กลับมาคืนดีกันเถอะ

"ไอ้พี่ทาม! ถ้าไม่หยุดยิ้มกวนประสาทแบบนั้น พายจะเอาพัดลมเป่าหน้าให้ล้มหงายหลังไปเลยนะ!" เสียงแหลมสูงของพายแผดขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องนั่งเล่นของหอพัก ร่างบางยืนกอดอกแน่น แผ่นหลังพิงกำแพงพลางถลึงตาใส่คนตัวโตที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา มือหนาของทามไม่ได้มีอาวุธร้ายแรงอะไร นอกจากตุ๊กตาหมีตัวเขื่องขนนุ่มนิ่มสีครีมที่เจ้าตัวถือไว้แน่น เหมือนกำลังจะเอามาใช้เป็นโล่กำบังความผิด "เอ้า ก็พี่คิดถึงนี่นา... หายไปตั้งสองวัน ไม่คิดจะถามหาคนแถวนี้บ้างเลยเหรอ" ทามเอียงคอ ทำหน้าซื่อตาใสใส่คนกำลังโกรธ "สองวันบ้าบออะไร! พี่หายไปทั้งอาทิตย์! ทิ้งข้อความไว้แค่ว่า 'ไปจัดการธุระเดี๋ยวกลับมา' แล้วดูสภาพตอนนี้สิ มานั่งทำหน้าระรื่นอยู่ในห้องพายเฉยเลย หายไปไหนมา! บอกมาเดี๋ยวนี้!" พายเดินเข้าไปประชิดตัว ก่อนจะคว้าคอเสื้อยืดสีดำของอีกฝ่ายมาเขย่าจนคนตัวโตหัวสั่นหัวคลอน ทามไม่ได้ขัดขืน เขาปล่อยให้พายระบายอารมณ์ใส่เต็มที่ แววตาคมกริบที่เคยดูเจ้าเล่ห์ยามแกล้งเธอ บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความเอ็นดู เขาขยับตุ๊กตาหมีในมือขึ้นมาวางบนตักของพายที่ยืนอยู่ตรงหน้า "อะ... ให้" พายชะงัก ก้มมองตุ๊กตาหมีตัวนุ่มที่มีผ้าพันคอสีฟ้าสดใสคุ้นตา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยความงงงวย "อะไรเนี่ย? จะเอาของมาติดสินบนเหรอ? คิดว่าพายจะหายโกรธง่ายๆ แค่ตุ๊กตาหมีตัวเดียวหรือไง?" "ไม่ใช่ตุ๊กตาธรรมดาสักหน่อย" ทามลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนพายต้องแหงนหน้ามอง ความกดอากาศรอบตัวดูเหมือนจะลดต่ำลงเมื่อเขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างแทบเป็นศูนย์ "หมีตัวนี้มันมีที่ซ่อน... ลองกดที่จมูกมันดูสิ" พายขมวดคิ้วแน่น ปากก็บ่นพึมพำว่า 'ไร้สาระ' แต่ทว่านิ้วเรียวกลับเผลอกดลงไปที่จมูกสีน้ำตาลเข้มของหมีตัวนั้นทันที *“ฮัลโหล พายครับ... พี่ขอโทษที่หายไปนะ อย่าโกรธพี่นานเลย พี่ไม่ได้ไปหาผู้หญิงที่ไหน พี่ไปซุ่มซ้อมร้องเพลงนี้มาให้พายโดยเฉพาะ... ฟังดีๆ นะครับ”* เสียงทุ้มนุ่มในตุ๊กตาที่อัดไว้ดังก้องขึ้นมา ทำให้พายเบิกตากว้าง แก้มใสขึ้นสีระเรื่อทันที หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโมโหเปลี่ยนจังหวะไปเป็นความประหม่าอย่างรุนแรง เธอรีบกอดตุ๊กตาหมีแน่นเพื่อซ่อนอาการเขิน "ละ... แล้วเพลงอะไรล่ะ ไหนบอกซิ!" พายโวยวายกลบเกลื่อนอาการเขินที่เริ่มลามไปถึงใบหู ทามหลุดขำเบาๆ เขาเอื้อมมือไปคว้ามือของพายมากุมไว้หลวมๆ "จะให้ฟังตอนนี้เลยเหรอ? ตรงนี้เนี่ยนะ?" "ก็ไหนบอกว่าซ้อมมาไง! ถ้าไม่โชว์ตอนนี้จะรู้ได้ไงว่าตั้งใจจริง!" พายแกล้งทำเสียงแข็ง แต่ในใจกลับเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก ทามยิ้มกว้าง เขาหยิบกีตาร์โปร่งที่แอบวางไว้หลังโซฟาออกมาอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมประจำตัวเขาลอยมาแตะจมูกพาย มันเป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคยและทำให้ใจสงบได้เสมอ ทามดีดสายกีตาร์เบาๆ สองสามครั้ง ก่อนจะเริ่มดีดทำนองเพลงรักหวานๆ ที่พายจำได้แม่นว่าเคยบ่นอยากฟังเมื่อเดือนก่อน พายนั่งลงบนโซฟาอย่างเสียอาการ เธอทำได้เพียงกอดตุ๊กตาหมีไว้แนบอก ฟังเสียงทุ้มต่ำของคนตรงหน้าที่ขับขานถ้อยคำหวานหยดผ่านบทเพลง สายตาที่ทามส่งมาให้ในระหว่างที่ร้องเพลง มันไม่มีความกวนประสาทเหมือนทุกครั้ง มีเพียงความจริงใจที่ทำให้พายรู้สึกว่า... การโกรธเขามันช่างเปล่าประโยชน์เหลือเกิน เมื่อเพลงจบลง ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง จินที่แอบโผล่หน้ามาดูจากหลังประตูห้องครัวทำท่าจะกรี๊ดแต่ก็ต้องรีบปิดปากตัวเองไว้แทบไม่ทัน "ทีนี้... พอจะหายโกรธพี่ได้หรือยังครับ?" ทามวางกีตาร์ลง แล้วคุกเข่าลงข้างหน้าเธอ สายตาวิงวอนเหมือนลูกหมาตัวโต "ใครบอกว่าหายโกรธ... พายยังโกรธอยู่" พายทำปากยื่น แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าตอนนี้เธอยอมเขาไปหมดแล้ว "งั้นทำยังไงถึงจะหายโกรธล่ะ? จะให้พี่ทำอะไร... บอกมาเลย พี่ทำได้ทุกอย่างนะ" พายจ้องตาคนตรงหน้า ก่อนจะตัดสินใจแกล้งแรงๆ "งั้น... สัญญามาว่าจะไม่หายไปไหนอีก แล้วถ้าพี่แกล้งพายอีกแม้แต่นิดเดียว พายจะ... พายจะ..." "จะทำไมครับ?" ทามยิ้มมุมปาก เริ่มกลับมามีมาดกวนประสาทอีกครั้ง "พายจะ... พายจะ..." พายคิดคำพูดไม่ออก แต่จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนมือถือของเธอก็ดังขึ้นรัวๆ จนน่าตกใจ พายหยิบมือถือขึ้นมาดู เห็นข้อความจากกลุ่มแชทคณะที่กำลังปั่นข่าวลือบางอย่างที่ทำให้เธอต้องตัวแข็งทื่อ... *‘เฮ้ยพวกแก! ข่าวใหญ่! มีคนเห็นมายด์ถือดอกไม้ช่อใหญ่มายืนรอทามอยู่หน้าตึกคณะวิศวะฯ ตอนนี้เลย! บอกว่าจะมาขอคืนดี!’* พายเงยหน้าขึ้นมองทามที่ยังคงกุมมือเธออยู่ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปในทันที ขณะที่เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นอย่างกระชั้นชิด... "ทาม... ใครมาหาพี่ที่นี่น่ะ?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - ที่คั่นหนังสือสีชมพู