ความเข้าใจผิด

“บอกแล้วไงคะว่าส่งผิดห้อง!” เสียงแหลมสูงของพายแทบจะทะลุเพดานคอนโดมิเนียมชั้นสิบห้าออกไปอยู่แล้ว หากไม่ใช่เพราะรุ่นพี่ปีสองจากคณะบริหารคนนั้น—คนที่พายจำหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำว่าชื่ออะไร—กำลังส่งยิ้มพิมใจจนตาหยี พร้อมกับยื่นกล่องพัสดุปริศนาขนาดมหึมาเข้ามาประชิดตัวจนเธอต้องถอยกรูดจนหลังชนผนังห้อง “ก็ชื่อจ่าหน้ากล่องมันเขียนว่าห้อง 402 นี่ครับ... เอ่อ หรือผมอ่านเลขสลับกับชั้นวะ” รุ่นพี่คนนั้นเกาหัวแกรกๆ ทำหน้ามึนงงชวนหมั่นไส้ “แต่ช่างเถอะ ไหนๆ พี่ก็ยกมาถึงนี่แล้ว น้องพายช่วยเซ็นรับให้หน่อยนะ นะครับ?” “นี่! ฟังภาษาไทยไม่เข้าใจหรือไงคะว่านี่มันห้อง 404! เลข 4 สองตัวค่ะคุณพี่ ไม่ใช่เลขศูนย์! แล้วอีกอย่าง…” พายสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นถึงขีด 100 องศาเซลเซียส “รบกวนถอยออกไปห่างๆ สามก้าวด้วยค่ะ ตัวติดกันเป็นตังเมแบบนี้เดี๋ยวคุณแฟนของพี่ที่เดินตามมาข้างหลังจะเข้าใจผิดเอาได้นะ!” “อุ๊ย รู้ทันด้วย” เสียงหัวเราะแห้งๆ ดังขึ้น พร้อมกับร่างของรุ่นพี่ที่ยอมถอยร่นออกไปตามคำบัญชา ก่อนที่เขาจะรีบสาวเท้าหนีหายลับไปตรงมุมทางเดินปล่อยให้พายยืนกอดอกหายใจฟัดเหวี่ยงอยู่หน้าห้องเพียงลำพัง หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่าย มือเรียวผลักบานประตูห้องปิดลงเบื้องหลัง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งแปะบนโซฟากลุ่มนุ่มสีครีม ร่างบางคว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมาเปิดหน้าจอเพื่อระบายความหงุดหงิดใส่เพื่อนสนิทตัวดีอย่างจินทันที *พาย: จิน! แกช่วยส่งวิญญาณมาตบคนแถวนี้ให้ฉันทีเถอะ อีตา 402 บ้าบออะไรก็ไม่รู้ มาส่งพัสดุผิดห้องแถมยังทำหน้าทะเล้นใส่ฉันอีกเกือบจะเอาฝ่าบาทประทับหน้าผากอยู่รอมร่อละ!* *จินตัวชงระดับ 10: ฮั่นแน่... 402 อะไรยะ? แหมๆๆ นึกว่าพูดถึงห้อง 403 ของพ่อรูปหล่อวิศวะฯ ซะอีก นึกว่าเขาส่งพัสดุตาสายตาหวานฉ่ำมาให้ซะละสิแกกกก* *พาย: เพ้อเจ้อ! คนละเรื่องเดียวกันเลยย่ะ! อีตาทามนั่นน่ะเหรอจะส่งของหวานๆ มาให้ มีแต่จะส่งระเบิดเวลามาแกล้งฉันมากกว่า วันนี้ทั้งวันยังไม่เห็นหัวเลยเนี่ย หายหัวไปไหนก็ไม่รู้* *จินตัวชงระดับ 10: แหมมม บ่นคิดถึงเขาเบอร์นี้ ระวังเถอะค่ะคุณนาย... คนปากแข็งแถวนี้จะโดนหมาคาบไปกินไม่รู้ตัวนะจ๊ะ หุๆๆ* พายกลอกตาเป็นเลขแปดใส่หน้าจอแชต ก่อนจะกดล็อกหน้าจอแล้วโยนโทรศัพท์มือถือลงบนเบาะข้างตัวแรงๆ ด้วยความหมั่นไส้ ใครจะไปคิดถึงอีตาคนกวนประสาทแบบนั้นกันล่ะคะ? มีแต่จะภาวนาให้เขาเงียบหายไปสักสามวันสี่วัน โลกใบนี้จะได้สงบสุขไร้เสียงกวนอารมณ์เสียที! ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ความเงียบสงบกำลังจะโรยตัวลงปกคลุมห้องพัก เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากแอปพลิเคชันสีเขียวก็ดังขึ้น *ปิง!* หัวใจดวงน้อยที่สงบเสงี่ยมอยู่เมื่อครู่กลับกระตุกวูบไหวอย่างไม่มีสาเหตุ ร่างบางรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจออย่างรวดเร็วโดยอัตโนมัติ ชื่อของคนที่เพิ่งนินทาไปหมาดๆ ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ—**‘Tarm’** นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดเข้าไปอ่านข้อความนั้น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธเคืองเมื่อครู่วันนี้มลายหายสิ้น