สารภาพผ่านแชต

"ไอ้พาย! มึงจะมองหน้าจอมือถืออีกนานไหม ถ้ามึงจะพิมพ์ยาวขนาดเขียนเรียงความขนาดนั้น ทำไมไม่เดินไปบอกพี่เขาสดๆ เลยล่ะหือ?" เสียงแว้ดของจินดังขึ้นข้างหู ทำเอาพายสะดุ้งจนเกือบทำไอโฟนราคาแพงร่วงลงพื้น หญิงสาวรีบเอาสองมือตะปบหน้าจอไว้แน่นราวกับกลัวความลับข้างในจะระเหยออกมา ใบหน้าเนียนใสเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำตั้งแต่ใบหูไปจนถึงลำคอ "มึงเงียบไปเลยนะจิน! ใครบอกว่ากูจะพิมพ์บอกรักพี่ทาม? กูแค่... แค่พิมพ์ด่ามันเรื่องที่มันแอบเอาเสื้อช็อปของกูไปซ่อนต่างหากล่ะ!" พายเถียงกลับเสียงแข็ง พยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุด ทั้งที่ในหน้าแชตของเธอกับ 'รูมเมตตัวแสบ' นั้น มันไม่ได้มีคำว่าด่าทออย่างที่ปากว่าเลยแม้แต่นิดเดียว นิ้วเรียวสั่นเทาของพายไล้ไปตามหน้าจอ ที่ตอนนี้ข้อความยาวเหยียดถูกพิมพ์ทิ้งไว้ในช่องพิมพ์ มันไม่ใช่ข้อความด่า แต่เป็นความในใจที่เธออัดอั้นมาตลอดสามสิบเอ็ดตอนที่ผ่านมา... เกี่ยวกับรอยยิ้มมุมปากของเขา เกี่ยวกับแววตาที่ดูอบอุ่นเป็นพิเศษเวลาเขามองเธอ และที่สำคัญที่สุด... ความรู้สึกที่มันเริ่มจะล้นเกินกว่าคำว่ารูมเมตไปไกลโข *‘พี่ทาม... หนูไม่ได้อยากเป็นแค่รูมเมตพี่แล้วนะ ถ้าพี่รู้ว่าหนูคิดยังไง พี่จะยังแกล้งหนูเหมือนเดิมไหม... หรือจริงๆ แล้วที่พี่ทำแบบนี้ พี่ก็รู้สึกเหมือนกัน?’* "ทำหน้าอย่างกับคนขี้ไม่ออกแบบนั้น ถ้าไม่บอกพี่ทามคืนนี้ มึงเตรียมตัวโดนพี่เขาหยอดจนตัวแตกไปอีกสามปีได้เลยนะจ๊ะ" จินยังไม่วายชงต่อ พลางยักคิ้วหลิ่วตาอย่างรู้ทัน "หุบปากไปเลยนะอีเพื่อนบ้า! ใครจะไปกล้าส่ง... นี่กูพิมพ์ด่าเสร็จแล้ว เดี๋ยวจะกดลบให้หมดเลยเนี่ย!" พายรีบขยับนิ้วโป้งเพื่อจะลบข้อความเหล่านั้นทิ้ง แต่นิ้วเจ้ากรรมดันเกิดอาการลื่นปรื๊ดเพราะเหงื่อที่ออกตามฝ่ามือ แทนที่จะกดกากบาทลบข้อความ นิ้วของเธอกลับไปโดนปุ่ม 'ส่ง' สีฟ้าอย่างจัง! หัวใจของพายหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เสียงลมหายใจของเธอขาดห้วงไปทันที ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน แชตไลน์ที่ขึ้นว่า 'อ่านแล้ว' (Read) ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับทามจ้องหน้าจอรอดักเธออยู่แล้ว "ไอ้...ไอ้จิน... กู... กูกดส่งไปแล้ว..." พายครางเสียงแผ่ว หน้าซีดเผือดเหมือนไก่ต้ม "หืม? ส่งอะไรไป? ไหนดูซิ!" จินชะโงกหน้าเข้ามาดู แต่ก่อนที่เพื่อนตัวดีจะได้เห็นเนื้อหา เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของพายก็ดังขึ้น 'ตึ๊ง!' มันเป็นเสียงเรียกเข้าจากวิดีโอคอล... ของทาม "ฮะ... เฮ้ย! มันโทรมาทำไมตอนนี้!" พายกระโดดตัวลอย ลนลานจนแทบจะโยนมือถือทิ้ง แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นชื่อที่โชว์บนหน้าจอ 'รูมเมตคนหล่อ' ที่เธอมักจะตั้งชื่อไว้ด้วยความหมั่นไส้ เสียงทุ้มต่ำของทามดังลอดออกมาจากลำโพงทันทีที่เธอกดรับอย่างเลี่ยงไม่ได้ "อ่านจบแล้วนะครับ" พายหัวใจแทบวาย เธอไม่ได้เตรียมใจมาฟังประโยคนี้ ทามไม่ได้โวยวาย ไม่ได้ถามว่าส่งผิดหรือเปล่า แต่เสียงของเขา... มันฟังดูนุ่มนวลอย่างประหลาด ราวกับเขารอคอยวินาทีนี้มานานแสนนาน "คะ... คือ... พายมือลั่น! พี่ทามอย่าไปใส่ใจเลยนะ มันคือ... เอ่อ... มุก! มุกตลกที่พายจะแกล้งพี่เฉยๆ!" พายพยายามแก้ตัวน้ำขุ่นๆ สองมือสั่นระริกจนต้องกำชายเสื้อตัวเองไว้แน่น "มือลั่นเหรอ?" ทามหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทำให้พายรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า "งั้นเหรอครับ... แต่พอดีพี่ 'หัวใจไม่ลั่น' ตามนะ พี่คิดว่าสิ่งที่พายพิมพ์มา มันเป็นเรื่องจริงตั้งแต่วันแรกที่เราย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้ว" "พี่ทาม..." พายแทบหยุดหายใจ "เปิดประตูห้องหน่อยสิครับ... พี่อยู่หน้าห้องพายแล้ว" พายชะงัก เธอหันขวับไปมองที่ประตูห้องนอนของตัวเอง หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกเหมือนถูกขังไว้ในกรงของความรักที่ไม่มีทางหนีพ้นถาโถมเข้ามา เสียงเคาะประตูเบาๆ สามครั้งดังขึ้นตามมาด้วยประโยคที่ทำเอาพายแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น "หรือจะให้พี่พังเข้าไป แล้วไปทวงคำตอบข้างในนั้นเองดีครับ พาย?" ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดัน จินที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับกลั้นหายใจด้วยความตื่นเต้น พายค่อยๆ ก้าวเท้าไปหาประตูทีละก้าวราวกับคนละเมอ ความลับที่เธอพยายามเก็บไว้กลายเป็นระเบิดเวลาที่รอวันทำงาน และดูเหมือนว่าทาม... จะเป็นคนจุดชนวนมันเองกับมือ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่คอยติดตามความน่ารักและความวุ่นวายของยัยพายกับพี่ทามมาจนถึงตอนนี้นะคะ!