่อยน่าจิน คนมองกันทั้งคณะแล้วเนี่ย!" ฉันแหวใส่ พยายามทำเป็นกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อกลบเกลื่อนรอยแดงเห่อร้อนที่กำลังลามเลียขึ้นมาถึงใบหู "ก็แค่... เดินมาส่งเฉยๆ หรือเปล่าเล่า แกจะคิดไปถึงไหนกัน" "เฉยๆ บ้าบออะไรล่ะยะ! แกจำสายตาที่ยัยมายด์ดาวคณะวิศวะฯ มองแกเมื่อเช้าได้ไหม ถลึงตาแทบจะหลุดออกมาจากเบ้าอยู่แล้วมั้งนั่น หึงจนหน้ามืดตามัวขนาดนั้นน่ะใครๆ ก็ดูกันออก ยิ่งช่วงนี้นะ แกกับพี่ทามตัวติดกันยิ่งกว่าตังเม คนเขาเริ่มเม้าท์กันทั้งมหาลัยแล้วนะเว้ย ว่าตกลงสถานะระหว่างแกกับรูมเมตสุดหล่อคนนี้มันคืออะไรกันแน่... รูมเมต หรือว่า 'คนรัก' กันแน่หะ!" คำถามจี้จุดดำของจินทำเอาฉันสำลักน้ำลายตัวเองแทบพุ่ง ไอแคกๆ จนหน้าดำหน้าแดง ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนตอนที่ทามโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกันในห้องนอนแคบๆ นั้นแวบกลับเข้ามาในหัว สมองของฉันรวนเรจนแทบประมวลผลไม่ถูก ใครจะไปคิดล่ะว่าผู้ชายกวนประสาทที่ชอบแกล้งฉันสารพัดตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามาอยู่ห้องเดียวกัน จะกลายเป็นคนที่ทำให้ใจฉันเต้นผิดจังหวะได้ทุกครั้งที่เข้าใกล้แบบนี้ "บ้า... แกนี่มันเพ้อเจ้อใหญ่แล้วจิน" ฉันแก้ตัวเสียงตะกุกตะกัก พยายามบังคับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ "พวกเราก็แค่อยู่ห้องเดียวกันเฉยๆ พี่เขาชอบแกล้งฉันเพราะว่างจัดต่างหากเล่า ไม่มีอะไรในกอไผ่ทั้งนั้นแหละ!" "เหรอออ... ไม่มีอะไรแล้วทำไมแกต้องหน้าแดงจนถึงใบหูขนาดนั้นด้วยล่ะคะคุณพายขา" จินหรี่ตามองอย่างจับผิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าของเพื่อนรัก "ระวังตัวไว้เถอะแก ปากแข็งมากๆ ระวังจะโดนหมาคาบไปกินไม่รู้ตัวนะจ๊ะ" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความแอปพลิเคชันสีเขียวดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะการสอบสวนพอดี ฉันรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความโล่งอกราวกับเจอทางรอดชีวิต แต่พอเห็นชื่อของคนที่ส่งข้อความมา หัวใจเจ้ากรรมก็กระตุกวูบไหวขึ้นมาทันที **Tham:** เลิกเรียนยังเด็กดื้อ? **Tham:** รอat โรงอาหารคณะนะ ห้ามหนีไปไหนเด็ดขาด ไม่งั้นพี่จะตามไปอุ้มพาดบ่ากลางคณะนิเทศฯ จริงๆ ด้วย ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้ขยันหาเรื่องมาทำให้หัวใจฉันทำงานหนักอยู่เรื่อยเลย ท่าทางเอาแต่ใจแบบนั้นทำไมฉันจะต้องกลัวด้วยเล่า! "ใครทักมาเหะ หน้าบานเป็นจานเชิงเชียวนะแก" จินชะโงกหน้าเข้ามาส่องจอโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว แต่ฉันไวกว่า รีบกดล็อกหน้าจอแล้วเก็บใส่กระเป๋าทันที "เรื่องของฉันน่า! แกกลับไปอ่านหนังสือเตรียมสอบวิชาอาจารย์สมศรีไปเลยไป" ฉันไล่เพื่อนตัวแสบพัลวัน ก่อนจะรีบสะพายกระเป๋าแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีออกมาจากจุดนั้น มุ่งตรงไปยังโรงอาหารคณะตามคำสั่งของจอมเผด็จการทันที ระหว่างทางเดิน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยจอแจของเหล่านักศึกษา แต่สายตาหลายคู่กลับมองตรงมาที่ฉันพร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบที่ลอยมาเข้าหูเป็นระยะๆ *“นั่นไงน้องพายเด็กปีหนึ่ง ที่ช่วงนี้ตัวติดกับพี่ทามวิศวะฯ...”