เหลือเพียงความประหม่าและความตื่นเต้นที่ตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ *Tarm: อยู่ห้องป่ะ* สั้นๆ ง่ายๆ ได้ใจความ... แต่ทำไมอานุภาพมันถึงรุนแรงต่อใจพายขนาดนี้นะ! หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ จ้องมองหน้าจอแชตอยู่นานสองนาน สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วด้วยความสับสนปนเขินอาย จะตอบว่าอะไรดีล่ะคะ? จะบอกว่าอยู่ก็กลัวเขาจะรู้ว่ารออยู่ จะบอกว่าไม่อยู่ก็กลัวเขาจะเดินหนีไปจริงๆ แต่ยังไม่ทันที่พายจะได้พิมพ์ข้อความตอบกลับไป ข้อความถัดมาก็เด้งตามขึ้นมาติดๆ ชนิดที่ไม่เว้นจังหวะให้หายใจหายคอ *Tarm: กูเห็นนะว่ามึงเปิดอ่านแล้ว* *Tarm: ไม่ต้องมาทำเป็นเงียบเลย เปิดประตูให้หน่อย กูถือของพะรุงพะรังเนี่ย* พายสะดุ้งเฮือกราวกับโดนน้ำร้อนลวก สองแก้วเนียนร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายจนลามไปถึงใบหู ร่างบางผุดลุกขึ้นจากโซฟาอย่างลิบลน มือไม้พันกันไปหมดจนเกือบจะทำโทรศัพท์ร่วงลงพื้น สายตาเลิกลั่กมองสำรวจสภาพตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ข้างประตู—ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงเพราะเพิ่งผ่านศึกพัสดุผิดห้องมาสดๆ ร้อนๆ เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้น... ตายๆๆ สภาพเละเทะเป็นยายเพิ้งขนาดนี้ อีตาทามเห็นเข้าต้องล้อไปจนถึงชาติหน้าแน่เลยค่ะ! หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามตบแต่งทรงผมลวกๆ ด้วยมือเปล่า พร้อมกับจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางอย่างเร่งรีบ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ สองครั้ง ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยที่ดังลอดผ่านเข้ามาในความเงียบ “พาย... เปิดประตูให้หน่อย เร็วๆ ดิ มือชาหมดแล้วเนี่ย” ให้ตายเถอะค่ะ! น้ำเสียงออดอ้อนนิดๆ เจือความขี้เล่นหน่อยๆ แบบนั้นมันคืออะไรกันคะ? ทำไมเขาต้องทำให้หัวใจดวงนี้มันเต้นผิดจังหวะอยู่เรื่อยเลย! พายเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ปนเขิน มือบางเอื้อมไปจับลูกบิดประตู ค่อยๆ บิดเปิดออกช้าๆ อย่างจำยอม ร่างสูงโปรดของรูมเมตหนุ่มยืนหยัดตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ตามแบบฉบับ พร้อมกับดวงตาคมกริบที่พราวระยับราวกับซ่อนแผนการร้ายอะไรไว้ข้างหลัง ทว่า... สายตาของพายไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น เมื่อเธอก้มมองสำรวจสิ่งที่เขากำลังถืออยู่ในมือทั้งสองข้าง ร่างบางก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบจะกลืนหายเข้าไปในลำคอ กล่องของขวัญสีชมพูหวานแหววขนาดใหญ่ผูกโบว์สีแดงเด่นหลา พร้อมกับช่อดอกไม้ช่อโตที่ถูกซ่อนอยู่ด้านหลัง ถูกยื่นมาตรงหน้าเธอในระยะประชิด โดยที่ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยคำพูดใดๆ ออกมานอกจากรอยยิ้มละมุนที่ส่งตรงมาให้ท่ามกลางความเงียบงันของโถงทางเดิน... “อะ... อะไรเนี่ย?” พายเสียงสั่นพร่า หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาคู่คมที่กำลังจ้องมองเธอด้วยความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะคาดเดา “อ่านแชทรอบนี้... ห้ามแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นอีกนะ” ทามกระซิบเสียงแผ่วเบา รอยยิ้มอบอุ่นระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา “เพราะฉัน... ตั้งใจเอาหัวใจมาส่งให้ถึงห้องเลยนะ”