เพื่อนเตือนสติ

เสียงแจ้งเตือนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สั่นรัวติดกันสามครั้งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องนอนสีพาสเทลของพาย ร่างบางในชุดนอนลายเป็ดน้อยทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้ากับเตียงนุ่ม มือเรียวคว้าเจ้าเครื่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าขึ้นมาเปิดหน้าจอด้วยหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ภาพข้อความจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิตปรากฏหราอยู่ตรงหน้า ประโยคที่ทามเพิ่งส่งเข้ามาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังคงวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัวสมองของเธอราวกับแผ่นเสียงตกร่อง *“อ่านแชทรอบนี้... ห้ามแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นอีกนะ”* *“เพราะฉัน... ตั้งใจเอาหัวใจมาส่งให้ถึงห้องเลยนะ”* “บ้าเอ๊ย... บ้าที่สุด!” พายยกหมอนใบโตขึ้นมาฟาดลงกับที่นอนอย่างระบายความเขินอุ่นที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงใบหู ร้อนผ่าวไปทั่วทั้งพวงแก้มจนเธอต้องเอามือทั้งสองข้างกุมหน้าตัวเองไว้แน่น หัวใจเจ้ากรรมก็เอาแต่เต้นแรงเป็นจังหวะกลองเพลจนน่าโมโห นี่พี่ทามเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกเนี่ย! อยู่ดีๆ ก็มาหยอดคำหวานเลี่ยนๆ แบบนี้ใส่กัน ใครจะไปตั้งรับทันเล่า! ครืน... เสียงสั่นเตือนจากสายเรียกเข้าของโปรแกรมแชตดังขึ้นขัดจังหวะความคิดฟุ้งซ่าน หน้าจอปรากฏชื่อของ ‘จิน’ เพื่อนสนิทตัวดีที่คงนั่งรอเผือกเรื่องนี้อยู่หน้าจอมาตั้งแต่ชาติเศษ พายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดก่อนจะกดรับสาย (‘ยัยพายแกอยู่ไหน! เกิดอะไรขึ้นวะ แกอ่านแชทยัง ทำไมเงียบไปนานสองนาน หรือว่าช็อกตายคาเตียงไปแล้วเพื่อน!’) เสียงแหลมปรี๊ดของจินพรั่งพรูออกมาทันทีที่ปลายสายกดรับ ชนิดที่เรียกว่าไม่ต้องให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว “ฉันไม่ได้ช็อกตายสักหน่อยย่ะ แกจะเสียงดังทำไมเนี่ย หูฉันแทบแตก” พายกรอกเสียงกลับไปอย่างหงุดหงิดเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังล้นปรี่ (‘เอ้า ก็ฉันอยากรู้นี่หว่า เป็นไงบ้างวะพี่ทามส่งอะไรมา ผู้ชายระดับเดือนคณะวิศวะฯ บุกมาถึงหน้าห้องแถมหยอดคำหวานซะขนาดนั้น แกจะใจแข็งไปได้สักกี่น้ำเชียว ยัยคุณพายปากแข็ง’) จินหัวเราะคิกคักด้วยความหมั่นไส้ผ่านปลายสาย (‘บอกมาซะดีๆ แกตอบอะไรเขากลับไป หรือว่านอนเขินจนขาจิกหมอนขาดไปแล้วสองใบ’) “ฉัน... ฉันยังไม่ได้ตอบอะไรเขาสักหน่อย!” พายเถียงเสียงหลง พลิกตัวนอนหงายแล้วใช้หลังมือแนบแก้มร้อนผ่าวของตัวเอง “แกก็รู้ว่าฉันทำตัวไม่ถูกนี่หจิน อยู่ดีๆ เขาก็พูดจาแปลกๆ แถมสายตาตอนนั้น... ฮựย! มองทีไรใจฉันเหลวเป๋วทุกทีเลย แกมีวิธีไหนทำให้ฉันใจเย็นลงกว่านี้หน่อยสิฟะ ใจฉันจะวายอยู่แล้วเนี่ย” ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่จินจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความเอือมระอาเจือเอ็นดู (‘โถ คุณหนูพายคะ ใจเย็นๆ ก่อนนะแก หายใจเข้าลึกๆ นับหนึ่งถึงสิบสิคะ’) จินใช้น้ำเสียงจริงจังขึ้นมานิดหน่อยเพื่อเตือนสติเพื่อนรัก (‘แกก็แค่... ใจเย็นๆ เดี๋ยวทามก็ตอบเองนั่นแหละ คิดมากไปทำไม แกเองก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าพี่เขาไม่ได้มาเล่นๆ ทามมันชัดเจนกับแกขนาดนี้ ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ มีตรงไหนที่แกยังไม่มั่นใจอีกวะ’) คำพูดของจินเหมือนน้ำเย็นที่สาดเข้าใส่กองไฟในอก พายชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดที่ผ่านมาตั้งแต่รู้จักกับผู้ชายกวนประสาทคนนั้น นั่นสินะ... ตั้งแต่ที่ทามก้าวเข้ามาในชีวิตของเธอในฐานะรูมเมตจอมกวน ถึงแม้เขาจะชอบแกล้ง ชวนทะเลาะ และหาเรื่องหยอกล้อให้เธอปวดหัวอยู่เป็นประจำ แต่ทุกการกระทำ ทุกความใส่ใจ และสายตาคู่คมที่มักจะมองมาด้วยความอบอุ่นเสมอ มันไม่เคยโกหกเลยสักครั้ง ผู้ชายที่ยอมยืนตากฝนซื้อของกินที่เธอชอบ ผู้ชายที่คอยปกป้องเธอจากสายตาคนอื่น และผู้ชายที่บอกว่า *“ตั้งใจเอาหัวใจมาส่งให้”* คนนั้น... เขาชัดเจนกับเธอมาโดยตลอด มีแต่เธอนั่นแหละที่เอาแต่ป้อมกำแพงใส่ ปากแข็ง และกลัวความรู้สึกของตัวเอง (‘แกฟังฉันนะพาย’) เสียงของจินดึงเธอกลับสู่ปัจจุบันอีกครั้ง (‘ความรักมันไม่ใช่เรื่องน่ากลัวหรอกแก ถ้าเรามั่นใจในคนข้างๆ และที่สำคัญ... แกเองก็รู้สึกไม่ต่างจากที่เขา รู้สึกใช่ไหมล่ะ?’) พายเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างเธอกับเพื่อนสนิทชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกข้างใน ยอมรับกับตัวเองอย่างเงียบๆ ว่า ใช่... เธอก็หวั่นไหวและแพ้ให้กับความอ่อนโยนของทามเข้าให้แล้วจริงๆ “อืม... รู้สึกสิ” พายตอบเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบ เกรงว่าหากพูดดังกว่านี้ความเขินอายจะทะลักออกมาทางน้ำเสียง (‘เออ แค่นั้นแหละแก ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ เดี๋ยวทามเขาก็จัดการต่อเองแหละน่า วางใจเหอะคนคลั่งรักแบบนั้นไม่มีทางปล่อยให้แกหลุดมือไปหรอก เชื่อฉันสิเพื่อนเลิฟ’) จินหัวเราะคิกคักทิ้งท้ายก่อนจะขอตัวไปเคลียร์งานค้าง พายกดตัดสายโทรศัพท์แล้วทิ้งเครื่องลงบนเตียงตามเดิม บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่ความรู้สึกข้างในกลับฟูฟ่องและอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด เธอนอนมองเพดานห้อง พลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความกล้า มือเรียวเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้ง หน้าจอสว่างวาบขึ้นมาแสดงแชต์ของคนที่กำลังอยู่ในความคิด ทามยังไม่ได้ส่งข้อความอะไรเพิ่มเติมหลังจากประโยคบอกรักเมื่อครู่ ราวกับเขากำลังเว้นระยะให้เธอได้ตั้งสติและคิดทบทวนตัวเองอย่างใจเย็น รอยบางๆ คลี่atระบายอยู่บนริมฝีปากอิ่ม พายพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ หัวใจเต้นระทึกด้วยความตื่นเต้น *“คนบ้า... ใครเขาเอาหัวใจใส่กล่องพัสดุมาส่งกันเล่า!”* กดส่งข้อความเสร็จ พายก็ซุกหน้าลงกับหมอนด้วยความเขินจัดจนแทบอยากจะมุดดินหนี ทว่าผ่านไปเพียงไม่ถึงเสี้ยววินาที เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ก็ดังขึ้นทันที พร้อมกับเสียงเคาะประตูกระจกห้องนอนเบาๆ สามครั้ง ก๊อก ก๊อก ก๊อก... พายสะดุ้งสุดตัว ดีดตัวลุกขึ้นนั่งมองไปทางประตูด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเสียงทุ้มคุ้นเคยลอดดังมาจากนอกห้อง พร้อมกับข้อความใหม่ล่าสุดบนหน้าจอโทรศัพท์ที่เพิ่งเด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ *“ก็กลัวว่าถ้าไม่รีบเอามาส่ง... หัวใจดวงนี้มันจะวิ่งมาหาเธอเองซะก่อนน่ะสิ เปิดประตูให้หน่อยสิครับ... คนสวย”* หัวใจของพายกระตุกวูบอย่างไร้ทิศทาง สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เมื่อตระหนักได้ว่า... เขายังคงยืนรอเธออยู่ตรงนั้น ไม่ได้ไปไหนเลยสักนิด รี้ดเดอร์คะ... งานนี้ยัยน้องพายของเราจะรอดพ้นจากความคลั่งรักเลเวลสิบของพี่ทามได้ยังไงล่ะเนี่ย! มาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันนะคะ! ✨