* *“เขาคบกันอยู่หรือเปล่าแก ฉันเห็นเดินด้วยกันบ่อยมากเลยนะ ช่วงนี้พี่ทามดูคลั่งรักแปลกๆ ด้วย”* คำนินทาและเสียงซุบซิบเหล่านั้นทำให้ฝีเท้าของฉันชะงักลงเล็กน้อย ความรู้สึกคลุมเครือในใจตีรวนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่... รูมเมตอย่างนั้นเหรอ? หรือว่าสถานะระหว่างเรามันเลยคำว่าเพื่อนร่วมห้องไปไกลเกินกว่าที่ใครจะคาดคิดแล้วจริงๆ เมื่อเดินมาถึงโรงอาหาร สายตาของฉันก็กวาดมองหาเป้าหมายทันที และไม่ยากเลยที่จะสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่นั่งรออยู่ตรงโต๊ะมุมสุด ทามอยู่ในชุดเสื้อช็อปวิศวะฯ สีกรมท่าที่พับแขนเสื้อขึ้นมาถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรง ใบหน้าหล่อเหลารับกับสันจมูกโด่งเป็นคมกำลังก้มมองโทรศัพท์ในมือ แต่พอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉัน มุมปากหยักก็ยกยิ้มขึ้นทันทีจนเกิดเป็นรอยยิ้มละลายใจที่ทำให้สาวๆ โต๊ะข้างๆ ถึงกับเหลียวมอง ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะเดินเข้าไปหาเขาด้วยท่าทางเชิดๆ ตามสไตล์คนปากแข็ง "รอนาน or ไง ถึงได้ส่งข้อความมาเร่งอยู่ได้" ฉันหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม วางกระเป๋าลงบนตักแล้วเชิดหน้าใส่ ทามไม่ตอบในทันที เขาวางศอกลงบนโต๊ะแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้ ช29 ดวงตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของฉันด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เห็นแล้วน่าหมั่นไส้เป็นที่สุด "ไม่ได้นานเท่าไหร่หรอก... แต่แค่คิดถึงจนทนไม่ไหว อยากเจอหน้าเด็กแถวนี้เร็วกว่ากำหนดเฉยๆ" ตู้ม! เหมือนมีระเบิดลูกย่อมๆ มาลงกลางโต๊ะอาหาร ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาในฉับพลัน หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ผู้ชายคนนี้ช่างสรรหาคำพูดเลี่ยนๆ มาหยอดได้หน้าตาเฉยโดยไม่แคร์สายตาชาวบ้านชาวช่องเขาเลยหรือไงนะ! "พูดบ้าอะไรของพี่เนี่ย ใครเด็กดื้อของพี่ไม่ทราบ!" ฉันแหวกลบเกลื่อนความเขินอาย ยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เก้อ "ก็เรานั่นแหละ..." ทามหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวระยับจ้องมองมาที่ฉันไม่วางตา "แล้วนี่... เมื่อเช้าเพื่อนถามเยอะล่ะสิว่าเราสัมพันธ์กันแบบไหน ถึงได้ทำหน้าเหมือนคนอมพะอมแบบนี้ตอนเดินมาที่นี่" ฉันชะงักกึก มองหน้าเขาอย่างตกใจ "พี่รู้ได้ยังไงว่าจินถามฉัน?" "เดาเอา... แต่ดูจากอาการของพายตอนนี้ พี่ว่าเราควรหาทางทำให้สถานะมันชัดเจนขึ้นดีไหมล่ะ จะได้ไม่ต้องคอยตอบคำถามใครให้เหนื่อย" ทามพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาผิดปกติ ดวงตาคมคู่นั้นทอประกายความอ่อนโยนจนฉันเผลอใจสั่นไหว บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะเงียบลงไปชั่วขณะ เสียงจอแจรอบกายพลันเลือนหายไป เหลือเพียงแค่สายตาสื่อความหมายของคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า "มะ... หมายความว่ายังไง" ฉันถามเสียงสั่น หลบสายตาเขาโดยอัตโนมัติ ทามยื่นมือหนามาวางทับมือของฉันที่วางอยู่บนโต๊ะสัมผัสอุ่นจัดส่งผ่านผิวเนื้อเข้ามาจนใจยวบยาบ เขากระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ดังชัดเจนในความรู้สึก "เป็นแฟนกับรูมเมตคนนี้... ถาวรเลยดีไหมครับพาย?" ฉันเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง สมองขาวโพลนไปหมด คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้นทำเอาภูมิคุ้มกันทั้งหมดพังทลายลงในพริบตาเดียว ทว่า ในวินาทีที่ฉันกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบ ทันใดนั้นเอง เสียงหวานแหลมของบุคคลที่ไม่คาดฝันก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง พร้อมกับแรงสะกิดที่หัวไหล่ "พี่ทามคะ! อยู่นี่เอง มายด์ตามหาซะทั่วเลย... เอ๊ะ น้องพายก็อยู่ด้วยเหรอคะเนี่ย นั่งด้วยคนนะคะ" รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มของมายด์ปรากฏขึ้นพร้อมกับร่างเพรียวที่ทรุดตัวลงนั่งลงข้างๆ ทามทันทีโดยไม่รอคำอนุญาต บรรยากาศสีชมพูละมุนเมื่อครู่พลันมลายหายไปในพริบตา ทิ้งไว้เพียงความอึดอัดที่ลอยอบอวลอยู่รอบตัว ทามขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เขาดึงมือกลับทันทีพลันหันไปมองหน้าตัวอุปสรรคด้วยสายตาเรียบนิ่ง "มีธุระอะไรมายด์?" "ก็เรื่องงานโปรเจกต์คณะที่เราต้องทำด้วยกันไงคะ พอดีมายด์มีเรื่องจะปรึกษาพี่ทามด่วนเลย..." มายด์แสร้งทำเป็นไม่สนใจสายตาหงุดหงิดของทาม หล่อนหันมาส่งยิ้มหวานให้ฉันแบบเฟคๆ "น้องพายคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ พอดีพี่เขามีธุระสำคัญกับมายด์จริงๆ" ฉันเม้มปากแน่น ความรู้สึกหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาในอกอย่างไม่มีสาเหตุ อยากจะลุกขึ้นเดินหนีออกไปจากตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด แต่สายตาของทามที่หันกลับมามองฉันด้วยความกังวลระคนเว้าวอนก็ทำให้ขาเจ้ากรรมก้าวไม่ออก "ไม่ต้องไปไหน..." ทามกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน สายตาคมกริบมองตรงมาที่ฉันด้วยความแน่วแน่ "ฟังคำตอบของพายก่อน... ที่ถามไปเมื่อกี้ ตกลงว่ายังไงครับ?" ************************************************💕 ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนมาเติมกำลังใจให้ ‘ที่คั่นหนังสือสีชมพู’ คนนี้เสร็จสรรพนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! 💕