อ่านแล้วไม่ตอบ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของพายสว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงันของห้องนั่งเล่น ตัวเลขบนนาฬิกาดิจิทัลบอกเวลาเที่ยงคืนตรงพอดิบพอดี แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะจนแทบจะกระンดอนออกมานอกอก ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนไลน์ที่ดังขึ้นหรอกนะคะ... แต่มันคือสถานะใต้ข้อความยาวเหยียดที่เธอเพิ่งรวบรวมความกล้ากด "ส่ง" ไปให้ผู้ชายอันตรายคนนั้นเมื่อห้านาทีก่อน [Read 00:01] คำว่า 'Read' เล็กๆ ใต้กรอบข้อความสีชมพูพาสเทลทำเอาพายแทบอยากจะเอาหัวโขกกับโซฟาให้รู้แล้วรู้รอด! ให้ตายเถอะยัยพาย! แกพิมพ์อะไรลงไปวะเนี่ย! บ้าที่สุด! ร่างบางในชุดนอนลายเป็ดน้อยทิ้งตัวลงนอนราบกับโซฟาอย่างหมดแรง สองมือยกขึ้นปิดใบหน้าที่กำลังร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาถ่านมาจ่อใกล้ๆ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ประโยคสารภาพความในใจที่ยาวเป็นหางว่าว ทั้งตัดพ้อ ทั้งเขินอาย และแอบสารภาพความรู้สึกที่เก็บไว้ลึกๆ ถูกส่งตรงไปหา "ทาม" รูมเมตสุดหล่อคณะวิศวะฯ ที่ชอบกวนประสาทเธอเป็นกิจวัตรเรียบร้อยแล้ว และที่สำคัญที่สุดคือ... เขาน้ำหน้านิ่งอ่านมันแล้วค่ะ! อ่านแล้ว! แต่ผ่านไปห้านาทีเต็มๆ ไม่มีแม้แต่สติกเกอร์ส่งกลับมาสักตัว! "ฮือออออ จินช่วยด้วย ฉันอยากจะตายยยย!" พายพลิกตัวไปมาบนโซฟาด้วยความกระวนกระวายใจ มือข้างหนึ่งคว้าหมอนอิงมาทุบซ้ำๆ เพื่อระบายความอัดอั้นตันใจที่กำลังจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ ทางด้านจินที่นั่งกอดอกมองเพื่อนสนิทตาไม่ก্ৰพ ขยับแว่นตาเบาๆ ด้วยรอยยิ้มเจ้าเลื้อยที่ปิดไม่มิด ก่อนจะเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "แหม แกนี่มันใจร้อนยิ่งกว่าไฟเยอร์เลยนะคะคุณพาย ไหนบอกว่าจะเก็บความลับนี้ไว้จนลงโลงไงคะเพื่อนรัก ไหนตอนนี้ถึงได้รัวแชต์สารภาพรักเขายาวเป็นหน้ากระดาษเอสสี่แบบนั้นล่ะฮึ" "ก็บรรยากาศมันพาไปนี่วะ! แกก็เห็นว่าอีตาพี่ทามทำตัวน่าสงสัยแค่ไหน แถมยัยมายด์ดาวคณะนั่นก็ตามตื้อเขาไม่เลิก ฉัน... ฉันก็แค่กลัวว่าจะเสียเขาไปให้ยัยนั่นนี่นา!" พายผุดลุกขึ้นมาโวยวายใส่เพื่อนสนิท แก้มป่องๆ แดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ตีรันวนเวียนอยู่ในอก "แล้วดูเขาสิ! อ่านแล้วไม่ตอบ! อ่านแล้วเงียบกริบ! นี่เขาช็อกจนเป็นลมไปแล้ว หรือกำลังนั่งขำความตลกของฉันอยู่ฟะ!" "อุ๊ย แกอาจจะคิดมากไปก็ได้นะ ทามเขาอาจจะกำลังพิมพ์ข้อความยาวเหยียดแบบเรียงความส่งกลับมาหาแกอยู่ก็ได้ ใครจะไปรู้" จินยักไหล่ลอยหน้าลอยตากวนประสาทตามสไตล์ตัวชงระดับปรมาจารย์ "คนอย่างวิศวะปีสามสายตาดุๆ แบบนั้น เวลาเจอโมเมนต์โดนสารภาพรักจังๆ อาจจะกำลังเขินจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนแมวเด็กก็ได้ใครจะไปรู้" "แมวเด็กบ้านแกสิ! เสือชีตาร์ชัดๆ!" พายเถียงคอเป็นเอ็น มือเรียวรีบควโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพลิกดูหน้าจออีกรอบอย่างไร้ความหวัง สถานะก็ยังคงค้างอยู่ที่คำว่า Read เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือเวลาผ่านไปเป็นห้านาทีสิบวินาทีแล้ว! ความเงียบในห้องเริ่มกลับมาเล่นงานพายอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทุกวินาทีที่เข็มนาฬิกาขยับเดินไปข้างหน้า เหมือนมีเข็มหมุดนับร้อยเล่มมากดทับลงกลางใจ พายกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ด้วยความเครียด สมองจินตนาการไปไกลสารพัดรูปแบบ เขาจะเกลียดเธอไหมนะ เขาจะมองเธอเป็นแค่เด็กกะโปโลน่ารำคาญหรือเปล่า หรือที่ผ่านมา... เขาก็แค่แกล้งหยอกเธอเล่นสนุกๆ ตามประสาคนเจ้าชู้ไปวันๆ เท่านั้นเอง ยิ่งคิดน้ำตาก็พาลจะรันร้าไหลออกมาเสียดื้อๆ ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปจนหมดเกลี้ยง ผู้หญิงปากเก่งอย่างพายในยามนี้ เหลือเพียงแค่ลูกแมวตกน้ำที่กำลังหนาวสั่นและหวาดกลัวการถูกปฏิเสธ "ฮึ่ย! ไม่ทนแล้วเว้ย!" พายสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าครั้งสุดท้าย นิ้วเรียวกำลังจะกดโทรออกเพื่อเคลียร์ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยว่าตกลงมันหมายความว่ายังไงกันแน่! *กริ๊งงงงงงงงง!* เสียงกริ่งหน้าห้องพักดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบในยามวิกาล ทำเอาทั้งพายและจินสะดุ้งสุดตัวพร้อมกัน พายทำโทรศัพท์มือถือเกือบหลุดมือตกลงพื้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีกเมื่อนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง ใครมาเคาะห้องเอาป่านนี้? หรือว่า... จินหันมาสบตากับพายทันที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่อันตรธานหายไป กลายเป็นความตื่นเต้นระคนสงสัย "ยัยพาย... หรือว่าจะเป็น..." พายไม่ได้ตอบเพื่อนสนิท ร่างบางก้าวเดินช้าๆ ไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้อง หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกซี่โครง มือสั่นเทาเอื้อมไปแตะที่ลูกบิดประตูอย่างลังเล ความรู้สึกกลัวกับความคาดหวังตีรันกันมั่วซุมไปหมดในหัวสมอง เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกที่สุดเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะตัดสินใจบิดลูกบิดประตูแล้วดึงมันเปิดออกกว้างอย่างรวดเร็ว! ทว่า... ภาพบุคคลที่ยืนยันตัวตนอยู่เบื้องหลังบานประตู กลับไม่ใช่ร่างสูงโปรดของรูมเมตหนุ่มสุดกวนอย่างที่เธอจินตนาการไว้แม้แต่น้อย แต่กลับเป็นใครอีกคนที่ถือพัสดุกล่องใหญ่ปริศนาส่งมาผิดห้อง พร้อมกับรอยยิ้มแปลกประหลาดที่ส่งตรงมาให้เธออย่างมีความหมาย... ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่น่ารักค่ะ!